Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι αναπαύει την ψυχή μας τελικά; «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14, 27). Μεγάλο μυστήριο είναι η ανθρώπινη καρδιά.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο έως την τελευταία του πνοή αναζητεί ειρήνη, παρηγορία, ανάπαυση και πληρότητα.

Όλοι οι κόποι, οι μέριμνες, οι επιδιώξεις και οι αγώνες του κρύβουν βαθιά αυτή τη δίψα.

Η ψυχή πλάσθηκε για τον Θεό και γι’ αυτό δεν μπορεί να αναπαυθεί σε τίποτε κατώτερο από Εκείνον.

Όσο όμως ο άνθρωπος αναζητεί την παρηγοριά του στα πρόσκαιρα, τόσο περισσότερο διαπιστώνει τη ματαιότητά τους.

Διότι όλα τα γήινα υπόκεινται στη φθορά, στην αλλαγή και στον θάνατο.

Σήμερα υπάρχουν και αύριο παρέρχονται.

Σήμερα φαίνονται ισχυρά και αύριο διαλύονται σαν καπνός.

Ο ιερός Αυγουστίνος ομολογεί: «Ἀνήσυχος ἡ καρδία ἡμῶν ἕως ἂν ἀναπαυθῇ ἐν Σοί». Και πράγματι, όσο η ψυχή ζητεί το άπειρο μέσα στα πεπερασμένα, παραμένει διψασμένη.

Πού βρίσκεται η ανθρώπινη δόξα; Πού βρίσκονται οι έπαινοι, οι τιμές και οι διακρίσεις που τόσο συγκινούν τον άνθρωπο; Σήμερα δοξάζεται και αύριο λησμονείται.

Σήμερα επαινείται και αύριο κατακρίνεται.

Γι’ αυτό η Γραφή διακηρύσσει: «Πάσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου· ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε» (Ἠσ. 40, 6-7). Και ο Ψαλμωδός συμπληρώνει: «Ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει» (Ψαλμ. 102, 15). Πώς λοιπόν να αναπαυθεί η ψυχή σε κάτι που μαραίνεται τόσο γρήγορα; Άλλοι πάλι στρέφονται στον πλούτο.

Αγωνίζονται ημέρα και νύχτα να αποκτήσουν περισσότερα, πιστεύοντας ότι η αφθονία θα τους χαρίσει ασφάλεια.

Όμως όσο αυξάνει ο πλούτος τόσο αυξάνουν οι φόβοι, οι λογισμοί και οι μέριμνες.

Ο σοφός Σειράχ προειδοποιεί: «Εὗρον ἀνάπαυσιν καὶ νῦν φάγομαι ἐκ τῶν ἀγαθῶν μου», «καὶ οὐκ οἶδε τίς καιρὸς παρελεύσεται καὶ καταλείψει αὐτὰ ἑτέροις καὶ ἀποθανεῖται» (Σοφ.

Σειρ. 11, 19). Και ο Εκκλησιαστής υπενθυμίζει: «Καθὼς ἐξῆλθεν ἀπὸ γαστρὸς μητρὸς αὐτοῦ γυμνός, ἐπιστρέψει τοῦ πορευθῆναι ὡς ἥκει, καὶ οὐδὲν οὐ λήψεται ἐν μόχθῳ αὐτοῦ, ἵνα πορευθῇ ἐν χειρὶ αὐτοῦ… ὥσπερ γὰρ παρεγένετο, οὕτω καὶ ἀπελεύσεται, καὶ τίς ἡ περισσεία αὐτοῦ, ἣ μοχθεῖ εἰς ἄνεμον;» (Ἐκκλ. 5, 14-15). Όσα αποκτούμε μένουν εδώ.

Όσα συγκεντρώνουμε τα αφήνουμε πίσω.

Ο θάνατος δεν αναγνωρίζει πλούσιους και φτωχούς.

Μπροστά στην αιωνιότητα όλοι παρουσιάζονται γυμνοί από κάθε επίγεια κατοχή.

Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος διδάσκει: «Οἱ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμὸν καὶ παγίδα καὶ ἐπιθυμίας πολλὰς ἀνοήτους καὶ βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τοὺς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν» (Α΄ Τιμ. 6, 9). Και ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελεύσονται». Και ακόμη: «Εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν» (Μάρκ. 10, 23-25). Όχι επειδή ο πλούτος είναι αμαρτία, αλλά επειδή εύκολα γίνεται είδωλο και δεσμεύει την καρδιά του ανθρώπου περισσότερο από τον Θεό.

Άλλοι αναζητούν την ανάπαυση στις ηδονές του κόσμου.

Όμως η αμαρτία υπόσχεται γλυκύτητα και προσφέρει πικρία.

Υπόσχεται ελευθερία και γεννά δουλεία.

Υπόσχεται χαρά και αφήνει εσωτερικό κενό. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι κανένα πάθος δεν χορταίνει τον άνθρωπο.

Αντιθέτως, τον καθιστά αιχμάλωτο και τον απομακρύνει από τη χάρη του Θεού.

Γι’ αυτό ο Κύριος ερμηνεύοντας την παραβολή του Σπορέως λέγει: «...τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι» (Λουκ. 8, 14). Οι άκανθες των παθών πνίγουν τον θείο λόγο.

Η καρδιά σκληραίνει.

Η συνείδηση σκοτίζεται.

Η προσευχή ψυχραίνεται.

Και ο άνθρωπος χάνει την αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Αφού λοιπόν ούτε η δόξα, ούτε ο πλούτος, ούτε η ηδονή χαρίζουν αληθινή ανάπαυση, πού θα στραφεί ο άνθρωπος; Ο Προφήτης Δαβίδ δίνει την απάντηση: «Ἐν εἰκόνι διαπορεύεται πᾶς ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται… Καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; Οὐχὶ ὁ Κύριος;» (Ψαλμ. 38, 7-8). Ναι. Ο Κύριος είναι η ελπίδα της ψυχής. Ο Κύριος είναι η ειρήνη της ψυχής. Ο Κύριος είναι η ανάπαυση της ψυχής.

Αυτός είναι «ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης» και «ὁ Θεὸς πάσης παρακλήσεως». Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η ειρήνη της καρδιάς είναι ανώτερη από κάθε θησαυρό της γης. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ διδάσκει ότι σκοπός της ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Οι Άγιοι της Εκκλησίας μαρτυρούν με μία φωνή ότι μόνο η χάρις του Θεού μπορεί να γεμίσει το βάθος της ανθρώπινης καρδιάς.

Η ψυχή αναπαύεται όταν προσεύχεται.

Αναπαύεται όταν μετανοεί.

Αναπαύεται όταν συγχωρεί.

Αναπαύεται όταν ταπεινώνεται.

Αναπαύεται όταν κοινωνεί τον Χριστό.

Αναπαύεται όταν παραδίδει τα βάρη της στην Πρόνοια του Θεού.

Γι’ αυτό και ο Νυμφίος Χριστός προσκαλεί την ψυχή: «Ἰδοὺ εἶ καλὴ ἡ πλησίον μου, ἰδοὺ εἶ καλή… ἐλεύσῃ καὶ διελεύσῃ ἀπὸ ἀρχῆς πίστεως…» (Ἄσμα 4, 1.8). Και ακόμη: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11, 28). Αυτή είναι η πρόσκληση που ακούγεται σε κάθε εποχή.

Δεν καλεί ο Χριστός τους αναμάρτητους αλλά τους κουρασμένους.

Δεν καλεί τους ισχυρούς αλλά τους συντετριμμένους.

Δεν καλεί όσους νομίζουν ότι είναι πλήρεις αλλά όσους γνωρίζουν τη φτώχεια τους.

Γι’ αυτό ας θυμόμαστε πάντοτε τα λόγια προς τη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς» (Λουκ. 10, 41-42). Η μία χρεία είναι ο Χριστός.

Η μία ανάγκη είναι η παρουσία Του.

Η μία αληθινή ανάπαυση είναι η κοινωνία μαζί Του.

Όλα τα άλλα παρέρχονται. Ο Χριστός μένει.

Και όπου βρίσκεται ο Χριστός, εκεί βρίσκεται η ειρήνη που δεν αφαιρείται, η χαρά που δεν σβήνει και η ανάπαυση που αναζητεί κάθε ανθρώπινη ψυχή. Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ #Filoiesfigmenou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους