Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αννέτα Καββαδία: Η «κανονικοποίηση» του φασισμού Ειδήσεις των τελευταίων ημερών: – Ο Ηλίας Κασιδιάρης, δηλώνει προκλητικά «θα επανέλθω δυναμικά στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης στην Ελλάδα». – Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, με κείμενο στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής, δηλώνει περήφανα «ναι, είμαι φασίστας», καλώντας σε συσπείρωση τους «αληθινούς εθνικιστές». – Στους Αμπελόκηπους, στον χώρο της ετήσιας γιορτής της φιλιππινέζικης κοινότητας, ομάδα δραστών επιτίθεται σε φιλιππινέζο μετανάστη, τον χτυπά με ρόπαλο –προκαλώντας του κατάγματα σε δύο πλευρά– και απειλεί ουρλιάζοντας «να φύγετε από τις γειτονιές μας, δεν σας θέλουμε». – Στην ίδια περιοχή, στους Αμπελόκηπους, άνοιξε γραφεία το Εθνικό Μέτωπο, ένα ακροδεξιό, φιλοχουντικό, νεοφασιστικό, φιλοτραμπικό μόρφωμα, με επικεφαλής παλιό στέλεχος της ΕΠΕΝ. – Στην Καλλιθέα, τέσσερις νεαροί –18 ως 20 χρονών– επιτίθενται με αγριότητα, και όχι μόνο λεκτικά, σε τρανς γυναίκα.

Της ρίχνουν αυγά και άλλα αντικείμενα, τη χτυπούν με το αυτοκίνητο και την περιλούζουν με εύφλεκτο υλικό.

Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά», ούτε για «παρεκτροπές κάποιων ακραίων». Και σίγουρα δεν πρόκειται για ένα φάντασμα του παρελθόντος που επιστρέφει απρόσμενα.

Αναμφίβολα, η ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης υπήρξε μια τεράστια νίκη του αντιφασιστικού κινήματος, των θυμάτων της ναζιστικής βίας, της κοινωνικής πίεσης που δεν επέτρεψε στο κράτος να συνεχίσει να κάνει τα στραβά μάτια.

Όσοι όμως πίστεψαν ότι με μια δικαστική απόφαση τελείωσε οριστικά ο φασιστικός κίνδυνος, είτε αυταπατήθηκαν είτε επέλεξαν συνειδητά να αγνοήσουν τη βαθύτερη κοινωνική και πολιτική μήτρα που γεννά το τέρας.

Γιατί ο φασισμός δεν είναι απλώς μια συμμορία τραμπούκων που χαιρετάνε ναζιστικά.

Είναι πολιτική στρατηγική, κοινωνική μέθοδος πειθάρχησης, είναι το μακρύ χέρι ενός συστήματος που, όταν το ίδιο κρίνει, επενδύει στον φόβο, στο μίσος και στον εσωτερικό εχθρό.

Οργανώνοντας τη βαρβαρότητα Οι Κασιδιάρης-Μιχαλολιάκος λένε αυτά που λένε γιατί έχουν τη θρασύτατη βεβαιότητα ότι υπάρχουν ακόμα κοινωνικά και πολιτικά ακροατήρια πρόθυμα να τους ακούσουν.

Τι συνιστούν, αλήθεια, οι ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες και τρανς ανθρώπους, αν όχι την πρακτική εφαρμογή, την «κανονικοποίηση» μιας ιδεολογίας που θεωρεί ότι κάποιοι περισσεύουν; Και αυτή η κανονικοποίηση δεν πέφτει από τον ουρανό.

Εδώ και χρόνια, ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού, επιχειρηματικού και μιντιακού συστήματος υιοθετεί τη ρητορική της ακροδεξιάς, είτε ανοιχτά είτε συγκαλυμμένα.

Η θεωρία ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστριες «απειλούν την εθνική συνοχή», ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι «υπερβολές δικαιωματισμού», ότι οι ΛΟΑΤΚΙ+ άνθρωποι «προκαλούν», ότι η ασφάλεια απαιτεί περισσότερη καταστολή και λιγότερες ελευθερίες, έχει προ πολλού καταστεί κυρίαρχη, εισβάλλοντας στις κυβερνητικές εξαγγελίες, στα τηλεοπτικά πάνελ, στον δημόσιο λόγο της «σοβαρής» Δεξιάς.

Ο διεθνής τραμπισμός λειτούργησε ως επιταχυντής αυτής της διαδικασίας.

Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη, αναπτύσσεται μια νέα Διεθνής της μισαλλοδοξίας, ένα μπλοκ που επενδύει συστηματικά στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Στόχος; Να πείσουν τον εργαζόμενο ότι για τη φτώχεια του φταίει ο μετανάστης, την άνεργη ότι για την ανασφάλειά της φταίνε τα δικαιώματα, τον κοινωνικά αποκλεισμένο νέο ότι η δύναμη βρίσκεται στη βία και στην κυριαρχία πάνω στους πιο αδύναμους.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ακροδεξιά στρατολογεί σε σχολεία, γήπεδα, γυμναστήρια, σε διαδικτυακές κοινότητες γεμάτες τοξικό ανδρισμό και συνωμοσιολογία.

Σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, πολιτισμικής αποσύνθεσης και συλλογικής ματαίωσης, προσφέρει μια ψευδαίσθηση ταυτότητας και δύναμης, αν μάλιστα –σε μια κοινωνία ανταγωνισμού, μοναξιάς και κοινωνικής εγκατάλειψης– η Αριστερά, τα κινήματα και οι συλλογικότητες απουσιάζουν από το πεδίο της καθημερινής μάχης. Ο Βίλχελμ Ράιχ, στο βιβλίο Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού (μετάφραση Ηρώ Λάμπρου, εκδόσεις Μπουκουμάνη), έγραφε ήδη από τη δεκαετία του ’30 ότι «ο φασισμός δεν είναι ένα πολιτικό κόμμα αλλά μια ιδιαίτερη αντίληψη της ζωής και στάσης απέναντι στον άνθρωπο». Η φράση αυτή αποκτά σήμερα ανατριχιαστική επικαιρότητα.

Γιατί ο φασισμός δεν εμφανίζεται μόνο ως οργανωμένη πολιτική δύναμη, διεισδύει ως κουλτούρα, ως περιφρόνηση, ως λατρεία της βίας, ως μίσος απέναντι σε κάθε διαφορετικότητα.

Αντιφασισμός χωρίς αστερίσκους Κι αυτό ακριβώς είναι το κρίσιμο ερώτημα της εποχής: ποιος θα οργανώσει την κοινωνική οργή; Η ακροδεξιά τη μετατρέπει σε μίσος απέναντι στον αδύναμο. Η Αριστερά οφείλει να τη μετατρέψει σε συλλογικό αγώνα απέναντι στους πραγματικούς υπεύθυνους της κοινωνικής λεηλασίας: την εκμετάλλευση, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τον αυταρχισμό, τη διάλυση των δημόσιων αγαθών, τη φτώχεια, την κοινωνική εγκατάλειψη.

Ο φασισμός ηττάται μόνο όταν απομονώνεται κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά.

Όταν στις γειτονιές υπάρχουν δίκτυα αλληλεγγύης αντί για συμμορίες μίσους, όταν ο μετανάστης εργάτης δεν είναι μόνος απέναντι στον ρατσισμό, όταν η τρανς γυναίκα ξέρει ότι η γειτονιά της θα σταθεί δίπλα και όχι απέναντί της, όταν τα σχολεία και οι χώροι νεολαίας γεμίζουν με συλλογικότητα, πολιτισμό, πολιτική συζήτηση, και όχι με την κουλτούρα της βίας και του κοινωνικού εκφασισμού.

Γιατί ο φασισμός δεν τρέφεται μόνο από την κρίση.

Τρέφεται κυρίως από την αποπολιτικοποίηση, τον κυνισμό και τον φόβο, από την ιδέα ότι «τίποτα δεν αλλάζει», ότι «όλοι ίδιοι είναι», ότι «ο καθένας μόνος του». Εκεί ακριβώς πατάει για να εμφανιστεί ως δύναμη «τάξης», «τιμωρίας» και «κάθαρσης». Να το ξαναπούμε λοιπόν: η Αριστερά οφείλει να καταλάβει ότι ο αντιφασισμός και τα δικαιώματα δεν είναι δευτερεύον μέτωπο, είναι η ίδια η υπεράσπιση της κοινωνίας απέναντι στη βαρβαρότητα.

Και πως κόντρα στον φόβο, τον ρατσισμό και την πατριαρχική βία, υπάρχει μόνο μία απάντηση: συλλογική οργάνωση, ταξική αλληλεγγύη, διεθνισμός και αδιάκοπος αγώνας στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, παντού όπου επιχειρούν να ριζώσουν ξανά οι ιδέες του μίσους. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους