Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝚻𝛂 𝚳𝛆𝛕𝛂𝛌𝛌𝛆ί𝛂 𝚬𝛒𝛍𝛊ό𝛎𝛈ς 𝟏𝟗𝟎𝟓-𝟏𝟗𝟗𝟓 – 𝚬𝛎𝛆𝛎ή𝛎𝛕𝛂 𝛘𝛒ό𝛎𝛊𝛂 𝛇𝛚ής, 𝛅𝛒ά𝛔𝛈ς 𝛋𝛂𝛊 𝛑𝛂𝛒𝛂𝛄𝛚𝛄𝛊𝛋ό𝛕𝛈𝛕𝛂ς. Τα Μεταλλεία Ερμιόνης, που βρίσκονται στη βορειοανατολική πλευρά των Αδερών, λειτούργησαν επί ενενήντα περίπου χρόνια προσφέροντας οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή και στην εθνική οικονομία, με την εισροή ξένου συναλλάγματος.

Πιστεύω ότι όλες οι μεγάλες εταιρείες στην πορεία της λειτουργίας τους έχουν τις θετικές αλλά και τις αρνητικές τους πλευρές, οι οποίες όμως ήταν ελάχιστες, όπως θα φανεί παρακάτω.

Η έναρξη των εργασιών των Μεταλλείων Ερμιόνης τοποθετείται περίπου στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ο Γάλλος γεωλόγος Σκέντζε, που είχε την εκμετάλλευση των Μεταλλείων Λαυρίου, από έρευνες που είχε κάνει στην περιοχή μας, είχε διαπιστώσει ότι από την έκρηξη των ηφαιστείου των Μεθάνων, πριν πολλά χρόνια, είχαν δημιουργηθεί κοιτάσματα χαλκοπυρίτη και σιδηροπυρίτη στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς των Αδερών… Γύρω στο 1920 τα Μεταλλεία τα αγοράζει ο Γρόμαν, ένας Γερμανός, ο οποίος εκσυγχρονίζει περισσότερο το έργο και φέρνει την πρώτη ατμομηχανή για τη μεταφορά του υλικού.

Με τη λειτουργία του έργου άρχισαν να καταφθάνουν εργάτες από πολλά μέρη της Ελλάδας με τις φαμίλιες τους με σκοπό να εργαστούν και να επιβιώσουν στους δύσκολους καιρούς, κυρίως από τις Κυκλάδες, τη Μήλο, τη Σέριφο, αλλά και από την Κύμn της Εύβοιας, από τη Ζάκυνθο.

Αυτοί εργάζονταν μακριά από τον τόπο τους, μια και τα χρόνια ήταν δύσκολα και έπρεπε να επιβιώσουν αυτοί και οι φαμίλιες τους.

Η εργασία διαρκούσε 12ωρο, με συνθήκες πρωτόγονες και σκληρές, με αποτέλεσμα τραυματισμούς, ατυχήματα βαριά ακόμα και θανάτους.

Γύρω στα 1936 περίπου αγοράζει τα Μεταλλεία ο Γεώργιος Κανελλόπουλος, ο οποίος είχε καλυκοποιείο και έφτιαχνε πυρομαχικά, όπλα και οβίδες.

Ο ερχομός της δικτατορίας του Μεταξά (4 Αυγούστου 1936) βελτιώνει τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης του εργάτη μεταλλωρύχου, καθιερώνεται το 8ωρο, επιβάλλεται η ασφάλιση στο Ι.Κ.Α. Η νέα διεύθυνση πλαισιώνει με επιστημονικό προσωπικό το μεταλλείο, φέρνοντας τους πρώτους μεταλλειολόγους, ενώ σιγά-σιγά θέτει στο περιθώριο τους μέχρι τότε εμπειροτέχνες.

Μεταξύ αυτών ήρθε ως διευθυντής ο Ανδρέας Συρίγος, μεταλλειολόγος από τη Ρωσία.

Για λόγους όμως που ακόμα δεν έχουν διευκρινιστεί, δολοφονήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1938, από έναν εργαζόμενο, ενώ έτρωγε στο εστιατόριο του Γεωργίου Γανώσn, στα άνω Μεταλλεία Ηλιοκάστρου.

Μετά τον πόλεμο το εργοτάξιο αγοράζεται από τον όμιλο Μποδοσάκη, ο οποίος αρχίζει να το εκσυγχρονίζει με μηχανές παραγωγής αέρα και ρεύματος, με σουηδικά αεροσφύρια και ό,τι άλλο απαιτείται για τη σύγχρονη εξόρυξη του μεταλλεύματος.

Και έρχεται η χρυσή 20ετία μετά τον πόλεμο (1950-1970), με τις ανάγκες για σίδηρο και χαλκό αυξημένες. Τα Μεταλλεία της Ερμιόνης παράγουν αυτά τα μεταλλεύματα και τα στέλνουν στη διεθνή αγορά.

Η περιοχή μας έχει οικονομικά οφέλη, ενώ εισρέει ξένο συνάλλαγμα στη χώρα μας. …Μετά το θάνατο του Μποδοσάκη και του ανιψιού του, το Μεταλλείο έκλεισε οριστικά στις 31 Οκτωβρίου του 1995.

Αυτή εν ολίγοις είναι η ιστορία των Μεταλλείων της Ερμιόνης με τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία, όπως κάθε ανθρώπινο έργο.

Τα αρνητικά γιατί η δουλειά ήταν ανθυγιεινή, η πνευμονοκονίασn έτρωγε τα σωθικά των εργαζομένων, παρ’ ότι τα τελευταία 30 χρόνια είχε εκσυγχρονιστεί με συστήματα αερισμού και η κατάσταση είχε βελτιωθεί.

Δυστυχώς εργαζόμενοι είχαν τραυματιστεί από αμέλεια, ενώ υπήρχαν και πέντε θάνατοι.

Αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα συμβαίνουν στα μεγάλα εργοτάξια.

Το 1967 στην Ελλάδα εργάζονταν 15.000 μεταλλωρύχοι.

Σήμερα ο αριθμός τους έχει πολύ περιοριστεί και οι περισσότεροι από αυτούς εργάζονται στα μεταλλεία Ολυμπιάδας Χαλκιδικής… Περισσότερα στον σύνδεσμο:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους