Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Τα τελευταία χρόνια, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας βιώνει την αίσθηση, ότι η αδικία δεν είναι πλέον η εξαίρεση, αλλά τείνει να μετατραπεί σε κανόνα.

Πολίτες που αγωνίζονται για τα ζώα, το περιβάλλον, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφάνεια, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με αποφάσεις που, αντί να ενισχύουν τη λογοδοσία, μοιάζουν να αποδυναμώνουν κάθε έννοια ελέγχου και ευθύνης.

Οι εθελοντές που αφιερώνουν χρόνο, χρήμα και ψυχή για να σώσουν αδέσποτα ζώα, γνωρίζουν καλά αυτή την πραγματικότητα.

Είναι οι άνθρωποι που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με εγκαταλείψεις, δηλητηριάσεις, κακοποιήσεις, εξαφανίσεις ζώων, αδιαφορία υπηρεσιών και ατελείωτη γραφειοκρατία.

Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν συχνά την αυτονόητη προστασία της ζωής να υποχωρεί, μπροστά σε πολιτικές σκοπιμότητες, προσωπικά συμφέροντα και μηχανισμούς που λειτουργούν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Η οργή που εκφράζεται σήμερα από πολλούς πολίτες δεν γεννήθηκε ξαφνικά.

Είναι αποτέλεσμα χρόνων συσσωρευμένης αγανάκτησης.

Είναι η αντίδραση, απέναντι σε μια πραγματικότητα, όπου οι καταγγελίες συχνά μένουν αναπάντητες, οι ευθύνες διαχέονται και οι πολίτες αισθάνονται ότι καλούνται να αντιμετωπίσουν μόνοι τους προβλήματα, που θα έπρεπε να αποτελούν ευθύνη της Πολιτείας.

Η κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί οποιαδήποτε διάταξη, ή πρακτική που δημιουργεί την εντύπωση, ότι κάποιοι βρίσκονται υπεράνω ελέγχου.

Η δημοκρατία βασίζεται ακριβώς στην αντίθετη αρχή: Ότι όλοι λογοδοτούν για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους.

Κανένας αιρετός, κανένας κρατικός παράγοντας, κανένας φορέας εξουσίας, δεν μπορεί να θεωρείται ανεξέλεγκτος.

Οι πολίτες που παλεύουν για τα ζώα, γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει να αισθάνεσαι μόνος απέναντι σε ένα σύστημα.

Είναι εκείνοι που καλούνται να περισυλλέξουν τραυματισμένα ζώα από δρόμους, να πληρώσουν κτηνιατρικά έξοδα από την τσέπη τους, να φιλοξενήσουν εγκαταλελειμμένα πλάσματα στα σπίτια τους και ταυτόχρονα να ακούν υποσχέσεις, που συχνά δεν γίνονται πράξεις.

Και όμως συνεχίζουν.

Συνεχίζουν, γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Συνεχίζουν, γιατί αρνούνται να συνηθίσουν τον θάνατο.

Συνεχίζουν, γιατί η αδιαφορία δεν είναι επιλογή.

Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τα ζώα.

Αφορά συνολικά την ποιότητα της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνείδησης.

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει να κλείνει τα μάτια μπροστά στον πόνο των πιο αδύναμων, αργά, ή γρήγορα, η ίδια λογική επεκτείνεται παντού.

Σήμερα είναι τα αδέσποτα, αύριο είναι οι ευάλωτοι άνθρωποι, μεθαύριο οποιοσδήποτε δεν διαθέτει ισχύ, γνωριμίες, ή πολιτική προστασία.

Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά.

Καλλιεργείται μέσα από την ανοχή.

Μεγαλώνει μέσα από τη σιωπή.

Νομιμοποιείται, όταν οι κοινωνίες παύουν να αντιδρούν.

Γι’ αυτό και η αντίδραση των πολιτών δεν είναι υπερβολή.

Είναι δημοκρατικό δικαίωμα.

Είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου, που πιστεύει στην αξία της ζωής, της δικαιοσύνης και της ισονομίας.

Οι εθελοντές δεν ζητούν προνόμια.

Δεν ζητούν εξουσία.

Δεν ζητούν ανταλλάγματα.

Ζητούν το αυτονόητο: Να προστατεύεται η ζωή.

Να εφαρμόζεται ο νόμος.

Να ελέγχονται όσοι διαχειρίζονται δημόσια εξουσία.

Να διερευνώνται οι καταγγελίες.

Να μην υπάρχει καμία σκιά ατιμωρησίας.

Αυτό που εξοργίζει την κοινωνία, δεν είναι μόνο τα ίδια τα περιστατικά κακοποίησης, ή εγκατάλειψης.

Είναι η αίσθηση, ότι συχνά κάποιοι επιχειρούν να μετατρέψουν την εξαίρεση σε κανονικότητα.

Να πείσουν τους πολίτες, ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη.

Όμως, η ιστορία γράφεται πάντα από εκείνους που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν.

Από εκείνους που ύψωσαν τη φωνή τους, όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν.

Από εκείνους που υπερασπίστηκαν τους ανυπεράσπιστους.

Σήμερα, η κοινωνία των πολιτών έχει χρέος να παραμείνει σε εγρήγορση.

Να παρακολουθεί, να ελέγχει, να καταγγέλλει, να διεκδικεί.

Να μη δεχθεί ποτέ, ότι η εξουσία είναι υπεράνω του νόμου.

Να μη δεχθεί ποτέ, ότι η ζωή ενός ζώου είναι αναλώσιμη.

Να μη δεχθεί ποτέ, ότι η δημόσια λογοδοσία αποτελεί εμπόδιο, αντί για θεμέλιο της δημοκρατίας.

Κάθε αδέσποτο που υποφέρει στους δρόμους, είναι μια υπενθύμιση των ευθυνών μας.

Κάθε εθελοντής που εξαντλείται για να καλύψει κενά του συστήματος, είναι μια υπενθύμιση, ότι η κοινωνία δεν έχει εγκαταλείψει ακόμη τις αξίες της.

Κάθε πολίτης που διαμαρτύρεται απέναντι στην αδικία, είναι μια απόδειξη, ότι η δημοκρατία παραμένει ζωντανή.

Ο πραγματικός διαχωρισμός, δεν είναι ανάμεσα σε πολιτικές παρατάξεις, κόμματα, ή ιδεολογίες.

Είναι ανάμεσα σε εκείνους που σέβονται τη ζωή και σε εκείνους που τη θεωρούν αναλώσιμη.

Ανάμεσα σε εκείνους που ζητούν λογοδοσία και σε εκείνους που επιδιώκουν ασυλία.

Ανάμεσα σε εκείνους που παλεύουν για διαφάνεια και σε εκείνους που ευνοούνται από το σκοτάδι.

Η κοινωνία των πολιτών, οφείλει να παραμείνει ενωμένη, απέναντι σε κάθε προσπάθεια υποβάθμισης της αξίας της ζωής και της δημοκρατικής λογοδοσίας.

Οφείλει να υπερασπιστεί όχι μόνο τα ζώα, αλλά και τις ίδιες τις αρχές, που καθορίζουν μια πολιτισμένη κοινωνία.

Γιατί μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και επειδή τα ζώα δεν μπορούν να μιλήσουν, οφείλουμε να μιλήσουμε εμείς. Δυνατά. Καθαρά. Αταλάντευτα.

Μέχρι να γίνει ξεκάθαρο, ότι η ζωή δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Μέχρι να γίνει ξεκάθαρο, ότι η ατιμωρησία δεν μπορεί να γίνει καθεστώς.

Μέχρι να γίνει ξεκάθαρο, ότι οι πολίτες δεν πρόκειται να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους να απαιτούν δικαιοσύνη.

Για τα ζώα.

Για την κοινωνία.

Για τη δημοκρατία. Για κάθε ζωή που αξίζει προστασία και σεβασμό. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους