Ο Κώστας έχει μόλις 16 χρονών όταν φέρνει την Ελένη στο σπίτι… Μια κοπέλα που είναι εμφανώς έγκυος εδώ και καιρό, μεγαλύτερη από αυτόν κατά ένα χρόνο. Η Ελένη σπουδάζει στο ίδιο ΕΠΑΛ με αυτόν, μόνο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για αρκετές ημέρες ο Κώστας παρατηρεί πώς η άγνωστη κοπέλα κρύβεται σε μια γωνία και κλαίει σιγανά.

Δεν του ξεφεύγει το στρογγυλεμένο κοιλιά, τα ίδια ρούχα που φοράει για δύο εβδομάδες και το άδειο, χωρίς ελπίδα βλέμμα.

Όπως αποδεικνύεται, την ιστορία της γνωρίζει σχεδόν όλοι… Ο εγγονός ενός γνωστού επιχειρηματία στην Αθήνα έβγαινε μαζί της, και μετά απλά εξαφανίστηκε, έφυγε «για επείγουσα υπόθεση» στη Θεσσαλονίκη.

Οι γονείς του δεν θέλουν να ακούσουν γι' αυτήν.

Της το λένε ευθέως.

Οι δικοί της, σαν να ζουν στον Μεσαίωνα, φοβούμενοι τη «ντροπή», την διώχνουν από το σπίτι και φεύγουν για την εξοχική κατοικία τους.

Κάποιοι τη λυπούνται, άλλοι κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη της. – Μόνη της φταίει.

Έπρεπε να σκέφτεται με το μυαλό της! Ο Κώστας δεν μπορεί πια να κοιτάζει.

Σκέφτεται και πλησιάζει. – Δεν θα είναι εύκολο, σταμάτα να κλαις.

Προτείνω να μείνεις μαζί μου, μπορούμε και να παντρευτούμε.

Αλλά σου λέω αμέσως – δεν ξέρω να λέω ψέματα και δεν θα προσποιηθώ ότι όλα είναι τέλεια.

Θα είμαι απλά δίπλα σου και υπόσχομαι ότι θα τα καταφέρουμε. Η Ελένη σκουπίζει τα δάκρυα και κοιτάζει το αγόρι.

Τι να πει… Ένα συνηθισμένο αγόρι, χωρίς φινέτσα.

Και αυτή ονειρεύεται εντελώς διαφορετικό σύζυγο! Μόνο που στην κατάστασή της δεν έχει επιλογή και η Ελένη πηγαίνει μαζί του.

Οι γονείς είναι σε σοκ, η μητέρα παρακαλεί τον Κώστα να συνέλθει, αλλά αυτός είναι αποφασιστικός. – Μαμά, μην δραματοποιείς, κάπως θα γίνει.

Έχω δύο υποτροφίες, την κανονική και την κοινωνική.

Θα δουλεύω επιπλέον, θα τα καταφέρουμε! – Αλλά ήθελες να πας στο πανεπιστήμιο! – Και τι; Ζούμε κάπως.

Ο πατέρας δουλεύει όλη του τη ζωή σε εργοστάσιο, εσύ σε κατάστημα.

Και άνθρωποι χωρίς σπουδές ζουν.

Μαμά, δεν είναι το τέλος του κόσμου! Η Ελένη μετακομίζει στο δωμάτιο του Κώστα.

Του δίνει το κρεβάτι του, και ο ίδιος μετακομίζει σε μια άβολη πτυσσόμενη καναπέ.

Για αρκετές ημέρες είναι πολύ ήσυχη.

Σαν σκιά, πηγαίνει μαζί του χέρι χέρι στο σχολείο και στο σπίτι, μέχρι που τελικά ξεσπάει. – Έχω βαρεθεί! Γιατί οι γονείς σου με κοιτάζουν στραβά; Δεν τους αρέσω! Και γιατί δεν περνάς χρόνο μαζί μου; Κάθεσαι στα βιβλία ή εξαφανίζεσαι κάπου;! Ο Κώστας είναι έκπληκτος. – Δεν νομίζεις ότι είναι φυσιολογικό; Όχι, δεν τους αρέσεις, αλλά σε δέχτηκαν και δεν σε ενοχλούν.

Σε κοιτάζουν στραβά; Οι δικοί σου δεν θέλουν ούτε να σε δουν.

Και οι γονείς του πατέρα του παιδιού σου; Πού είναι αυτοί; Κάθομαι στα βιβλία γιατί διαβάζω και δεν θέλω να με διώξουν μετά τον πρώτο χρόνο.

Και η υποτροφία μου χρειάζεται. Εξαφανίζομαι; Γιατί δουλεύω επιπλέον και δεν έχω όρεξη να βλέπω μαζί σου κλαψιάρικες σειρές. Η Ελένη ξεσπάει σε κλάματα. – Γιατί μιλάς έτσι; – Πώς; Σου είπα ότι δεν ξέρω να λέω ψέματα.

Και γενικά, πότε πηγαίνουμε στο ληξιαρχείο; – Δεν μπορώ να πάω έτσι, αγόρασέ μου ένα ωραίο φόρεμα, με ψηλή μέση, για να μην φαίνεται η κοιλιά. – Τι λες; Θα φέρουμε βεβαίωση για την εγκυμοσύνη, τι φόρεμα; Πρέπει ακόμα να μαζεύω για το καροτσάκι και το κρεβάτι… Η μητέρα πιάνει τη βαλερίανα, αλλά σιγά σιγά συμφιλιώνεται με την κατάσταση και όλο και πιο συχνά κοιτάζει ρούχα για μωρά.

Τελικά τίποτα τρομερό δεν συμβαίνει… Ας ζήσουν, ας παντρευτούν, και αυτοί με τον πατέρα θα βοηθήσουν όσο μπορούν.

Μόνο που αυτό το κορίτσι είναι λίγο αχάριστο, πάντα δυσαρεστημένο – με τον Κώστα, με αυτούς, με το στενό διαμέρισμα.

Ίσως όταν γεννήσει, να αλλάξει.

Αλλά η Ελένη δεν σκοπεύει να αλλάξει.

Όταν ο Κώστας γυρίζει βρώμικος και κουρασμένος από το πλυντήριο αυτοκινήτων, φέρνοντας στο δωμάτιο μια αδύνατη γάτα, πέφτει σε φούρια. – Ηλίθιε! Τι μας χρειάζεται αυτή η ξερακιανή γάτα; Βγάλ' την έξω! Πέτα την από το διαμέρισμα! Αλλά ο Κώστας μόνο χαμογελάει. – Όχι, είναι έγκυος.

Μένει, ούτε να αρχίσεις.

Καλύτερα κλείσε το στόμα σου και ζέστανε μου το φαγητό. – Α, έτσι;! – Η Ελένη σχεδόν τσιρίζει. – Διάλεξε! Ή αυτή, ή εγώ! Αυτό το ζώο επίσης με κοιτάζει στραβά! – Γιατί; – Ο Κώστας την κοιτάζει με απιστία. – Αυτό είναι το σπίτι μου και δεν χρειάζεται να διαλέξω.

Είναι η γάτα μου και αν σε ενοχλεί, μπορείς να φύγεις.

Ακόμα και η μητέρα δεν μου έβαζε τέτοιες προϋποθέσεις.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να κοιτάς όλους από ψηλά; Η Ελένη κάνει υστερίες, κλαίει, ζηλεύει αυτή τη λεπτή, παραμελημένη γάτα.

Πού άραγε ο Κώστας διακρίνει σε αυτήν κοιλιά; Αλλά η κοιλιά εμφανίζεται – η γάτα πραγματικά είναι έγκυος.

Ο νεαρός είναι κουρασμένος, αλλά μόλις αρχίζει να τον πιάνει η λύπη, διώχνει αυτές τις σκέψεις.

Κάπως θα τα καταφέρουν. Η Ελένη θα γεννήσει, θα ηρεμήσει, και νωρίτερα η γάτα θα τους διασκεδάσει.

Τα χνουδωτά γατάκια θα βάλουν όλους σε καλύτερη διάθεση.

Αλλά όλα εξελίσσονται διαφορετικά… Ο παππούς, γνωστός στην Αθήνα επιχειρηματίας, επιστρέφει από ένα μακρύ επαγγελματικό ταξίδι και μαθαίνει τα πάντα.

Βρίσκει τον εγγονό του, τον μαλώνει και ανακοινώνει ότι θα τον αποκόψει από τα «χρήματα», αν ο δισέγγονός του μεγαλώσει σε ξένη οικογένεια.

Και να χάσει μια τέτοια «τσέπη» ο νεαρός φοβάται πολύ. Η Ελένη φεύγει μαζί του ακόμα την ίδια μέρα, χωρίς καν να αποχαιρετήσει τον Κώστα.

Ευτυχώς έχει τα έγγραφα μαζί της (πηγαίνει μετά τα μαθήματα στον γιατρό). Για τα πράγματά της κάνει μια κίνηση με το χέρι – θα της αγοράσουν καινούργια! Και σε αυτό το φτηνό ΕΠΑΛ δεν θα επιστρέψει πια! Ο Κώστας είναι συντετριμμένος… Πώς έτσι; Ούτε που τον αποχαιρετά, δεν τηλεφωνεί, δεν λέει ούτε λέξη.

Πετάει όλα τα πράγματά της και κάθεται για ώρα μόνος στο σκοτάδι, αγκαλιάζοντας τη γάτα του.

Η γάτα καταλαβαίνει τα πάντα.

Σιγανά τρυπώνεται πάνω του, νιώθοντας ότι χρειάζεται.

Συμπονά, γουργουρίζει, παρηγορεί. Ο Κώστας μόνος δέχεται τον τοκετό της, μην αφήνοντας κοντά στη γάτα τη νευρική μητέρα και τον μπερδεμένο πατέρα.

Κάθεται δίπλα της, της μιλάει απαλά, την ηρεμεί.

Προσέχει αν όλα πηγαίνουν καλά, και κρατάει το τηλέφωνο έτοιμο, για να καλέσει τον κτηνίατρο αν χρειαστεί.

Όλα πηγαίνουν καλά, η γάτα γεννά τέσσερα μικρά. Ο Κώστας αλλάζει το υπόστρωμα, φέρνει φρέσκο νερό και τροφή.

Για ακόμα μια φορά βεβαιώνεται ότι όλα είναι εντάξει, και εξαντλημένος κλείνει τα μάτια, νιώθοντας πώς το πιο μικρό γατάκι τρυπώνει στην παλάμη του, και σκέφτεται ότι μερικές φορές τα ζώα δείχνουν περισσότερη ευγνωμοσύνη από τους ανθρώπους.Ο Κώστας έχει μόλις 16 χρονών όταν φέρνει την Ελένη στο σπίτι… Μια κοπέλα που είναι εμφανώς έγκυος εδώ και καιρό, μεγαλύτερη από αυτόν κατά ένα χρόνο. Η Ελένη σπουδάζει στο ίδιο ΕΠΑΛ με αυτόν, μόνο σε άλλη τάξη.