Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρύφων Πετώνης : Αν επιχειρήσουμε μια βαθύτερη πολιτικο-οικονομική χαρτογράφηση του Φάνη Τσουλουχά, του εξαιρετικού συναδέλφου οικονομολόγου που αναλαμβάνει ως υπεύθυνος για τη διαμόρφωση του οικονομικού λόγου για την 🌿"Ελπίδα για τη Δημοκρατία -Μαρία Καρυστιανού"🕊️, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο σε μεμονωμένες θέσεις του, όσο στο συνολικό υπόδειγμα ανάπτυξης που φαίνεται να προτείνει για την Ελλάδα.

Αρχικά δεν ανήκει στη σχολή του «κρατισμού της Μεταπολίτευσης». Σε αρκετές παρεμβάσεις του επανέρχεται η άποψη ότι η Ελλάδα έχασε δεκαετίες, επειδή δημιούργησε ένα κράτος που λειτουργούσε περισσότερο ως μηχανισμός διανομής προνομίων παρά ως εργαλείο ανάπτυξης.

Η κριτική του δεν περιορίζεται στο δημόσιο χρέος.Αφορά τις κλειστές αγορές,τις συντεχνίες, την υπερβολική ρύθμιση, την πολυνομία,την αργή δικαιοσύνη, την αδυναμία προσέλκυσης παραγωγικών επενδύσεων.

Αυτή είναι κριτική που παραδοσιακά συναντάται σε οικονομολόγους της φιλελεύθερης σχολής. ⚡Όμως εκεί σταματά η ομοιότητα🍯. ❇️Δεν είναι νεοφιλελεύθερος τύπου ΔΝΤ♨️ Οι κλασικοί νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι συνήθως πιστεύουν ότι το κράτος πρέπει να περιορίζεται, όσο γίνεται περισσότερο.

Εδώ η Μαρία Καρυστιανού έχει κάνει την κατάλληλη επιλογή. Ο Τσουλουχάς δεν φαίνεται να υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Αντίθετα, επανέρχεται συχνά στην ανάγκη της βιομηχανικής πολιτικής,της εθνικής στρατηγικής,του παραγωγικού σχεδιασμού, και προπαντός της ενίσχυσης των κρίσιμων κλάδων.

Αυτό θυμίζει περισσότερο το μοντέλο της Σιγκαπούρης, της Νότιας Κορέας ή ακόμη και του Ισραήλ των πρώτων δεκαετιών. ⚜️«Η αγορά παράγει πλούτο, αλλά το κράτος οφείλει να καθορίζει στρατηγικούς στόχους»⚜️. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική προσέγγιση από το «η αγορά θα τα λύσει όλα μόνη της». Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας για τον ίδιο (και για εμένα) φαίνεται να είναι η χαμηλή παραγωγικότητα.

Εδώ βρίσκεται ίσως ο πυρήνας της σκέψης του.

Αν διαβάσει κανείς τα άρθρα του, διαπιστώνει ότι αντιμετωπίζει το ελληνικό πρόβλημα ως πρόβλημα παραγωγής πλούτου και όχι απλώς διανομής πλούτου.

Με άλλα λόγια δεν ρωτά πρώτα, «πώς θα μοιράσουμε περισσότερα;», αλλά «πώς θα παράγουμε περισσότερα;» Γι' αυτό δίνει έμφαση σε ναυτιλία, ναυπηγοεπισκευή, τεχνολογία, καινοτομία, εξαγωγές και πανεπιστημιακή έρευνα.

Η λογική του είναι πολύ σωστή, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα βασιζόμενη αποκλειστικά στον τουρισμό, στην κατανάλωση και στα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Βλέπει το δημογραφικό ως οικονομικό πρόβλημα πρώτης γραμμής,όπως και εγώ.

Αυτό είναι κάτι που δεν συζητείται αρκετά στην Ελλάδα.

Στις παρεμβάσεις του αντιμετωπίζει τη γήρανση του πληθυσμού όχι μόνο ως κοινωνικό ζήτημα, αλλά ως απειλή για το ασφαλιστικό, την ανάπτυξη,την αγορά εργασίας, τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας.

Εδώ θα έλεγα βρίσκεται πιο κοντά σε ευρωπαϊκές συντηρητικές σχολές σκέψης παρά στην παραδοσιακή ελληνική οικονομική συζήτηση.

Έχει όμως βέβαια ⚡έντονη θεσμική δυσπιστία προς το πελατειακό κράτος🍯. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα κείμενα του είναι η κριτική προς συστήματα, όπου οι πολίτες πληρώνουν, αλλά δεν ελέγχουν.

Είτε μιλά για τράπεζες, είτε για δημόσιες επιχειρήσεις, είτε για κρατικούς οργανισμούς, επιστρέφει συχνά στην έννοια της 🌿λογοδοσίας🕊️. Αυτό είναι στοιχείο που εξηγεί και τη σημερινή πολιτική του εγγύτητα με την Καρυστιανού.

Η υπόθεση των Τεμπών δεν είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης.Είναι και θέμα θεσμικής αποτυχίας.

Και η κριτική του Τσουλουχά φαίνεται να ξεκινά ακριβώς από εκεί, ότι⚡ η Ελλάδα πάσχει από θεσμούς που δεν λογοδοτούν επαρκώς στους πολίτες♨️. Η Καρυστιανού εκφράζει κυρίως το ηθικό αίτημα, την κοινωνική αγανάκτηση, την απαίτηση για δικαιοσύνη. Ο Τσουλουχάς αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό σε τεχνοκρατική επάρκεια, οικονομική σκέψη και σε θεσμική ανασυγκρότηση.

Εφόσον συμμετέχει σε κεντρικό ρόλο στο εγχείρημα, τότε η παρουσία του συναδέλφου μακροοικονομολόγου, πιθανότατα δεν έχει στόχο να προσελκύσει μόνο διαμαρτυρόμενους πολίτες.

Έχει στόχο να απαντήσει στο ερώτημα που απευθύνουν σε εμένα και σε κάθε υποστηρικτή της "Ελπίδας για τη Δημοκρατία". 🌿«Εντάξει, διαμαρτυρόμαστε.

Μετά τι; Πώς κυβερνιέται η χώρα;»🕊️ Αν έπρεπε να τον τοποθετήσω σε έναν διεθνή πολιτικό χάρτη, δεν θα τον κατέτασσα ούτε στην παραδοσιακή Αριστερά ούτε στον κλασικό νεοφιλελευθερισμό.

Θα τον περιέγραφα ως 🔰 πατριωτικό αναπτυξιακό κεντρώο οικονομολόγο🔰, με επιρροές από τις σχολές της παραγωγικής οικονομίας, της θεσμικής λογοδοσίας και του στρατηγικού κράτους.

Το βασικό μήνυμα που φαίνεται να διατρέχει τις παρεμβάσεις του είναι ότι η🇬🇷 Ελλάδα δεν θα σωθεί, ούτε με περισσότερα δανεικά, ούτε με περισσότερες επιδοτήσεις. ⚡Θα σωθεί μόνο αν αποκτήσει θεσμούς που λειτουργούν και οικονομία που παράγει🍯. Αυτό είναι ίσως το πιο συνεκτικό νήμα που ενώνει την ακαδημαϊκή του δουλειά, την αρθρογραφία του και τη σημερινή πολιτική του παρουσία.

Κεντρί και μέλι : Ο Φάνης (Theofanis) Tsoulouhas είναι καθηγητής στο UC Merced, με ερευνητικό προφίλ που συνδέεται κυρίως με την οικονομική θεωρία, το corporate finance, την εταιρική διακυβέρνηση, την tournament theory, τη contract theory και την economics of information.

Η επίσημη βιογραφία της UC Merced αναφέρει επίσης ότι είναι απόφοιτος του University of Athens, του University of Illinois at Urbana-Champaign (M.S. και Ph.D.) και του Harvard Business School (PLD), ότι δίδαξε στο UIUC, υπηρέτησε στο North Carolina State University από το 1993 έως το 2012 και εντάχθηκε στο UC Merced το 2012.

Ακαδημαϊκά, φαίνεται να ανήκει στην κατηγορία των θεωρητικών οικονομολόγων που δουλεύουν με μοντέλα κινήτρων, ασύμμετρης πληροφόρησης και συμβολαίων.

Η δική του σελίδα δημοσιεύσεων δείχνει συνεχή παραγωγή σε θέματα όπως contests, tournaments, performance pay, sovereign debt και financial distress, με πρόσφατα άρθρα το 2021–2024 σε περιοδικά όπως Journal of Financial Intermediation, Journal of Government and Economics, Journal of Economic Behavior & Organization και Games.

Ως δημόσιος αρθρογράφος, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στην καθαρή ακαδημαϊκή οικονομία.

Η σελίδα του ως αρθρογράφου στο Έθνος τον παρουσιάζει να γράφει συστηματικά στην ενότητα «Απόψεις» για Τουρκία, αμερικανικές εκλογές, μετανάστευση, το ελληνικό πολιτικό σκηνικό και το ΠΑΣΟΚ.

Αυτό τον τοποθετεί πιο κοντά σε έναν οικονομολόγο-δημόσιο σχολιαστή παρά σε έναν στενά εξειδικευμένο τεχνοκράτη, κάτι που είναι χρήσιμο όταν διαβάζουμε τα κείμενά του: τα ερευνητικά του έργα έχουν ακαδημαϊκή βαρύτητα, ενώ οι παρεμβάσεις του στα ΜΜΕ είναι πρωτίστως γνώμες και αναλύσεις πολιτικής.

Συνολικά, η εικόνα που βγαίνει είναι ενός έμπειρου και καλά δικτυωμένου οικονομολόγου με ισχυρό υπόβαθρο στη θεωρία κινήτρων και στα οικονομικά της πληροφορίας, που έχει επίσης χτίσει δημόσιο λόγο γύρω από την Ελλάδα, τη γεωπολιτική και την οικονομική επικαιρότητα. Ο Φάνης Τσουλουχάς αποτελεί μια ενδιαφέρουσα περίπτωση Έλληνα ακαδημαϊκού οικονομολόγου της διασποράς, με μακρά παρουσία στο αμερικανικό πανεπιστημιακό σύστημα και ερευνητική δραστηριότητα που επικεντρώνεται κυρίως στη μικροοικονομική θεωρία, τη θεωρία συμβολαίων (contract theory), τα οικονομικά της πληροφόρησης (economics of information), την εταιρική χρηματοοικονομική (corporate finance) και τη θεωρία κινήτρων (incentive theory). Η ακαδημαϊκή του διαδρομή – από το Πανεπιστήμιο Αθηνών στο University of Illinois at Urbana-Champaign και στη συνέχεια σε θέσεις στο University of Illinois, στο North Carolina State University και στο University of California, Merced – αντανακλά μια σταθερή και επιτυχημένη πορεία εντός της αμερικανικής πανεπιστημιακής κοινότητας.

Το γεγονός ότι παρέμεινε επί δεκαετίες σε ερευνητικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ αποτελεί ένδειξη ακαδημαϊκής συνέπειας και αναγνώρισης από τους ομοτίμους του.

Η κύρια συνεισφορά του εντοπίζεται στη θεωρητική ανάλυση μηχανισμών κινήτρων και στρατηγικής συμπεριφοράς.

Μεγάλο μέρος των δημοσιεύσεών του εξετάζει πώς σχεδιάζονται συμβόλαια μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, πώς επηρεάζονται οι αποφάσεις από την ατελή πληροφόρηση και πώς διαμορφώνονται τα κίνητρα σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα.

Η έρευνα του κινείται σε ένα πεδίο που έγινε ιδιαίτερα σημαντικό μετά τη βράβευση των οικονομολόγων της θεωρίας συμβολαίων, όπως οι Bengt Holmström και Oliver Hart.

Ωστόσο, ο Τσουλουχάς δεν συγκαταλέγεται στους ερευνητές που διαμόρφωσαν το ίδιο το πεδίο.

Ανήκει περισσότερο στη δεύτερη γενιά θεωρητικών οικονομολόγων που επέκτειναν και εφάρμοσαν τις βασικές ιδέες του.

Αυτό δεν μειώνει την αξία του έργου του, αλλά βοηθά να τοποθετηθεί σωστά στο διεθνές ακαδημαϊκό τοπίο.

Πρόκειται για έναν παραγωγικό και συνεπή ερευνητή, όχι όμως για μια προσωπικότητα που άλλαξε τον προσανατολισμό της οικονομικής επιστήμης ή δημιούργησε νέο θεωρητικό παράδειγμα.

Από καθαρά ακαδημαϊκή σκοπιά, ο Τσουλουχάς βρίσκεται σε μια κατηγορία εδραιωμένων πανεπιστημιακών με σημαντική δημοσιευμένη έρευνα, χωρίς να ανήκει στην ομάδα των κορυφαίων διεθνών «σταρ» του κλάδου.

Οι δημοσιεύσεις του εμφανίζονται σε αναγνωρισμένα επιστημονικά περιοδικά και η ερευνητική του δραστηριότητα παρουσιάζει διάρκεια δεκαετιών, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό για την ακαδημαϊκή αξιολόγηση.

Εκεί όπου ξεχωρίζει περισσότερο είναι στη συνέπεια και στη θεματική εξειδίκευση.

Δεν εμφανίζεται ως ακαδημαϊκός που ακολουθεί τις εκάστοτε μόδες της επιστήμης, αλλά ως ερευνητής που εργάζεται επί σειρά ετών πάνω σε συγκεκριμένα θεωρητικά ζητήματα.

Ένα δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης αφορά την έντονη δημόσια παρουσία του στον ελληνικό δημόσιο διάλογο.

Τα άρθρα του σε μέσα ενημέρωσης και ιστολόγια αφορούν όχι μόνο οικονομικά ζητήματα αλλά και πολιτική, γεωπολιτική, διεθνείς σχέσεις και εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.

Από ακαδημαϊκή άποψη, είναι σημαντικό να διαχωρίζεται η επιστημονική του εργασία από τη δημόσια αρθρογραφία του.

Η πρώτη υπόκειται σε διαδικασίες επιστημονικής κρίσης (peer review) και αξιολόγησης από ειδικούς.

Η δεύτερη αποτελεί έκφραση προσωπικών πολιτικών και κοινωνικών απόψεων, όπως άλλωστε δηλώνεται ρητά στις σχετικές δημοσιεύσεις του.

Επομένως, η αξιοπιστία των επιστημονικών του εργασιών δεν συνεπάγεται αυτομάτως ορθότητα των πολιτικών του εκτιμήσεων, ούτε το αντίστροφο.

Πρόκειται για δύο διαφορετικά πεδία δραστηριότητας.

Αν επιχειρούσαμε μια συνοπτική ακαδημαϊκή αποτίμηση, ο Φάνης Τσουλουχάς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας καταξιωμένος πανεπιστημιακός οικονομολόγος με μακρά σταδιοδρομία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας συνεπής ερευνητής στους τομείς της θεωρίας συμβολαίων, των κινήτρων και της εταιρικής χρηματοοικονομικής, ένας επιστήμονας με αξιόλογη και διαρκή δημοσιευμένη παραγωγή, αλλά όχι μια προσωπικότητα που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους διαμορφωτές της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η μεγαλύτερη συμβολή του φαίνεται να βρίσκεται στη συστηματική ανάπτυξη και εφαρμογή υπαρχόντων θεωρητικών εργαλείων και λιγότερο στη δημιουργία νέων οικονομικών θεωριών.

Αυτό είναι, άλλωστε, το χαρακτηριστικό της μεγάλης πλειονότητας των επιτυχημένων πανεπιστημιακών ερευνητών διεθνώς. Του ευχόμαστε ολόψυχα : Καλή επιτυχία στο έργο του ‼️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους