✊🚩 Ναζίμ Χικμέτ – ο μεγάλος Τούρκος Κομμουνιστής Ποιητής Ήταν Κομμουνιστής, είναι Αγάπη απ’την κορφή ως τα νύχια… Όσες γραμμές κι αν αποθέσεις, ότι και να γράψει κανείς σαν μνήμη δε φθάνουν για να...

Πλήρες Κείμενο:

✊🚩 Ναζίμ Χικμέτ – ο μεγάλος Τούρκος Κομμουνιστής Ποιητής Ήταν Κομμουνιστής, είναι Αγάπη απ’την κορφή ως τα νύχια… Όσες γραμμές κι αν αποθέσεις, ότι και να γράψει κανείς σαν μνήμη δε φθάνουν για να τιμήσουν προσωπικότητες σαν τον Ναζίμ Χικμέτ, τον Τούρκο Κομμουνιστή Ποιητή, τον αμετανόητο Επαναστάτη, έναν Στρατευμένο Εργάτη του πνεύματος που πάλεψε όπως εκατομμύρια προλετάριοι στον αιώνα του για να γίνουν τα σκοτάδια της ταξικής σκλαβιάς λάμψη, έκρηξη που θα απελευθέρωνε την παγκόσμια εργατιά απ’τον όλεθρο των Ιμπεριαλιστικών πολέμων, του φασισμού, της καπιταλιστικής καταπίεσης και βαρβαρότητας.

Γεννήθηκε το 1902.

Με την έναρξη της πανανθρώπινης Οκτωβριανής Επανάστασης, της προλεταριακής λαίλαπας που σάρωνε τους αστούς ανοίγοντας το δρόμο για την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού Κομμουνισμού, με πρωτοπόρο το Κόμμα των Μπολσεβίκων, ο Ναζίμ Χικμέτ μπαίνει στο νεογέννητο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας.

Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο : «Η δουλειά του εργάτη» (Ναζίμ Χικμέτ). Στα δεκαεπτά του γράφει τους συγκεκριμένους στόχους οι οποίοι γίνονται οδηγός και φάρος, ατσάλι και καθήκον καθόλη την ζωή του.

Το 1921 ο Χικμέτ αποφασίζει να ενταχθεί στον «Πόλεμο Ανεξαρτησίας» του Κεμάλ, στην Ανατολή.

Στο δρόμο συναντιέται με Τούρκους Σπαρτακιστές φοιτητές, που είχαν απελαθεί από τη Γερμανία.

Απ’ αυτούς μαθαίνει για τους Μαρξ, Ενγκελς κι έρχεται σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία.

Στην πεζοπορία του προς την Άγκυρα γίνεται μάρτυρας της φτώχειας και δυστυχίας των αγροτών της Ανατολής και συνειδητοποιεί το μέγεθος των κοινωνικών προβλημάτων της χώρας.

Την ίδια στιγμή, η αστική επανάσταση του Κεμάλ δεν μπορεί να καταργήσει τις ταξικές διαφορές, πράγμα αντικειμενικό, κάτι που διαπιστώνει και ο ίδιος.

Ενώ ζητά να σταλεί στο μέτωπο, τελικά στέλνεται ως δάσκαλος στην πόλη Μπολού.

Εκεί ενημερώνεται για την Οχτωβριανή Επανάσταση και αποφασίζει να ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ.

Στο ταξίδι του πληροφορείται τη δολοφονία του ιδρυτή του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος Μουσταφά Σουπχί και 14 συντρόφων του.

Το 1922 γίνεται μέλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων – ΠΚΚ (μπ) και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας.

Σπουδάζει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργατών της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ). Γνωρίζεται με τον Μαγιακόφσκι, με φουτουριστές και κονστρουκτιβιστές καλλιτέχνες.

Το 1924 πεθαίνει ο Λένιν. Ο Ναζίμ στέκεται τιμητική φρουρά στο φέρετρο.

Έπειτα και με τις κοινωνικοταξικες εκρήξεις να διαδέχονται η μία την άλλη επιστρέφει στην Τουρκία.

Διώξεις, φυλακίσεις δεν τον πτοούν.

Με την πένα του στην υπηρεσία της Κομμουνιστικής στράτευσης αλλά και με την διαφωτιστική δουλειά μέσα στα φριχτά κάτεργα-φυλακές της Τουρκίας μάχεται αδιάκοπα δίνοντας κουράγιο τονώνοντας το ηθικό των Συντρόφων του.

Μεταξύ 1929 και 1936 δημοσίευσε εννέα βιβλία, πέντε συλλογές και τέσσερα μεγάλα ποιήματα.

Η αστική διανόηση βλέποντας την απήχηση του έργου του να θεριευει, να γίνεται σύμβολο για τον Μαχόμενο λαό του επιτίθεται διαρκώς.

Οι λάσπες και οι ύβρεις όμως των αστών κονδυλοφορων δε πιάνουν τόπο.

Το έργο του εξαπλώνεται και φτάνει σαν βάλσαμο και σαν επαναστατική ιαχή στα φτωχοσπιτα και στα οδοφράγματα.

Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας, ακούστε με, Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας Έτσι που τα παιδάκια πια να μην σκοτώνονται Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες. Το Γενάρη του 1938 ο Ναζίμ Χικμέτ συλλαμβάνεται με την κατηγορία ότι προέτρεπε τις Τούρκικες Ένοπλες Δυνάμεις σε εξέγερση.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, αυτό το έκανε με το μεγάλο ποίημά του με τίτλο «Το Έπος του Σεΐχη Μπεντρεντίν». Καταδικάζεται πάνω σε πλοίο μετά από πολύωρα βασανιστήρια τα οποία τα αντιμετώπισε τραγουδώντας.

Η ποινή του : 28 χρόνια κάθειρξη.

Νέος γύρος φυλακίσεων, απεργιών πείνας.

Η αμετανόητη στάση του οδηγεί τους ανθρωποφυλακες σε απόπειρες δολοφονίας. Ο Κομμουνιστής ποιητής αντέχει.

Το 1949 μια διεθνής επιτροπή με επικεφαλής τους Πάμπλο Πικάσο, Πολ Ρόμπσον και Ζαν Πολ Σαρτρ σχηματίστηκε στο Παρίσι ζητώντας την αποφυλάκισή του.

Το 1950 βραβεύθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης.

Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε μια 18ήμερη απεργία πείνας παρότι ήδη είχε υποστεί μια καρδιακή προσβολή.

Ενώ του έχει απαγορευθεί η έξοδος απ’την Τουρκία ο ίδιος δραπετεύει με τράτα και φτάνει στο Βουκουρέστι.

Η υγεία του κλονισμένη αλλά το ηθικό του ατσαλένιο.

Ρίχνεται με άλλους Κομμουνιστές διανοούμενους στην πάλη ενάντια στον Ιμπεριαλισμό.

Κατά τη διάρκεια της δίκης του Νίκου Μπελογιάννη και των Συντρόφων του γράφει την παγκόσμια επιστολή - διαμαρτυρία: «Φίλοι κι αδέλφια της ψυχής μου.

Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία,το ψωμί και τη λευτεριά του ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους