— Μα δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ο δικός μας γάμος, όχι της μητέρας σου; — είπε η Μαρίνα, αν και ήδη σκεφτόταν πώς να δώσει ένα μάθημα στην πεθερά της… Μέρος 1. Η βελούδινη θηλιά Η Ταμάρα Παβλόβνα...
— Μα δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ο δικός μας γάμος, όχι της μητέρας σου; — είπε η Μαρίνα, αν και ήδη σκεφτόταν πώς να δώσει ένα μάθημα στην πεθερά της… Μέρος 1. Η βελούδινη θηλιά Η Ταμάρα Παβλόβνα εμφανίστηκε στο διαμέρισμά τους μία ώρα αργότερα, χωρίς να χτυπήσει το κουδούνι.
Είχε δικά της κλειδιά, που της είχε δώσει ο Σεργκέι «για κάθε ενδεχόμενο» πριν από μισό χρόνο.
Ήταν μια εύσωμη γυναίκα, με ένα χτένισμα τόσο βουτηγμένο στη λακ που έμοιαζε με κράνος μονομάχου.
Πίσω της βάδιζε με μικρά βήματα εκείνη η ίδια θεία — η Έλλα Βικτόροβνα.
Ήταν ξερή, νευρώδης, με πρόσωπο που έμοιαζε με ψημένο μήλο και μάτια σαν τρυπάνια, που εκτιμούσαν την αξία όλων όσων έπεφταν στο βλέμμα της. — Μαρίσα, παιδί μου, έχουμε αλλαγές — δήλωσε από την πόρτα η Ταμάρα Παβλόβνα, χωρίς καν να χαιρετήσει. — Το εστιατόριο «Ολίβα» δεν μας κάνει. — Εκεί τα ταβάνια είναι χαμηλά, η Έλλα Βικτόροβνα θα πάθει ημικρανία. — Μεταφέραμε την κράτηση στο «Ιμπέριαλ». Η Μαρίνα πάγωσε με το φλιτζάνι του τσαγιού στα χέρια. — Στο «Ιμπέριαλ»; — Ταμάρα Παβλόβνα, εκεί οι τιμές είναι τρεις φορές υψηλότερες. — Ο προϋπολογισμός έχει ήδη κλείσει. — Ωχ, μη με κάνεις να γελάω με αυτά τα ψιλά — έκανε αδιάφορα η πεθερά, περνώντας στο σαλόνι και σωριάζοντας τον εαυτό της στον καναπέ. — Αφού πήρες κληρονομιά από τη γιαγιά σου. — Οπότε ξόδεψέ την συνετά. — Επένδυσε στην οικογένεια. — Η Έλλα Βικτόροβνα είναι συνηθισμένη σε επίπεδο πολυτέλειας. — Έτσι δεν είναι, Έλλοτσκα; Η θεία έσφιξε τα χείλη, κοιτάζοντας με αηδία τη λιτή διακόσμηση: — Λοιπόν, το «Ιμπέριαλ» φυσικά δεν είναι επιπέδου Michelin, αλλά για την επαρχία κάνει. — Σεργκέι, αγόρι μου, φέρε νερό. — Χωρίς ανθρακικό. — Και κόψε το λεμόνι πιο λεπτά από την προηγούμενη φορά. Ο Σεργκέι πετάχτηκε από τη θέση του σαν σερβιτόρος που περίμενε φιλοδώρημα. — Δεν πρόκειται να αλλάξω εστιατόριο — είπε σταθερά η Μαρίνα. — Η προκαταβολή έχει ήδη δοθεί και δεν επιστρέφεται. Η Ταμάρα Παβλόβνα γύρισε αργά το κεφάλι.
Στο βλέμμα της διαβαζόταν ειλικρινής απορία: πώς τολμούσε αυτή η ασήμαντη μικρή να ανοίγει το στόμα της; — Θα ακυρώσεις την προκαταβολή — είπε μέσα από τα δόντια της με παγωμένο τόνο, χαμογελώντας μόνο με τα χείλη. — Γιατί εγώ έχω ήδη στείλει νέες προσκλήσεις σε όλους τους απαραίτητους ανθρώπους. — Αν με ντροπιάσεις μπροστά στην Έλλα Βικτόροβνα, μπροστά σε όλη την πόλη… — Ο Σεργκέι δεν θα σου το συγχωρήσει. — Έτσι δεν είναι, Σεριοζά; Ο Σεργκέι επέστρεψε με έναν δίσκο.
Τα χέρια του έτρεμαν. — Μαρίν… αλήθεια τώρα. — Η μαμά έχει ήδη κανονίσει τα πάντα. — Ας μη δημιουργήσουμε σκάνδαλο. — Θα πάρω δάνειο αν δεν φτάσουν τα χρήματα. — Δάνειο; — Για έναν γάμο που εγώ δεν θέλω; Η Μαρίνα ένιωσε κάτι σκοτεινό και βαρύ να βράζει μέσα της. — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ! — βρυχήθηκε ξαφνικά η Ταμάρα Παβλόβνα, χτυπώντας την παλάμη της στο τραπέζι. — Μπαίνεις σε αξιοπρεπή οικογένεια! — Η θεία Έλλα είναι ιδιοκτήτρια αλυσίδας σαλονιών! — Εκείνη μπορεί να σε κάνει άνθρωπο, κι εσύ μετράς δεκάρες! — Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ είναι ελάττωμα, γλυκιά μου. Η Μαρίνα κοίταξε τον αρραβωνιαστικό της.
Εκείνος απέστρεψε το βλέμμα.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε: δεν φοβόταν απλώς τη μητέρα του.
Ήθελε να αγοράσει την έγκρισή της με τα νεύρα και τα χρήματα της νύφης του. Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους