Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσδεθείτε: Αυτή η ανάλυση θα γεμίσει τα περισσότερα κενά που μπορεί να έχει κάποιος ως προς την συμπεριφορά των Αραβοπαλαιστίνιων.

Γραμμένο μετά από χρόνια παρατήρησης της παλαιστινιακής κοινωνίας -και μόνο από αραβικές πηγές: Το πλακάτ στην πρώτη εικόνα αυτό είναι από την 'Μέρα του Al-Quds' στον Καναδά.

Για τους αμύητους, η ιαχή 'Khaybar Khaybar, ya yahud, Jaish Muhammad, sa yahud' ('Εβραίοι, ω Εβραίοι, να θυμάστε πάντα τη σφαγή στο Khaybar, ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει') αποτελεί τον παραδοσιακό ισλαμικό ύμνο εξόντωσης των Εβραίων και είναι στην ισλαμική παράδοση η 'κραυγή μάχης' των πιστών του Ισλάμ όταν σφάζουν Εβραίους ή Ισραηλινούς, που ως γνωστόν «ήταν πάντα τα σκυλιά μας», Ακουγόταν και πάνω στη διάσημη φλοτίλλα-προβοκάτσια του Μαΐου 2010: - Gaza flotilla participants invoked the killing of Jews https://www.youtube.com/watch?v=b3L7OV414Kk Οχι 'Σκοτώστε τους κατακτητές΄, όχι 'Σκοτώστε τους στρατιώτες', όχι 'Σκοτώστε τους σιωνιστές', όχι 'Σκοτώστε τους Ισραηλινούς', αλλά απλά, καθαρά, αντισημιτικά, 'Σκοτώστε τους Εβραίους': Είναι ένα από τα πιο διάσημα ρατσιστικά αντιεβραϊκά συνθήματα-ύμνοι στον κόσμο του Ισλάμ, αυτό που τραγουδάνε παραδοσιακά όταν επιτίθονται σε Εβραίους, για να θυμούνται τη μεγάλη σφαγή του Khaybar, http://www.zionism-israel.com/dic/Khaybar.htm δηλαδή την τελευταία πράξη της εθνοκάθαρσης των Εβραίων από τον στρατό του Μωάμεθ. Το Khaybar ήταν μια όαση βόρεια της πόλης της Medina στην οποία πολλοί Εβραίοι διέφυγαν μετά την απόρριψη του τελεσιγράφου του Προφήτη Μωάμεθ να ασπαστούν το Ισλάμ. Οι Εβραίοι τότε είχαν κατηγορηθεί ότι βοηθούσαν τους αντιπάλους του προφήτη Μωάμεθ στη Μέκκα.

Στη μάχη του Khaybar το 629 π.Χ. ο Μωάμεθ και ο στρατός του σκότωσαν περίπου 100 ντόπιους Εβραίους.

Οι επιζώντες παραδόθηκαν και συμφώνησαν να του καταβάλουν φόρους.

Και οι Παλαιστίνιοι το τραγουδάνε ακόμη και σήμερα, σε κάθε ευκαιρία, όπως βέβαια και σε κάθε συμβάν στο Temple Mount, βλ. λ.χ. https://web.archive.org/web/20091208035302/http://www.haaretz.com:80/hasen/spages/1119789.html Ισως και κραυγάζοντας 'Jihad, Jihad, Jihad', https://www.youtube.com/watch?v=2NelkBB9PcA και μαζί με τον άλλο αγαπημένο τους ύμνο 'Yahud qalab'na', 'Οι Εβραίοι είναι τα σκυλιά μας', http://www.nysun.com/opinion/jews-are-our-dogs/38350/ Προσέξτε τώρα, το περιστέρι.

Ο αμύητος δεν θα καταλάβει ποτέ ότι αυτό που συμβολίζει είναι η hudna, η συμφωνία για ανακωχή που πρότεινε στους Εβραίους ο Μωάμεθ για να τους καθησυχάσει και να τους πιάσει στον ύπνο και να τους σφάξει ευκολότερα.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι το διαφημίζουν όλο αυτό σε μια δυτική πρωτεύουσα, στην οποία όλοι οι ελεήμονες 'φιλοπαλαιστίνιοι' βλέπουν μόνο τον καταπιεσμένο Παλαιστίνιο που το ζοφερό Ισραήλ του στερεί τα δικαιώματα.

Στην πραγματικότητα, αυτό που λένε είναι 'στην πρώτη ευκαιρία θα σας σφάξουμε διότι αυτός είναι ο προορισμός μας, κι αν δεν το κάνουμε κάποτε, δεν θα έρθει η αντίστοιχη ισλαμική Δευτέρα Παρουσία.

Οι τακτικές των Παλαιστινίων ηγετών είναι αντιγραφή από τις τακτικές του Προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ: Να κάνεις τον ειρηνόφιλο όταν είσαι αδύναμος, να επιζητάς τον πόλεμο όταν είσαι δυνατός.

Αλλωστε στο Ισλάμ υπάρχει το δόγμα του 'Taqiyya', η ρητή εντολή τόσο στο Κοράνι όσο και στα Χαντίθ, ότι προκειμένου να εξαπατήσει τον εχθρό, επιτρέπεται για τον πιστό του Ισλάμ να ψεύδεται στους απίστους.

Η ίδια η ζωή του Προφήτη συμπεριλαμβάνει δύο τουλάχιστον παραδείγματα, σύμφωνα με τα οποία ο Προφήτης ο ίδιος εξαπάτησε εχθρούς, αλλά αυτό συγχωρείται και παροτρύνεται, ειδικά αν πρόκειται για τη διάδοση και τη μακροημέρευση του Ισλάμ. Ο Αραφάτ είχε συγκρίνει τις συμφωνίες του Οσλο με τη συνθήκη ειρήνης Hudaybiyyah, μια δεκάχρονη εκεχειρία που συμφωνήθηκε μεταξύ του προφήτη Μωάμεθ και της φυλής Quraish της Μέκκας.

Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ο Μωάμεθ επιτέθηκε και κατέκτησε τη Μέκκα. Ο Αραφάτ είχε δηλώσει και είχε ομολογήσει δημόσια ότι έκανε τη συμφωνία του Οσλο μόνο για να την σπάσει αργότερα: http://palwatch.org/main.aspx?fi=711&fld_id=723&doc_id=1476&sort=d Είχε πει λέξη προς λέξη: «Οταν ο Προφήτης έκανε την ειρήνη του Hudaybiya, οι οπαδοί του Μωάμεθ Omar Ibn al Khattab και Ali Ibn Abi Talib του είπαν: 'Πώς μπορούμε να δεχτούμε μια τέτοια συμφωνία; Πώς μπορούμε να δεχτούμε μια τέτοια ταπείνωση της θρησκείας μας, ω Αγγελιοφόρε του Αλλάχ;'. Αυτό ακριβώς κάναμε κι εμείς όταν υπογράψαμε τη συμφωνία στο Οσλο.

Αν κάποιος έχει μία αντίρρηση γι' αυτή τη συμφωνία, εγώ έχω εκατό» - Arafat compares the Oslo Accords with the Hudaybiya Pact, which the Prophet Muhammad signed with the intention of breaking it later (Επίσημη Παλαιστινιακή Τηλεόραση της Φατάχ, Δήλωση Αραφάτ στις 16/04/1995) https://www.youtube.com/watch?v=_NrZXp0_UNE Την ίδια δήλωση, ότι έχει κατανοήσει πολύ καλά και εις βάθος τα 'μαθήματα διπλωματίας' του Προφήτη Μωάμεθ, έκανε ο Αραφάτ ένα μήνα αργότερα, μέσα σε ένα τζαμί.

Στις 10 Μαΐου 1994, ο Αραφάτ έδωσε μια ομιλία εκτός πρωτοκόλλου σε ένα τζαμί, ενώ επισκέπτονταν το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.

Ο νοτιοαφρικανός δημοσιογράφος Bruce Whitfield του ραδιοφώνου 702 Talk, βρήκε έναν μυστικό τρόπο να καταγράφει τις παρατηρήσεις του Αραφάτ, οι οποίες είχαν γίνει στην αγγλική γλώσσα.

Στην πιο αισιόδοξη στιγμή για την ειρηνευτική διαδικασία της Αραβο-Ισραηλινής διένεξης, και μόλις έξι μέρες αφού ο Αραφάτ είχε επιστρέψει θριαμβευτικά στη Γάζα, ακριβώς την περίοδο που θεωρήθηκε ευρέως από όλους τους δυτικούς ηλίθιους ότι η σύγκρουση τελείωσε, ο Αραφάτ μιλούσε για την ... «τζιχάντ για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ» (!) Και συνέχισε στις δηλώσεις του αυτές, οι οποίες υπάρχουν βέβαια, σήμερα, στο διαδίκτυο και όλοι μπορούν να τις βρουν: «Θεωρώ ότι η συμφωνία αυτή δεν είναι παρά ο ίδιος τύπος συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ του Προφήτη Μωάμεθ και της φυλής Quraish της Μέκκας.

Γνωρίζω ότι μολονότι ο Μωάμεθ είχε επικριθεί για αυτή τη διπλωματική του κίνηση από έναν από τους κορυφαίους συντρόφους του και μελλοντικό χαλίφη, τον Umar ibn al-Khattab, αλλά αποδείχτηκε ότι ο προφήτης είχε δίκιο να επιμείνει στη συμφωνία.

Αυτή η κίνηση τον βοήθησε να νικήσει τη φυλή Quraish και να καταλάβει την πόλη της Μέκκας.

Σε ένα παρόμοιο πνεύμα, κι εμείς αποδεχόμαστε τώρα την ειρηνευτική συμφωνία, αλλά μόνο για να συνεχίσουμε στο δρόμο προς την Ιερουσαλήμ» Από το 1994 και μετά, ο Αραφάτ το είχε επαναλάβει αυτό συχνά, ως πρότυπο για τη δική του διπλωματία, αλλά μόνο σε συζητήσεις με Αραβες και μουσουλμάνους, όπως είναι φυσικό.

Και φυσικά, δεν ήταν ο μοναδικός.

Σε συνέντευξή του στην επίσημη Παλαιστινιακή Τηλεόραση, το στέλεχος της Φατάχ και μέλος του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου Najat Abu-Bakr εξηγούσε κι αυτός την πολιτική επιδίωξης των Παλαιστινίων: Η συμφωνία στη δημιουργία ενός κράτους με περιορισμένα σύνορα είναι μόνο ένα ακόμη στάδιο του θρησκευτικού πολέμου των Αράβων που κυκλοφορούν με το brand name 'Παλαιστίνιοι', πολέμου που στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην επίτευξη της κατάληψης του συνόλου του Ισραήλ. « δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε τα σύνορα του 1948 . Απλά, στο τρέχον πολιτικό μας πρόγραμμα εμείς θα συμφωνήσουμε σε ένα κράτος στα σύνορα του 1967.

Αλλά, εμείς είπαμε αυτό το παροδικό 'Ναι' με σκοπό αυτή τη γη να την απελευθερώσουμε, να ζήσουμε πάνω σε αυτήν, και για να συνεχίσουμε ως λαός το Ribat . Βρισκόμαστε στη γη του Ribat και πρέπει να παραμείνουμε εκεί μέχρι την Ανάσταση». https://www.youtube.com/watch?v=xw-JZ5u0Oi4 Οπως λογικά πρέπει να έχει καταλάβει και ο πιο ηλίθιος 'αντισιωνιστής', δεν πρόκειται για το έδαφος, δεν πρόκειται για την επικράτεια ή για τη δημιουργία κράτους.

Επειδή η περιοχή δεν ανήκει στον λαό.

Ανήκει στον Θεό και κανείς δεν μπορεί να την δώσει αλλού.

Ετσι, και άσχετα αν κάποιος Παλαιστίνιος ηγέτης είναι κοσμικός, ή ακόμη και άθεος- την στιγμή που θα βγει από την αίθουσα των διαπραγματεύσεων για να ανακοινώσει συμφωνία λ.χ. με λύση των δύο κρατών, δηλαδή να ανακοινώσει ότι έχει συμφωνήσει να πάρουν και οι Εβραίοι μέρος της γης του Προφήτη, αυτό θα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι θα έχει υπογράψει τη θανατική του καταδίκη και ότι πιθανότατα θα είναι νεκρός εντός ολίγου, αν όχι στο ίδιο λεπτό που θα βγαίνει από το κτίριο.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες δεν μπορούν να δουν αυτές τις πτυχές διότι δεν εμπλέκονται στο ζήτημα για μεγάλες χρονικές περιόδους, ώστε να καταλάβουν τον τρόπο σκέψης των Αράβων ηγετών.

Ολοι πιστεύουν στην αρχή ότι αυτή η σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί διότι στο μυαλό τους γνωρίζουν μόνο το 'δυτικό στυλ', δηλαδή πως όλες οι συγκρούσεις είναι διαχειρίσιμες και μπορούν να επιλυθούν, αν γίνουν αμοιβαίοι συμβιβασμοί δούναι και λαβείν και αν βγουν όλοι απ' την αίθουσα των διαπραγματεύσεων χωρίς τα χέρια τους να είναι άδεια, δηλαδή με κάτι που να τους ικανοποιεί.

Και μόνο μετά από πολλά χρόνια (αν στο μεταξύ δεν έχει φύγει απηυδισμένος παραιτούμενος από κάθε προσπάθεια), μπορεί κάποιος από τους διαμεσολαβητές να συνειδητοποιήσει το εξής: Σε μια κουλτούρα που καθορίζεται (και τα πάντα υπαγορεύονται) από τις σχέσεις τιμής/ντροπής -πέρα και από το θρησκευτικό ζήτημα-, η αποδοχή οποιουδήποτε συμβιβασμού ισοδυναμεί με ήττα, -στην πραγματικότητα, είναι χειρότερο από το αν άφηναν το δωμάτιο με άδεια χέρια.

Ο συμβιβασμός είναι απώλεια, είναι χάσιμο, είναι ήττα σε αυτή την κουλτούρα. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί -και όχι μόνο οι πολιτικοί ηγέτες, αλλά και όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι εν γένει- όταν έχουν κάποιο πρόβλημα, πιστεύουν ορθά ότι μπορεί με το διάλογο να υπάρξει κάποιος συμβιβασμός στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Για τους δυτικούς, είναι αδιανόητο να δεχθούν ότι μπορεί η μία πλευρά να πάει στην διαπραγμάτευση λέγοντας από την αρχή ότι «το μόνο αποτέλεσμα που θα δεχτούμε θα είναι η πλήρης νίκη μας και η πλήρης ικανοποίηση όλων των αιτημάτων μας». Ενας δυτικός θα σκεφτεί «δεν είναι διαπραγμάτευση αυτό, μην κάνεις τον κόπο να πας, αν είναι να δεχτείς μόνο ένα αποτέλεσμα με το 100% όσων ζητάς, γιατί να χάνουμε άδικα τον χρόνο μας». Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι το state of mind όλων των Αράβων και των Παλαιστινίων, και πάντα ήταν έτσι, ειδικά αν η διένεξη αφορούσε και θρησκευτικά θέματα.

Εάν κάποιος παρακολουθήσει προσεκτικά, θα δει στοιχεία αυτής της κουλτούρας σε όλα τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, για τον τελευταίο αιώνα που έχουμε σαφή εικόνα.

Οποιος κοιτάξει με προσοχή θα διαπιστώσει ότι σε όλα τα γεγονότα στη Συρία, στο Λίβανο, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο -όχι μόνο στην ισραηλινοαραβική διένεξη, δηλαδή-. πάντα πρέπει να υπάρχει ένας νικητής και πάντα πρέπει να υπάρχει ένας ηττημένος.

Στην αραβική ισλαμική κουλτούρα, δεν μπορούν να υπάρξουν δύο νικητές, είναι αδιανόητο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος μπορεί να παρατηρήσει αδιανόητα φαινόμενα, που αν συνέβαιναν στη Δύση, όλοι θα έλεγαν ότι χρειάζεται ψυχιατρική παρέμβαση: Οι Αιγύπτιοι, στους πολέμους του 1967 και του 1973, ενώ τους έχασαν και τους δύο, στην τηλεόρασή τους και στα ΜΜΕ και στις δηλώσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων έλεγαν ότι νικούσαν! Στην Αίγυπτο, μάλιστα, για χρόνια μετά γιόρταζαν σαν εθνική εορτή την υποτιθέμενη νίκη τους σε κάθε επέτειο της ήττας! Το Μάρτιο του 1968, ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην πόλη Karameh στην Ιορδανία, όπου τρομοκράτες της Φατάχ έκαναν επιθέσεις μέσα στο Ισραήλ.

Παρόλο που το Ισραήλ επικράτησε στρατιωτικά, ο Αραφάτ δήλωνε παντού για τη μάχη πως ήταν «μια μεγάλη νίκη που έσβησε τη ντροπή της ήττας του 1967» στον Πόλεμο των Εξι Ημερών.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη Χαμάς και με τη Χεζμπολάχ σε κάθε μεγάλη ένοπλη αντιπαράθεση: Λένε στους πολίτες τους ότι νικάνε και το γιορτάζουν αυτό στην τηλεόραση και στα ΜΜΕ.

Είναι απολύτως φυσιολογικό αυτό για τους Αραβες.

Τα γεγονότα δεν έχουν καμία σημασία.

Σημασία έχει μόνο το πως νοιώθει κανείς και το πως τον βλέπουν οι άλλοι.

Και τότε μόνο μπορείς να εξηγήσεις και άλλα παράλογα πράγματα, όπως λ.χ. γιατί όταν η κόρη ή η αδελφή τους βιάζεται, αυτοί αντί να εκδικηθούν τον βιαστή, σκοτώνουν το κορίτσι; Γιατί ο Mohannad Halabi, φοιτητής του δικαίου (Νομικής) στο Πανεπιστήμιο al-Quds της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, έγραψε στη σελίδα του στο Facebook, λίγο πριν βγει έξω για να σκοτώσει τον Nehemia Lavi και τον Aharon Banita, και για να μαχαιρώσει τη σύζυγο του τελευταίου και το δύο ετών μωρό τους https://www.timesofisrael.com/2-israeli-men-killed-in-jerusalem-attack-were-nehemia-lavi-aharon-benita/ ότι «αυτό που συμβαίνει στις γυναίκες του Al-Aqsa και στο al-Aqsa δεν θα σταματήσει με ειρηνικούς τρόπους». Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο δεν μπορούν να συμφωνήσουν 70 ή 80 χρόνια τώρα.

Ο συμβιβασμός δεν σημαίνει τίποτα.

Ο συμβιβασμός δεν αποκαθιστά την τιμή, -το αντίθετο, διαιωνίζει την απώλεια της τιμής.

Συμβιβασμός δεν σημαίνει απλά 'επιστρέφω με άδεια χέρια' (αφού δεν κατόρθωσα να πετύχω το 100% όσων έπρεπε να κερδίσω). Το παιχνίδι είναι όλα ή τίποτα.

Σκοτώνω τον βιαστή σημαίνει μισή δουλειά, διότι η ντροπή υπάρχει ακόμα.

Σκοτώνω το κορίτσι και η ντροπή φεύγει ολοκληρωτικά.

Ομοίως, ισοπεδώνω το Ισραήλ και εξοντώνω τους κατοίκους του, και η ντροπή για τις συνεχείς ήττες του Ισλάμ ξεπλένεται.

Η τιμή του τεμένους Al Aqsa, που στο μυαλό του Αραβα βιάζεται κάθε φορά που ένας Εβραίος το επισκέπτεται, μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με την εξόντωση του 'βιαστή'. Πρόκειται για βαθιά ψυχολογική παρέκκλιση λόγω της θρησκευτικής πλύσης εγκεφάλου που υφίστανται τα παιδιά των Αράβων από μικρά.

Ο πανικός αυτός μετατρέπεται συχνά σε επιδημία, σε κυριολεκτικά ιογενή κατακλυσμό στα παλαιστινιακά κοινωνικά δίκτυα, με αποτέλεσμα, πολύ συχνά να παρατηρείται το φαινόμενο, μέσα σε λίγα λεπτά από την στιγμή που μαθαίνεται λ.χ. ότι μια οικογένεια Εβραίων ανηφορίζει για το τέμενος, νεαροί Παλαιστίνιοι να παίρνουν τα μαχαίρια τους και να βγαίνουν στον δρόμο ψάχνοντας για Εβραίους.

Αυτός ήταν ένας παράγοντας στη λεγόμενη ιντιφάντα των μαχαιριών του 2015-2016.

Ο θυμός και το αίσθημα για αντεκδίκηση για αυτές τις ανύπαρκτες απειλές εναντίον του Al Aqsa εκλαμβάνεται από τους Αραβες ηγέτες -και δεν έχει καμία διαφορά στο μυαλό τους- με τον ίδιο τρόπο που εκλαμβάνεται ο πανικός ενός Αραβα αρχηγού clan όταν κάποια γυναίκα από την οικογένειά του βιάζεται.

Και των δύο η τιμή πρέπει να αποκατασταθεί με βίαιη εκδίκηση.

Οχι μόνο τα 'μέτρα αποκατάστασης' είναι όμοια, αλλά και η πράξη αυτή καθεαυτή θεωρείται ταυτόσημη, Και ο λόγος, φυσικά, είναι επειδή ο πανικός στον αραβικό μικρόκοσμο είναι ο ίδιος και στις δύο περιπτώσεις.

Είδατε πόσα πολλά σημαίνει αυτό το αθώο πλακάτ για τον αφοσιωμένο ισλαμιστή, και πόσα 'τίποτα' δεν σημαίνει για όλους εμάς που επιδιώκουμε να βρεθεί λύση και να γίνει Ειρήνη; Μια ακόμη υπέροχη ... - The Al Quds demonstration 2019 gets the blue and white treatment http://david-collier.com/al-quds-london-2019/ - Neturei Karta burn Israeli flag at London pro-terrorist 'Al -Quds' demonstration https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=zt1blFOchQM - Scottish Palestine Solidarity Campaign activist Mick Napier addressed protesters in Westminster: Al Quds Day speaker claims Israeli embassy runs antisemitism smear workshops https://jewishnews.timesofisrael.com/al-quds-day-speaker-claims-israeli-embassy-runs-antisemitism-smear-workshops/ - Συνθήματα στις παλαιστινιακές και φιλοπαλαιστινιακές συγκεντρώσεις (ως γνωστόν, το γράμμα 'Π' οι Αραβες δεν μπορούν να το προφέρουν, προφέρουν μόνο 'Φ') - Εβραίοι, ω Εβραίοι, να θυμάστε πάντα τη σφαγή στο Khaybar, ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει, ('Khaybar Khaybar ya Yahud, jaish-Muhammad saya'ud', 'Khaybar Khaybar oh Jews, the army of Muhammad will return'). - Σφάξτε τους Εβραίους ('Itbach al Yahud', 'Slaughter the Jews') - Με το αίμα μας και την ψυχή μας, θα καθαρίσουμε τη βρωμιά των Εβραίων, ω Φαλαιστίνη ('Ba ruh, ba dam, nafdeek ya Falastin', 'With our soul, with our blood, we will cleanse you oh Palestine'), - Θάνατος στους Εβραίους ('Al mawt al Yahud', 'Death to the Jews'), - Η Φαλαιστίνη είναι η γη μας και οι Εβραίοι θα είναι πάντα τα σκυλιά μας ('Falastin balad'na w'al Yahud qalab'na', 'Palestine is our land and the Jews are our dogs') - Εβραίοι, γιοι των χοίρων και των πιθήκων ('Jews are the sons of pigs and apes') @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους