"Κατάσταση Πολιορκίας" "Συνέθεσα με μια ανάσα την "Κατάσταση Πολιορκίας" «Είναι προς τιμήν των φίλων μου στη Γερμανία που με πρωτοβουλία του Αστέρη Κούτουλα σκέφτηκαν να μου κάνουν αυτό το πολύτιμο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ισως με την ευκαιρία αυτή να μάθαιναν και οι συμπατριώτες μου, έστω και με καθυστέρηση 35 και πλέον χρόνων, ότι την εποχή της χούντας υπήρξαν και μερικοί "κουζουλοί", όπως εγώ, που άφησαν τα σπίτια τους και μπήκαν στην παρανομία για να υπερασπίσουν με τον τρόπο τους τις καταπατημένες μας ελευθερίες.

Θα είναι καλό επίσης να μάθουν ότι το τίμημα γι' αυτές τους τις πράξεις ήταν: Γενική Ασφάλεια - Βασανιστήρια - Φυλακή.

Ενα από τα δικά μου "όπλα" υπήρξε και η μουσική.

Φυσικά μια μουσική που να καταγγέλλει από τη μια μεριά και να εμπνέει και να ξεσηκώνει από την άλλη.

Ξεφεύγοντας τη σύλληψη τη νύχτα της 20ής προς 21η Απριλίου ταλαιπωρήθηκα έως ότου βρω ένα ασφαλές καταφύγιο.

Εκεί απ' τη μια μεριά συνέταξα τη Διακήρυξη για την Ιδρυση του Πατριωτικού Μετώπου κι απ' την άλλη, συγχρόνως, έγραψα τα τρία τραγούδια της Νέας Αντίστασης.

Τα κείμενα, όπως είπα, θα έπρεπε να είναι απλά, άμεσα, για να γίνουν καταληπτά από κάθε πατριώτη που ένιωθε πάνω στο πετσί του την καταπίεση και την ντροπή και είχε μέσα του τη φλόγα του αγώνα για την Ελευθερία.

Ζήτησα να μου φέρουν δύο μαγνητόφωνα, ώστε να πολλαπλασιάσω τη φωνή μου και να δίνω την αίσθηση της χορωδίας.

Πράγματι στην Ασφάλεια που βρέθηκα έπειτα από έξι μήνες, με ρωτούσαν για το ποιοι τραγουδούσαν μαζί μου, χειρότερη όμως ήταν η τύχη των συντρόφων μου, που τους βασάνιζαν για να ομολογήσουν ότι συμμετείχαν στη... φωνοληψία! H κασέτα αυτή με τα τρία τραγούδια έφτασε στο Παρίσι, όπου το ΚΚΓ την έκανε χιλιάδες δίσκους που έφτασαν παντού! Ως τη μακρινή Αυστραλία όπου ζούσαν Ελληνες.

Αργότερα η Μελίνα τραγουδούσε παντού «Το Μέτωπο τους Ελληνες καλεί ξανά στη μάχη, "Ελευθερία ή Θάνατος" το λάβαρό μας γράφει»... Οπως είπα, πιάστηκα τον Αύγουστο του 1967 και έμεινα στη Γενική Ασφάλεια ως τον Οκτώβριο, οπότε με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Φυλακών Αβέρωφ «Αγιος Παύλος» σε κακή κατάσταση, λόγω του ότι έκανα απεργία πείνας.

Κατά τη διάρκειά της και έως ότου χάσω τις αισθήσεις μου θυμάμαι ότι ένα μεσημέρι που χαλάρωναν τα μέτρα είδα θολά πάνω απ' το κεφάλι μου μια γυναικεία φιγούρα.

Απέναντι απ' το κελί μου είχαν τις γυναίκες και φαίνεται ότι κάποια απ' αυτές με τη συνενοχή κάποιων φρουρών μπόρεσε να μπει στο κελί μου.

Ηταν η Ρένα Χατζηδάκη που μου χάιδεψε το μέτωπο και μου έβρεξε τα ξεραμένα μου χείλη.

Μου είπε το όνομά της και πρόσθεσε πως όλοι βρίσκονται στο πλευρό μου, εννοώντας τους συγκρατουμένους στη Γενική Ασφάλεια.

Αυτό μου έδωσε ελπίδα και δύναμη, γιατί ένιωσα ότι δεν είμαι μόνος.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στις Φυλακές Αβέρωφ, καθώς κάναμε βόλτα στο προαύλιο, κάποιος μου έδειξε τα παράθυρα της διπλανής φυλακής των γυναικών και μου είπε: «Κάποιες σε χαιρετούν...». Είδα δυο-τρία πρόσωπα πίσω από τα κάγκελα.

Στα χέρια τους κρατούσαν άσπρα μαντήλια και τα ανέμιζαν στέλνοντάς μου χαιρετίσματα.

Μία απ' αυτές ήταν η Ρένα Χατζηδάκη.

Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1968 ήμουν "ελεύθερος" και ζούσα ανάμεσα σε Αθήνα και Βραχάτι συνοδευόμενος από κουστωδία αστυνομικών.

Δεν μπορούσα λοιπόν να επισκεφθώ κανέναν φοβούμενος ότι θα τον «κάψω». Ετσι, περιορίστηκα σε πρώην κρατουμένους όπως εγώ, που δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα.

Μία από αυτούς ήταν και η Σύλβα Ακρίτα, που μόλις έμαθα ότι βγήκε από τη φυλακή, έσπευσα να την επισκεφθώ στο σπίτι της στη Φιλοθέη.

H συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη, όμως πιο μεγάλη χαρά έδειχνε η κορούλα της η Ελενα, που είχε μεγαλώσει και που η έλλειψη της μαμάς της την είχε πληγώσει βαθιά. H Σύλβα και η Ρένα είχαν γίνει φίλες στην Ασφάλεια.

Στη συνέχεια βρέθηκαν στο ίδιο κελί και στη φυλακή.

Μου λέει λοιπόν, "αυτή η κοπέλα είναι μεγάλη ποιήτρια.

Μόνο που μόλις μας διάβαζε ένα της ποίημα, αμέσως μετά το έσκιζε.

Να, χθες έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που το έχω στο συρτάρι και που φοβάμαι ότι μόλις επιστρέψει, θα το καταστρέψει... Ξέρεις, επειδή είναι μόνη, μένει προσωρινά μαζί μας...". Την παρακάλεσα να με αφήσει να το διαβάσω. "Κάνε γρήγορα", μου λέει η Σύλβα, "γιατί όπου να 'ναι θα γυρίσει...". Ειλικρινά σήμερα δεν θυμάμαι αν εκείνη την ώρα αντέγραψα το ποίημα ή αν το πήρα με το έτσι θέλω μαζί μου.

Γιατί με το πρώτο διάβασμα γοητεύτηκα τόσο πολύ, που δεν θα αποχωριζόμουν με τίποτε ένα τέτοια αριστούργημα.

Σε λίγη ώρα οδηγούσα το αυτοκίνητο στη διαδρομή προς Βραχάτι και φαίνεται ότι επειδή είχα ζωντανές τις λέξεις στο μυαλό μου, γινόταν μέσα μου μια μυστική προεργασία.

Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι μόλις έφτασα στο Βραχάτι κάθησα στο πιάνο και όταν σε λίγο σηκώθηκα, είχα συνθέσει με μια ανάσα την Κατάσταση Πολιορκίας.

Ευθύς άρχισα να την τραγουδώ απ' το πρωί ως το βράδυ μόνος, μόνο και μόνο για να την ακούω εγώ ο ίδιος.

Μια απ' αυτές τις αμέτρητες φορές τη μαγνητοφώνησα, για να τη στείλω στη Σύλβα και στη Ρένα.

Και αυτό ακριβώς το αντίγραφο που το είχε φυλάξει η Χατζηδάκη, μου το έδωσε πριν από λίγα χρόνια για να το στείλω στη Γερμανία και να μπει τελικά στο CD αυτό. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε στο κοινό μόνο δύο φορές: την πρώτη στον Μουσικό Αύγουστο του 1977 και τη δεύτερη στη Στοά του Βιβλίου, στα 1999, με ερμηνευτή τον υποφαινόμενο, ελλείψει έλληνα τραγουδιστή... Τον Αύγουστο του 1968 με συνέλαβαν και πάλι για να με πάνε στη Ζάτουνα, όπου μέσα σε έναν μήνα ήρθε κοντά μου και η Μυρτώ με τη Μαργαρίτα και τον Γιώργο.

Δεν ξέρω αν υπήρξε τότε άλλη οικογένεια κρατούμενη απομονωμένη σε ένα έρημο χωριό με είκοσι φρουρούς να μην αφήνουν άνθρωπο να τους πλησιάσει σε μια ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.

Μου επέτρεψαν όμως να έχω πιάνο και έτσι το μικρό δωμάτιο στο οποίο μέναμε όλοι μαζί γέμισε με καινούργιες μουσικές, που συχνά έφταναν στην άκρη του κόσμου, καθώς τις στέλναμε έξω - με χίλιους μυστικούς τρόπους - και τις έπαιρναν το Λονδίνο, η Μόσχα, το Παρίσι και η Deutsche Welle.

Ενα από τα έργα που έγραψα τότε στα 1969 ήταν και το Πνευματικό Εμβατήριο.

H φωνοληψία που υπάρχει σε αυτό το CD θα πρέπει να είναι αυτή που στείλαμε στην Αθήνα κι από κει πήγε στο εξωτερικό.

Εκεί στο Λονδίνο το έργο παίχτηκε στο Albert Hall την άνοιξη του 1970 με ενορχηστρωτή κάποιον άγγλο συνθέτη. Τον Μάιο του ίδιου έτους βρέθηκε όλη η οικογένεια ελεύθερη στο Παρίσι.

Εκεί οι Ελληνες του Λονδίνου μου ζήτησαν να το διευθύνω επίσης στο Albert Hall κι εγώ έκανα μια νέα ενορχήστρωση.

Ετσι, λίγους μήνες μετά τη φυλακή (γιατί μετά τη Ζάτουνα με πήγαν στον Ωρωπό κι από κει στις φυλακές της "Σωτηρίας"), ελεύθερος πια, διευθύνω το Πνευματικό Εμβατήριο και αφιερώνω αυτή την εκτέλεση στους συντρόφους μου που ήσαν ακόμα δεσμώτες και στον Γιάννη Ρίτσο προσωπικά, που εξακολουθούσε κι αυτός να είναι κρατούμενος». Αθήνα, 2.VI. 2005 Μίκης Θεοδωράκης «Βήμα της Κυριακής» - ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05/06/2005

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους