[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Καλό ταξίδι στο φως σε έναν εργάτη του θεάτρου, έναν καλοσυνάτο άνθρωπο και συνεπή ιδεολόγο για έναν καλύτερο κόσμο. Είχα την χαρά να τον γνωρίσω στα πλαίσια ενός φεστιβάλ και εκεί επιβεβαιώθηκε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό ταξίδι στο φως σε έναν εργάτη του θεάτρου, έναν καλοσυνάτο άνθρωπο και συνεπή ιδεολόγο για έναν καλύτερο κόσμο.

Είχα την χαρά να τον γνωρίσω στα πλαίσια ενός φεστιβάλ και εκεί επιβεβαιώθηκε περίτρανα και σε μένα, αυτό που όλοι ομολογούν για τον ίδιο στον χώρο, ότι υπήρξε πάντα ένας κανονικός, προσγειωμένος άνθρωπος στην τέχνη και στην προσωπική του ζωή αλλά και στην πολιτική του τοποθέτηση χωρίς περιττές και άνευ ουσίας εξάρσεις.

Υπήρχε το εμφανές ουσιώδες βάρος των ωραίων ποιοτήτων του, όπου δρούσε, όπως δρούσε.

Σημεία της προσωπικότητας του που με χαρά και περηφάνια γνώριζε δηλώνοντας ότι έτσι είναι, ένας ωραίος άνθρωπος που την είχα πανεπιστημιακή δασκάλα στο μεταπτυχιακό Θέατρο και Κοινωνία στο Ναύπλιο.

Συλλυπητήρια στην ίδια, σε όλους τους κοντινούς του ανθρώπους και σε όλους μας στην θεατρική κοινότητα. Γεώργιος-Πολυχρόνης Παπαδόπουλος Γεννήθηκα στον Πειραιά αλλά μεγάλωσα στην Ολυμπία, απ' όπου καταγόταν η μητέρα μου.

Ο πατέρας της, είχε ένα μαγέρικο όπου έτρωγαν οι σιδηροδρομικοί και οι αρχαιολόγοι.

Ο παππούς της, τη μέρα που γεννήθηκε, κέρασε από τη χαρά του όλο το ταβερνείο και τότε ένας αρχαιολόγος είπε: ''Θα τη βαπτίσω εγώ!..'' Ήρθε στη βάπτιση από τις Μυκήνες, όπου ανέσκαπτε, και της έδωσε το όνομα Μυκήνα.

Μετά την Κατοχή, ξαναγύρισα στο πατρικό μου, στον Πειραιά.

Ένα βράδυ αποφάσισα να πάω στο Εθνικό Θέατρο να δω τον ''Θείο Βάνια'' σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν.

Βγήκα από το θέατρο και κόντεψαν να με κόψουν τ' αυτοκίνητα.

Από τη γοητεία που είχε ασκηθεί πάνω μου, δεν έβλεπα πού πήγαινα.

Δούλευα σε ένα μπακάλικο.

Δε μπορούσα να επιστρέψω εκεί.

Κατέβηκα στο Υπόγειο και βρήκα τον Κουν. -Θέλω να γίνω ηθοποιός, του είπα. -Ελάτε αύριο, μου είπε.

Την επόμενη μέρα κάθισα στη μέση της σκηνής και απήγγειλα την ''Ιθάκη''. Μου πρότεινε να πάω στη σχολή.

Μου ζήτησε να διαβάσω Ντοστογιέφσκι και Στανισλάφσκι. ''Στανισλάφσκι, Στανισλάφσκι'' επαναλάμβανα συνέχεια, για να μην το ξεχάσω μέχρι να βρω βιβλιοπωλείο. ''Τί πάει να πει Θέατρο; Τί πάει να πει ηθοποιός; Πού πας παιδάκι μου;'' Έτσι μου έλεγε η μάνα μου.

Ήρθαν τα πρώτα μεροκάματα.

Άρχισε να βράζει το τσουκάλι και να αλλάζει η ζωή μας.

Από εκεί που περνούσαμε μια δύσκολη καθημερινότητα, βρεθήκαμε σε ένα νέο σπίτι.

Θέλαμε να βάλουμε τηλέφωνο αλλά δεν είχαμε χρήματα.

Πήρα ένα ρόλο σε μία ταινία.

Το τηλέφωνο κόστιζε 2.000 δραχμές και για το φιλμ πήρα 20.000 δραχμές.

Η μητέρα μου τα έχασε.

Δε μπορούσε να πιστέψει ότι πήρα τόσα χρήματα για να παίξω ένα ρόλο.

Το μόνο που θέλαμε ήταν να ηρεμήσουμε και να πορευτούμε με το καλό που μας βρήκε.

Βοούσε η ζωή γύρω μου και προσπαθούσα να έχω αυτοέλεγχο.

Να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη δίνη και ταυτόχρονα να τον ελέγχω.

Να του λέω ''πρόσεχε''. Γιατί είχα φοβερές εκδηλώσεις.

Ήταν ωραία η ζωή.

Πολύς κόσμος, πολλές προκλήσεις αλλά εγώ τα έζησα και ως πάσχον πρόσωπο.

Δεν ήμουν μόνο κατακτητής αλλά και κατακτημένος.

Μου άρεσε αυτό και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η δίνη του έρωτα και της ζωής.

Στις σχέσεις μου με ενδιέφερε να υπάρχει επένδυση συναισθηματική.

Να υπάρχει συγκινησιακή λειτουργία.

Είναι μεγάλη ικανοποίηση όταν δικαιώνεται η επιλογή σου όσον αφορά την πορεία που έχεις διαγράψει.

Και όταν δικαιώνεται η επιλογή σου, σημαίνει ότι φτάνεις κάπου όπου αποχαιρετάς αυτό το ταξίδι πλήρης. Ευδαίμων.

Ο χρόνος σε αναγκάζει να είσαι φιλόσοφος, να σκέφτεσαι τις ταχύτητές του που αλλάζουν από ηλικία σε ηλικία.

Οι μόνες στιγμές που σκέφτομαι την ηλικία μου, είναι όταν γίνεται αισθητή η απουσία των παιδιών.

Των απογόνων.

Ως νέος δεν έδωσα σημασία σε αυτό.

Τώρα μελαγχολώ.

Τώρα είναι αισθητή η ανάγκη των παιδιών.

Ήμουν πάντα πλαισιωμένος από πολύ αγαπητούς φίλους.

Με την ηλικία που έχω τώρα, έχω ζήσει πολλές απώλειες.

Κάθε φορά που φεύγει κάποιος νιώθω ορφανός.

Νιώθω ερημιά.

Δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο παρόντες, είναι πλέον απόντες.

Αισθάνομαι μεγάλο πένθος.

Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο του τέλους, συνηθίζω να ανατρέχω στην εκκλησιαστική γραφή: Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και με καλή ευλογία. Άγγελος Αντωνόπουλος Σήμερα έφυγε από τη ζωή.

Πηγές: kathimerini. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στη Γιώτα Συκκά. lifo. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στον Χρήστο Παρίδη. oneman. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στον Γιώργο Βλαχογιάννη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences