Λίγες σκέψεις για τις «ειρηνευτικές» διαδικασίες στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο Οι ευρωπαλιάτσοι χαρακτηρίζω παγίως έτσι τους ηγετίσκους που έχουν μετατρέψει σε θλιβερό κομπάρσο μια άλλοτε ισχυρή ήπειρο...

Πλήρες Κείμενο:

Λίγες σκέψεις για τις «ειρηνευτικές» διαδικασίες στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο Οι ευρωπαλιάτσοι χαρακτηρίζω παγίως έτσι τους ηγετίσκους που έχουν μετατρέψει σε θλιβερό κομπάρσο μια άλλοτε ισχυρή ήπειρο – τώρα θέλουν να γίνουν βασικός παράγοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Τώρα ασφαλώς που η Προεδρία Τραμπ έχει άλλα φίδια να βγάλει από την τρύπα και το ζήτημα Ουκρανία έχει περάσει σε 2η μοίρα.

Οι ευρωπαίοι ωστόσο, αν και βλέπουν ένα παράθυρο ευκαιρίας για να δείξουν ότι ο λόγος τους μετράει κάτι περισσότερο από μια ξεφτισμένη και (διε)φθαρμένη κουρελού, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν σε ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα.

Ποιος θα μιλάει επίσημα με την Ρωσία, πότε, πού και με ποια εντολή; Και ενώ οι τριμερείς διαπραγματεύσεις Ρωσίας-ΗΠΑ-Ουκρανίας έχουν κολλήσει από τις 6 Απριλίου - όταν ο Πεσκόφ (εκπρόσωπος του Κρεμλίνου) μίλησε για πάγωμα της κατάστασης λόγω των αμερικανικών προτεραιοτήτων στη Μέση Ανατολή - ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, στις 8 Μάιου στην Φλωρεντία, μιλησε για άνοιγμα των άμεσων διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία.

Ωστόσο ο Πούτιν κατονόμασε τον πρώην Γερμανό Καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ ως τον προτιμώμενο Ευρωπαίο συνομιλητή του κάτι που δεν άρεσε στο θλιβερό παρεάκι της Ούρσουλας και της Κάλλας. Η Κάλλας μάλιστα χαρακτήρισε τη στιγμή «μακριά από το στάδιο των διαπραγματεύσεων - δεν βλέπουμε τη Ρωσία να διαπραγματεύεται καλή τη πίστει ». Η Ουάσινγκτον από την άλλη έχει καταστήσει σαφές ότι δεν αντιτίθεται στη διεξαγωγή συνομιλιών με τον Πούτιν, παράλληλα με τις αμερικανικές διαπραγματεύσεις, αλλά εδώ είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει μια εσωτερική ρήξη στην ΕΕ: μεταξύ εκείνων που θέλουν να ασκήσουν πίεση πριν καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και εκείνων που φοβούνται ότι θα αποκλειστούν τελείως.

Επίσης, κάτι απολύτως αναμενόμενο, η συνάντηση της 27ης-28ης Μαΐου στη Λεμεσό ολοκληρώθηκε με τα γνωστά άσφαιρα μπλα μπλα της ΕΕ, αλλά χωρίς να καταλήξει σε επιχειρησιακές αποφάσεις.

Η αστεία και άκρως επικίνδυνη για το μέλλον της Ευρώπης, Κάγια Κάλλας, επανέλαβε ότι η Ρωσία δεν δείχνει κανένα γνήσιο ενδιαφέρον για την ειρήνη (λες και έχει η ίδια) και δήλωσε ότι η ΕΕ δεν μπορεί και δεν θα είναι ποτέ ουδέτερος μεσολαβητής μεταξύ Κιέβου και Μόσχας.

Όπως ήταν αναμενόμενο λίγες ώρες αργότερα, ο Πεσκόφ είπε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο στη σύγκρουση, κατηγορώντας την ΕΕ ότι τάσσεται υπέρ του Κιέβου ενώ υποστηρίζει την Ουκρανία με όπλα.

Το συμπέρασμα είναι απλό.

Οι κλόουν της ΕΕ δεν είναι σε θέση, ούτε καν με την ανοχή Τραμπ που έχει σταματήσει τις χοντρές μπάτσες, να ορίσουν έναν άνθρωπο που όταν τον πάρεις τηλέφωνο θα απαντήσει: «παρακαλώ εδώ Ευρώπη τι θα μπορούσα να κάνω για εσάς!». Τόσο ανίκανοι, τόσο επιζήμιοι και τόσο διεφθαρμένοι άνθρωποι ορίζουν την ζωή μας και το (μη) μέλλον της ΕΕ… * στη φώτο το γνωστό σούργελο που υποδύεται ότι φροντίζει την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια της Ευρώπης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους