Διάβασα τις προάλλες πως το #πιο_φθηνό_εισιτήριο για έναν αγώνα των #Knicks στη Νέα Υόρκη κoστίζει περίπου... 5.800 δολάρια, ενώ κάποιες θέσεις δίπλα στο παρκέ έφτασαν ακόμη και τα... 180.000 δολάρια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περίμενε όμως λίγο... Αν το πιο φθηνό εισιτήριο κάνει 5.800 δολάρια... Ποιος βρίσκεται μέσα στο γήπεδο; Ομολογώ πως δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να αναλύσει το μπάσκετ.

Στη ζωή μου έχω πάει μία και μόνο φορά σε αγώνα.

Ναι, μία.

Όλη κι όλη.

Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αντί να κοιτάζω τους παίκτες, κοιτούσα τον κόσμο.

Χιλιάδες άγνωστοι άνθρωποι σηκώνονταν ταυτόχρονα, φώναζαν τα ίδια συνθήματα, έκαναν τις ίδιες κινήσεις και αντιδρούσαν στις ίδιες φάσεις λες και είχαν κάνει πρόβα εβδομάδες πριν συναντηθούν.

Πώς γίνεται αυτό; Για λίγες ώρες εξαφανίζονταν τα επαγγέλματα, τα εισοδήματα, οι γειτονιές και οι τίτλοι.

Μου θύμισε περισσότερο θεατρική παράσταση παρά αθλητικό αγώνα.

Ή μάλλον... κάτι ανάμεσα σε γιορτή και τελετουργία.

Τα μάτια μου ξεχάστηκαν κοιτώντας μια κοινωνία να αναπνέει στον ίδιο ρυθμό.

Κι όμως, διαβάζοντας γι' αυτά τα εισιτήρια, σκέφτηκα πως σε αυτές τις κερκίδες των 5.800 και των 180.000 δολαρίων μάλλον δεν συναντιέται πια ο φτωχός με τον πλούσιο.

Μισό λεπτό... Αν δεν συναντιούνται στο γήπεδο, πού συναντιούνται; Είναι γνωστό πως οι κοινωνίες χρειάζονται κοινές τελετουργίες.

Χρειάζονται χώρους όπου άγνωστοι άνθρωποι νιώθουν για λίγο ότι #ανήκουν στην ΙΔΙΑ ΟΜΑΔΑ.

Για χιλιάδες χρόνια αυτό συνέβαινε στις πλατείες, στις γιορτές, στις εκκλησίες, στα καφενεία, στις αγορές και αργότερα στα... γήπεδα.

Μια κοινωνία λειτουργεί καλύτερα όταν άνθρωποι από διαφορετικά οικονομικά στρώματα συναντιούνται συχνά στους ίδιους χώρους.

Όχι επειδή γίνονται όλοι φίλοι, αλλά επειδή θυμούνται ότι υπάρχουν ο ένας για τον άλλον.

Ο γιος του γιατρού μαθαίνει ότι ο συμμαθητής του δυσκολεύεται να πληρώσει την εκδρομή.

Κι ο γιος του εργάτη ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του φίλου του λείπει όλη μέρα από το σπίτι γιατί δουλεύει 14 ώρες στο νοσοκομείο.

Ξαφνικά ο πλούσιος κι ο φτωχός αποκτούν όνομα.

Και τότε παύουν να είναι στερεότυπα.

Όταν όμως ο καθένας αρχίζει να ζει σε διαφορετικό κόσμο, να πηγαίνει σε διαφορετικά σχολεία, διαφορετικά νοσοκομεία, διαφορετικές γειτονιές και διαφορετικές κερκίδες, τότε κάποια στιγμή παύουν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον κι αρχίζουν να πιστεύουν ότι οι άλλοι είναι διαφορετικοί από αυτούς περισσότερο απ' όσο πραγματικά είναι.

Και τότε αρχίζουν να φαντάζονται, να φοβούνται, να θυμώνουν ή να κατηγορούν ο ένας τον άλλον.

Ίσως γι' αυτό πολλοί Αμερικανοί εντυπωσιάζονται όταν επισκέπτονται #ευρωπαϊκά_γήπεδα.

Δεν εντυπωσιάζονται μόνο από τα τραγούδια, τα καπνογόνα ή τις σημαίες.

Εντυπωσιάζονται επειδή βλέπουν έναν χώρο όπου ο #πλούσιος και ο #φτωχός εξακολουθούν να ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, να πανηγυρίζουν το ίδιο γκολ και να στενοχωριούνται για την ίδια ήττα.

Για φαντάσου.

Οι άνθρωποι συνήθως δεν φοβούνται εκείνους που κάθονται δίπλα τους.

Φοβούνται εκείνους που δεν συναντούν ποτέ... Και τότε μου ήρθε στο μυαλό η #Φινλανδία.

Όσες φορές έχω επισκεφθεί σχολεία εκεί, αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν η ηρεμία ή η τεχνολογία.

Συνήθισα γρήγορα τα κτίρια, τα χρώματα και τα έπιπλά τους, ακόμα και τον τρόπο που διδάσκουν.

Αυτό που με έκανε να μείνω με το στόμα ανοιχτό ήταν πως ο γιος του γιατρού, η κόρη του επιχειρηματία, το παιδί του εργάτη και το παιδί μιας οικογένειας που δυσκολεύεται οικονομικά ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ.

Όπως σε αυτήν τη φωτογραφία που τράβηξα την ώρα του φαγητού σε ένα από τα σχολεία που επισκέφτηκα εκεί.

Κοιτάξτε τους για λίγο.

Ίσως σήμερα να μη βλέπουν τις διαφορές τους.

Βλέπουν απλώς τους φίλους τους.

Σε λίγα χρόνια κάποιοι θα γίνουν γιατροί, κάποιοι επιχειρηματίες, κάποιοι τεχνίτες, κάποιοι υπάλληλοι.

Σήμερα όμως μοιράζονται την ίδια μακαρονάδα.

Κι αυτό αλλάζει περισσότερα απ' όσα φανταζόμαστε. Οι Φινλανδοί κατάφεραν να αποφύγουν να δημιουργήσουν διαφορετικές παιδικές ηλικίες για διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.

Γιατί ήξεραν ότι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν χωριστά, κάποια μέρα θα ζουν και ως ενήλικες χωριστά.

Τώρα μεγαλώνουν ΜΑΖΙ.

Το λένε κι οι ίδιοι με τη φράση #Τοgether_is_more.

Κι εδώ κρύβεται νομίζω το #μυστικό τους.

Δεν προσπάθησαν μόνο να δημιουργήσουν καλά σχολεία.

Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μέρη όπου οι άνθρωποι συναντιούνται.

Γιατί όταν μεγαλώνεις μαζί με κάποιον, είναι πολύ πιο δύσκολο αργότερα να τον φοβηθείς, να τον περιφρονήσεις ή να πιστέψεις ότι είναι εντελώς διαφορετικός από εσένα.

Γίνεται μέρος της δικής σου ιστορίας.

Κι οι άνθρωποι σπάνια μισούν την ιστορία μέσα στην οποία μεγάλωσαν.

Στις επισκέψεις μου στα σχολεία τους κατάλαβα πως συνειδητοποίησαν κάτι που πολλοί λαοί ξεχνούν.

Η #εμπιστοσύνη δεν διδάσκεται. Χτίζεται.

Και χτίζεται όταν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΜΑΖΙ.

Η εμπιστοσύνη δεν γεννιέται όταν συμφωνούμε.

Γεννιέται όταν γνωριζόμαστε.

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι οι #Φινλανδοί απλά ΕΧΤΙΣΑΝ καλά σχολεία.

Το μεγαλύτερο επίτευγμά τους δεν ήταν το σχολείο. Ήταν ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΡΑΝΙΟ.

Κι εδώ είναι το ζουμί.

Γιατί οι κοινωνίες δεν μένουν ενωμένες επειδή συμφωνούν όλοι μεταξύ τους, αλλά επειδή συνεχίζουν να βρίσκονται στην ίδια αίθουσα, στο ίδιο εστιατόριο -ή καντίνα για εμάς- και στην ίδια κερκίδα.

Κι αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο από το να φτιάξεις ένα #καλό_σχολείο ή ένα #ωραίο_γήπεδο. Γιατί όταν χωρίζεις τα παιδιά, αργά ή γρήγορα χωρίζεις και τη χώρα. https://reschool.gr/en/category/blog/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους