Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα να πιάνει περισσότερο χώρο απ’ όσο «έπρεπε». Τουλάχιστον έτσι μου έλεγαν οι άλλοι.

Από παιδί κουβαλούσα παραπάνω κιλά.

Κουβαλούσα όμως και τις γνώμες όλων.

Σαν να ήταν το σώμα μου δημόσιο θέμα προς συζήτηση.

Σαν να είχα ξεχάσει εγώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να χρειαζόμουν καθημερινές υπενθυμίσεις.

Άλλοι το έλεγαν από ενδιαφέρον, άλλοι από συνήθεια, άλλοι από αδιακρισία.

Το αποτέλεσμα όμως ήταν το ίδιο.

Κάθε σχόλιο γινόταν ένα μικρό βάρος που προστιθόταν πάνω μου.

Δεν ήταν εύκολο να ζω μέσα σε ένα σώμα που όλοι θεωρούσαν ότι είχαν δικαίωμα να σχολιάζουν. Κουραζόμουν. Πονούσα. Πάλευα.

Και το πιο δύσκολο δεν ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύω πως ήξερα ήδη όσα μου έλεγαν.

Λες και δεν ήξερα ότι ήμουν υπέρβαρη.

Λες και δεν είχα δοκιμάσει.

Λες και δεν είχα κλάψει.

Λες και δεν είχα κουραστεί να ξεκινάω από την αρχή.

Όλα όσα χρειαζόμουν ήταν μια αγκαλιά και αγάπη, αλλά βλέπετε το να βρω φαγητό ήταν πιο εύκολο!! Μεγαλώνοντας πήρα μια απόφαση.

Να προσπαθήσω ξανά.

Όχι για να σταματήσουν τα σχόλια.

Όχι για να χωρέσω στις προσδοκίες κανενός.

Αλλά γιατί ήθελα να νιώσω καλύτερα.

Και άρχισα να χάνω κιλά.

Στην αρχή αργά.

Μετά πιο γρήγορα.

Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενα.

Όσο έχανα κιλά, τόσο κέρδιζα επιβράβευση.

Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε με κοιτούσαν με απογοήτευση, τώρα με κοιτούσαν με θαυμασμό. «Μπράβο.» «Κούκλα έγινες.» «Τώρα φαίνεσαι άλλος άνθρωπος.» Κι εγώ χαμογελούσα.

Όχι γιατί με έκαναν χαρούμενη.

Αλλά γιατί μέσα μου αναρωτιόμουν: Δηλαδή πριν δεν ήμουν άνθρωπος; Συνέχισα να χάνω κιλά.

Και συνέχισαν να με χειροκροτούν.

Κάθε κιλό που έφευγε έφερνε περισσότερα κομπλιμέντα.

Περισσότερη αποδοχή.

Περισσότερη αγάπη.

Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.

Μέχρι που μια μέρα ανέβηκα στη ζυγαριά.

Έδειχνε 41 κιλά.

Σαράντα ένα.

Κοίταξα τον αριθμό.

Μετά κοίταξα τον εαυτό μου.

Και δεν ένιωσα νίκη.

Δεν ένιωσα θρίαμβο.

Δεν ένιωσα όμορφη.

Ένιωσα χαμένη.

Για χρόνια πίστευα πως όταν θα αδυνάτιζα αρκετά, θα έφτανα επιτέλους στον προορισμό.

Μόνο που δεν υπήρχε προορισμός.

Γιατί κάθε φορά που πλησίαζα το «αρκετά», το «αρκετά» απομακρυνόταν λίγο πιο πέρα.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται κριτές.

Χρειάζονται συμμάχους.

Δεν χρειάζονται άλλον έναν άνθρωπο να τους πει τι δεν πάει καλά.

Το ξέρουν ήδη.

Χρειάζονται κάποιον να τους πει: «Είμαι εδώ.» «Πώς μπορώ να βοηθήσω;» «Πιστεύω σε σένα.» Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει με ξύδι.

Δεν αλλάζει με ντροπή.

Δεν αλλάζει με σχόλια που αφήνουν πληγές.

Αλλάζει με μέλι.

Με καλοσύνη.

Με σεβασμό.

Με μια αγκαλιά τη στιγμή που κάποιος τη χρειάζεται περισσότερο.

Αν κάτι έμαθα από το ταξίδι μου, είναι πως το σώμα κάθε ανθρώπου είναι δική του υπόθεση.

Κανείς δεν ζει μέσα σε αυτό εκτός από τον ίδιο.

Αφήστε λοιπόν τους ανθρώπους να καθορίσουν μόνοι τους την εικόνα τους.

Αφήστε τους να διαλέξουν οι ίδιοι ποιος είναι ο στόχος τους.

Αφήστε τους να υπάρξουν χωρίς να απολογούνται.

Γιατί πίσω από κάθε σώμα υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζετε.

Και καμιά φορά, η πιο μεγάλη αλλαγή δεν έρχεται όταν κάποιος χάνει κιλά.

Έρχεται όταν σταματά να μετρά την αξία του με αυτά.

Κι εγώ, μετά από μια ζωή αριθμών, ζυγαριών, σχολίων και συγκρίσεων, έμαθα επιτέλους να βλέπω τον άνθρωπο πίσω από το βάρος. Εμένα. Και για πρώτη φορά, αυτό είναι αρκετό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους