Γεννήθηκε -στις 25 Ιανουαρίου 1967- και μεγάλωσε στο Γκασέν της Προβηγκίας, ένα χωριό μακριά από φώτα προβολέων που θα πέρναγε την υπόλοιπη ζωή του. Ο Νταβίτ Ζινολά αγωνίζονταν ως εξτρέμ, και είχε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μικρή ατυχία όμως θα του στερούσε την ευκαιρία να κάνει την καριέρα που άξιζε και με την εθνική.

Ξεκίνησε από τη Σπόρτινγκ Τουλόν σε ηλικία 18 ετών (86 εμφανίσεις, 5 γκολ), τρία χρόνια αργότερα πήγε στη Ρασίνγκ Παρί (69 εμφανίσεις, 10 γκολ) και έπειτα στη Μπρεστ (53 εμφανίσεις, 15 γκολ). Άφου έδειξε και με το παραπάνω ότι μπορεί να ξεχωρίσει στο χαμηλότερο επίπεδο, στα 24 ήρθε η κρούση από την Παρί Σεν Ζερμέν.

Εκεί, δίπλα στους Λε Γκεν, Νουμά και Ζωρζ Γουέα, ο Ζινολά βρήκε τον εαυτό του.

Τέσσερις σεζόν, 158 εμφανίσεις, 44 γκολ και τέσσερα τρόπαια: δύο Κύπελλα Γαλλίας, ένα Λιγκ Καπ και το πρωτάθλημα του 1994, χρονιά στην οποία ήταν κορυφαίος σκόρερ της ΠΣΖ με 13 γκολ σε 38 αγώνες ατο πρωτάθλημα.

Τη σεζόν 1992-93 οδήγησε τη Παρί σε μια θριαμβευτικό πρόκριση απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Το πρώτο ματς στην Ισπανία είχε λήξει 3-1 για τους γηπεδούχους. Στο Παρίσι η Παρί έκανε κατάθεση ψυχής και στο 87' είχε φέρει το ματς στο 3-0. Με τον Ζινολά να σημειώνει ένα από τα πιο όμορφα γκολ της καριέρας του.

Στο 90'+3' όμως ο Ιβάν Σαμοράνο σκόραρε για τη Ρεάλ, στέλνοντας το ματς (φαινομενικά) στην παράταση.

Όμως, στην τελευταία φάση του αγώνα (90'+4'), ο αμυντικός Αντουάν Κομπουαρέ με κεφαλιά έγραψε το τελικό 4-1 ολοκληρώνοντας έναν ιστορικό αποκλεισμό της «Βασίλισσας.

Την επόμενη χρονιά πάλι στα προημιτελικά, του Κυπέλλου Κυπελλούχων αυτή τη φορά η Παρί πήρε πάλι την πρόκριση απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης αν και με λιγότερο εντυπωσιακό αυτη τη φορά τρόπο και συνολικό σκορ 2-1. Επόμενη σεζόν πάλι προημιτελικά αλλά αυτή τη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Θύμα της Παρί ο άλλος γίγαντας της Ισπανίας η Μπαρτσελόνα. 1-1 στο Καμπ Νου με τον Ζινολά να κάνει όργια και τον Γουέα να σκοράρει. 2-1 με ανατροπή στο Παρκ ντε Πρενς.

Εκεί γεννήθηκε το παρατσούκλι που θα τον ακολουθεί για πάντα: «El Magnifique», έμπνευσή του ισπανικού Τύπου σαν αναγνώριση αυτού που δεν μπορούσαν να σταματήσουν.

Το 1993 αναδείχθηκε κορυφαίος Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

Και τη σεζόν 1993-94 κορυφαίος του γαλλικού πρωτάθληματος.

Με τη φανέλα της εθνικής Γαλλίας έκανε ντεμπούτο τον Νοέμβριο του 1990 και μέχρι το 1995 μέτρησε μόλις 17 συμμετοχές και 3 γκολ.

Ποτέ δεν έπαιξε σε τελική φάση Μουντιάλ ή Euro — και αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν η συνέπεια μιας φάσης που έμεινε στην ιστορία ως η σκοτεινότερη στιγμή του γαλλικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας.

Στις 17 Νοεμβρίου 1993, στο Παρκ ντε Πρενς, η Γαλλία έπαιζε τον τελευταίο της αγώνα της προκριματικής φάσης απέναντι στη Βουλγαρία.

Αρκούσε ισοπαλία.

Το σκορ ήταν 1-1. Ο Ζινολά, που είχε μπει ως αλλαγή αντί για τον Ζαν Πιέρ Παπέν, βρέθηκε με τη μπάλα κόντα στο κόρνερ.

Έβγαλε μια σέντρα που δεν βρήκε κανέναν συμπαίκτη. Η Βουλγαρία βγήκε αστραπιαία στην αντεπίθεση και ο Εμίλ Κοσταντίνοφ έκανε το 2-1. Η Γαλλία έμεινε εκτός Μουντιάλ.

Την επόμενη μέρα, ο ομοσπονδιακός προπονητής Ζεράρ Ουγιέ τον κρέμασε στα μανταλάκια: «Ο Νταβίντ Ζινολά είναι εγκληματίας.

Εκτόξευσε έναν πύραυλο στην καρδιά του γαλλικού ποδοσφαίρου». Ο ίδιος ο Ζινολά αντέδρασε χρόνια αργότερα: «Το τεράστιο έγκλημά μου ήταν να βάλω παραπάνω δύναμη σε μια σέντρα που στόχευε τον Ερίκ Καντονά.

Αυτό ήταν το έγκλημά μου». Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν σφυρίγματα αποδοκιμασίας σε κάθε γαλλικό γήπεδο.

Στο πρώτο ματς της ΠΣΖ μετά την αποτυχία βγήκε τελευταίος στον αγωνιστικό χώρο, τον υποδέχτηκαν με αποδοκιμασίες, σκόραρε με κεφαλιά.

Το καλοκαίρι του 1995 αποφάσισε να φύγει.

Υπέγραψε για τη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ του Κέβιν Κίγκαν έναντι 2,5 εκατ. λιρών. Στην Αγγλία αναγεννήθηκε.

Σε 76 εμφανίσεις σκόραρε 7 φορές, αλλά οι αριθμοί δεν αποτυπώνουν το τι πρόσφερε.

Τον αποκαλούσαν «David Copperfield». Στο 5-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Οκτώβριο του 1996 : Ο Ζινολά υποδέχθηκε την μπάλα έξω από την περιοχή με την πλάτη γυρισμένη στην εστία.

Με μια γρήγορη, μαγική κίνηση απέφυγε τον αμυντικό, γύρισε το σώμα του και έπιασε ένα ασύλληπτο, φαλτσαριστό δεξί σουτ έστειλε τη μπάλα στην εστία του Σμάιχελ.

Στις καλές του μέρες ο Ζινολά ήταν ισάξιος του Καντονά και του Μπέργκαμπ, και οι καλές του μέρες ήταν πολλες.

Το 1997 πήγε στην Τότεναμ.

Εκεί, έκανε 127 εμφανίσεις και 22 γκολ. Τον Μάρτιο του 1999, στο Κύπελλο Αγγλίας απέναντι στη Μπάρνσλεϊ, πήρε τη μπάλα, περίπου σαράντα μέτρα από την εστία, πέρασε με σλάλομ τέσσερις αμυντικούς και την έστειλε με ηρεμία στα δίχτυα. «Το ποδόσφαιρο είναι ένστικτο.

Όταν σκέφτεσαι πολύ, τα πράγματα δεν λειτουργούν». Εκείνη τη σεζόν κατέκτησε το Λιγκ Καπ και αναδείχθηκε Παίκτης της Χρονιάς τόσο από τους ποδοσφαιριστές (PFA) όσο και από τους δημοσιογράφους (FWA) — ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ που κατέκτησε και τα δύο βραβεία ενώ η ομάδα του τερμάτησε εκτός τετράδας. Ο Γιόχαν Κρόιφ είχε πει εκείνη τη χρονιά ότι ο Ζινολά ήταν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Ο Αλεξ Φέργκιουσον, παραδέχτηκε: «Κερδίσαμε το τρεμπλ εκείνη τη χρονιά.

Αλλά οι περισσότεροι παίκτες μου σε ψήφισαν εσένα». Μετά την Τότεναμ ακολούθησαν δύο χρόνια στην Άστον Βίλα (41 εμφανίσεις, 5 γκολ) και μια σύντομη παρουσία στην Έβερτον πριν κρεμάσει τα παπούτσια του το 2002.

Σύνολο καριέρας: πάνω από 600 εμφανίσεις και περισσότερα από 100 γκολ. Ο Νταβίντ Ζινολά υπήρξε ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που γεφύρωσαν πλήρως το χάσμα ανάμεσα στα γήπεδα, τη μόδα και την pop κουλτούρα της δεκαετίας του '90. Ταυτόχρονα με τη καριέρα στο ποδόσφαιρο έτρεχε ακόμη μια καριέρα, εκείνη στο Μόντελινγκ.

Το 1996, αμέσως μετά τη μεταγραφή του στην Αγγλία, περπάτησε στη πασαρέλα ως μοντέλο στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού για τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι του διάσημου οίκου Cerruti.

Το 1997 έγραψε ιστορία ως ο πρώτος άνδρας πρεσβευτής της L'Oréal Paris.

Η περίφημη ατάκα του διαφημιστικού για το σαμπουάν Elvive, "Because I'm worth it" («Επειδή μου αξίζει»), έγινε σήμα κατατεθέν του.

Φωτογραφήθηκε για κορυφαία περιοδικά μόδας, ενώ η γαλλική και η βρετανική τηλεόραση τον επέλεγαν συχνά για εκπομπές lifestyle και παρουσιάσεις λόγω της άνεσης στον λόγο και της γοητείας του.

Μετά το τέλος της καριέρας του, ο Ζινολά σπούδασε υποκριτική στη διάσημη RADA του Λονδίνου, έπαιξε σε ταινίες και έγινε τηλεοπτικό πρόσωπο για BBC, BT Sport, Canal+ και CNN.

Το 2015 ανακοίνωσε υποψηφιότητα για την προεδρία της FIFA, αλλά αποσύρθηκε μη μπορώντας να συγκεντρώσει την απαιτούμενη υποστήριξη.

Αν και η ταραχώδης σχέση του με την Εθνική Γαλλίας και ο πικρός αποκλεισμός του στέρησαν τη διεθνή καταξίωση που του άξιζε, η κληρονομιά του παραμένει αναλλοίωτη: ένας παίκτης-σύμβολο που απέδειξε ότι το ποδόσφαιρο, εκτός από γκολ και τίτλους, είναι πάνω από όλα στυλ, πάθος και αισθητική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους