Είχα μόλις 16 χρονών όταν την έφερα στο σπίτι… Την κοπέλα, που ήταν εμφανώς έγκυος εδώ και καιρό, μεγαλύτερη από εμένα κατά έναν χρόνο. Η Ελένη σπούδαζε στο ίδιο τεχνικό σχολείο με εμένα, μόνο σε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για αρκετές μέρες παρατηρούσα πώς η άγνωστη κοπέλα μαζευόταν σε μια γωνία και έκλαιγε σιγανά.

Δεν μου διέφυγε η στρογγυλεμένη κοιλιά, τα ίδια ρούχα που φορούσε για δύο εβδομάδες και το κενό, γεμάτο απελπισία βλέμμα.

Όπως αποδείχτηκε, την ιστορία της την ήξεραν σχεδόν όλοι… Ο εγγονός ενός γνωστού επιχειρηματία στην Αθήνα είχε σχέση μαζί της, και μετά απλά εξαφανίστηκε, έφυγε «για επείγουσα δουλειά» στη Θεσσαλονίκη.

Οι γονείς του δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτα για εκείνη.

Της το είπαν κατευθείαν.

Και οι δικοί της, λες και ζούσαν στον Μεσαίωνα, φοβούμενοι τη «ντροπή», την έδιωξαν από το σπίτι και έφυγαν στο εξοχικό τους.

Άλλοι συμπονούσαν την Ελένη, άλλοι την κορόιδευαν από πίσω. – Φταίει η ίδια.

Έπρεπε να σκέφτεται με το κεφάλι της! Δεν μπορούσα να κοιτάω άλλο.

Σκέφτηκα λίγο και πλησίασα. – Δεν θα είναι εύκολο, σταμάτα να κλαίς.

Προτείνω να έρθεις να μείνεις μαζί μου, μπορούμε ακόμα και να παντρευτούμε.

Αλλά σου λέω αμέσως – δεν ξέρω να λέω ψέματα και δεν θα προσποιηθώ ότι όλα είναι ιδανικά.

Θα είμαι απλά δίπλα σου και υπόσχομαι ότι θα τα βγάλουμε πέρα. Η Ελένη σκούπισε τα δάκρυα και κοίταξε το αγόρι.

Τι να πει… Ένα συνηθισμένο αγόρι, χωρίς φινέτσα.

Και εκείνη ονειρευόταν έναν τελείως διαφορετικό άντρα! Μόνο που στην περίπτωσή της δεν υπήρχε επιλογή και η Ελένη ήρθε μαζί μου.

Οι γονείς μου ήταν σε σοκ, η μαμά ικέτευε να συνέλθω, αλλά ήμουν αποφασιστικός. – Μαμά, μην κάνεις δράμα, κάπως θα γίνει.

Έχω δύο υποτροφίες, την κανονική και την κοινωνική.

Θα δουλεύω και θα βγάζω έξτρα, θα τα καταφέρουμε! – Μα ήθελες να πας στο πανεπιστήμιο! – Και τι έγινε; Ζούμε κάπως.

Ο μπαμπάς δουλεύει όλη του τη ζωή στο εργοστάσιο, εσύ σε μαγαζί.

Και άνθρωποι χωρίς σπουδές ζουν.

Μαμά, δεν είναι το τέλος του κόσμου! Η Ελένη έμεινε στο δωμάτιό μου.

Της έδωσα το κρεβάτι μου, και εγώ μεταφέρθηκα στον άβολο καναπέ που ανοίγει.

Για αρκετές μέρες ήταν πολύ σιωπηλή.

Σαν σκιά, ερχόταν μαζί μου χέρι χέρι στο σχολείο και πίσω στο σπίτι, μέχρι που τελικά ξέσπασε. – Έχω βαρεθεί! Γιατί οι γονείς σου με κοιτάνε λοξά; Δεν τους αρέσω! Και γιατί δεν περνάς χρόνο μαζί μου; Κάθεσαι πάνω στα βιβλία ή εξαφανίζεσαι κάπου;! Έμεινα έκπληκτος. – Δεν νομίζεις πως είναι φυσιολογικό; Λοιπόν, δεν τους αρέσω, αλλά σε δέχτηκαν και δεν σε ενοχλούν.

Σε κοιτάνε άσχημα; Οι δικοί σου ούτε να σε δουν δεν θέλουν.

Και οι γονείς του πατέρα του παιδιού σου; Πού είναι αυτοί; Κάθομαι στα βιβλία γιατί διαβάζω και δεν θέλω να αποβληθώ μετά τον πρώτο χρόνο.

Και η υποτροφία μου φαίνεται χρήσιμη. Εξαφανίζομαι; Γιατί δουλεύω επιπλέον και δεν έχω διάθεση να βλέπω κλαψιάρικες σειρές μαζί σου. Η Ελένη ξέσπασε σε δάκρυα. – Γιατί μιλάς έτσι; – Πώς; Σου είπα ότι δεν ξέρω να λέω ψέματα.

Και γενικά, πότε πάμε στο ληξιαρχείο; – Δεν μπορώ να πάω έτσι, αγόρασέ μου ένα ωραίο φόρεμα, με ψηλή μέση, για να μην φαίνεται η κοιλιά. – Τι είναι αυτά που λες; Θα φέρουμε πιστοποιητικό εγκυμοσύνης, τι φόρεμα; Πρέπει ακόμα να μαζέψω λεφτά για καρότσι και κρεβατάκι… Η μαμά έπιασε βαλεριάνα, αλλά σιγά σιγά συμφιλιώθηκε με την κατάσταση και όλο και πιο συχνά έριχνε ματιές σε παιδικά ρούχα.

Τελικά δεν συμβαίνει κάτι τρομερό… Ας ζήσουν, ας παντρευτούν, και εμείς με τον μπαμπά θα βοηθήσουμε όσο μπορούμε.

Μόνο που η κοπέλα είναι κάπως αχάριστη, πάντα δυσαρεστημένη – με εμένα, με αυτούς, με το μικρό διαμέρισμα.

Ίσως όταν γεννήσει να αλλάξει.

Αλλά η Ελένη δεν σκόπευε να αλλάξει.

Όταν επέστρεψα βρόμικος και κουρασμένος από το πλυντήριο αυτοκινήτων, φέρνοντας στο δωμάτιο μια αδύνατη γάτα, έγινε έξαλλη. – Βλάκα! Τι μας χρειάζεται αυτή η ξεφτισμένη γάτα; Βγάλ’ την! Πέταξέ την έξω από το σπίτι! Αλλά εγώ μόνο χαμογέλασα. – Όχι, είναι έγκυος.

Μένει, οπότε μην αρχίσεις.

Καλύτερα σώπα και ζέστανέ μου το φαγητό. – Α, έτσι;! – η Ελένη σχεδόν φώναξε. – Διάλεξε! Ή αυτή ή εγώ! Και αυτό το θηρίο με κοιτάει λοξά! – Γιατί; – την κοίταξα με απορία. – Είναι το σπίτι μου και δεν χρειάζεται να διαλέξω.

Είναι η γάτα μου και αν σε ενοχλεί μπορείς να φύγεις.

Ακόμα και η μαμά δεν μου έβαζε τέτοιες προϋποθέσεις.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να κοιτάς όλους από ψηλά; Η Ελένη υστερούσε, έκλαιγε, ζήλευε αυτή τη λεπτή, παραμελημένη γάτα.

Πού είχα δει δήθεν κοιλιά σε αυτήν; Αλλά η κοιλιά εμφανίστηκε – η γάτα ήταν πράγματι έγκυος.

Ήμουν κουρασμένος, αλλά κάθε φορά που άρχιζε να με πιάνει λύπη, έδιωχνα αυτές τις σκέψεις.

Κάπως θα τα καταφέρουμε. Η Ελένη θα γεννήσει, θα ηρεμήσει, και πριν από αυτό η γάτα θα μας διασκεδάσει.

Τα χνουδωτά γατάκια θα βελτιώσουν τη διάθεση όλων.

Αλλά όλα πήραν άλλη τροπή… Ο παππούς, ο γνωστός επιχειρηματίας στην Αθήνα, επέστρεψε από μακρύ επαγγελματικό ταξίδι και έμαθε τα πάντα.

Βρήκε τον εγγονό του, του έριξε μύδρους και δήλωσε ότι θα τον κόψει από τα «λεφτά», αν ο δισέγγονός του μεγαλώνει σε ξένη οικογένεια.

Και να χάσει τέτοια «τσέπη» το αγόρι φοβόταν πολύ. Η Ελένη έφυγε μαζί του ακόμα εκείνη την ημέρα, χωρίς ούτε να με αποχαιρετήσει.

Ευτυχώς είχε τα έγγραφα μαζί της (πήγαινε μετά τα μαθήματα στον γιατρό). Στα πράγματά της έκανε ένα νεύμα – θα της αγοράσουν καινούργια! Και σε αυτό το φτηνιάρικο τεχνικό σχολείο δεν θα ξαναπάει! Ήμουν συντετριμμένος… Έτσι; Ούτε αποχαιρετισμό, ούτε τηλεφώνημα, ούτε λέξη.

Πέταξα όλα τα πράγματά της και κάθισα μόνος μου για ώρα στο σκοτάδι, αγκαλιάζοντας τη γάτα μου.

Η γάτα καταλάβαινε τα πάντα.

Σιγανά φωλιαζόταν πάνω μου, νιώθοντας ότι χρειάζεται.

Συμπονούσε, γουργούριζε, παρηγορούσε.

Εγώ μόνος φρόντισα για τον τοκετό της, δεν άφησα κοντά στη γάτα τη νευρική μαμά και τον μπερδεμένο μπαμπά.

Κάθισα δίπλα της, της μιλούσα με απαλότητα, την ηρεμούσα.

Πρόσεχα αν όλα προχωράνε καλά, και κρατούσα το κινητό έτοιμο για να καλέσω τον κτηνίατρο σε περίπτωση ανάγκης.

Όλα πήγαν καλά, η γάτα γέννησε τέσσερα μικρά.

Άλλαξα το υπόστρωμα, έφερα φρέσκο νερό και τροφή.

Βεβαιώθηκα για άλλη μια φορά ότι όλα είναι εντάξει, και εξαντλημένος έκλεισα τα μάτια, νιώθοντας το μικρότερο γατάκι να φωλιάζει στην παλάμη μου, και σκέφτηκα ότι μερικές φορές τα ζώα δείχνουν περισσότερη ευγνωμοσύνη από τους ανθρώπους.Είχα μόλις 16 χρονών όταν την έφερα στο σπίτι… Την κοπέλα, που ήταν εμφανώς έγκυος εδώ και καιρό, μεγαλύτερη από εμένα κατά έναν χρόνο. Η Ελένη σπούδαζε στο ίδιο τεχνικό σχολείο με εμένα, μόνο σε άλλη τάξη.