Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ατομικότητα υπάρχει χωρίς να τη σκέφτεσαι, είναι αυθύπαρκτη. Οταν ασχολείσαι με την ατομικότητά σου –αφού υπάρχει που υπάρχει– είναι σαν να βάζεις ζάχαρη στους κουραμπιέδες. Χαΐνης Δ. Αποστολάκης: ΤΟ ΚΕΡΑΣΜΑ ΕΓΙΝΕ ΚΕΡΔΟΣ, Η ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΣΜΟΣ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΧΛΙΔΗ.

Η ζωή που έχουμε πάρει, η ιδρυματική ζωή, είναι τελείως λάθος.

Δεν συνάδει με την ελευθερία του σώματος ή του πνεύματος.

Κυρίως στην Ελλάδα όλη η εκπαίδευση είναι ιδρυματική.

Την ώρα δηλαδή που όλα τα ζωάκια σε αυτές τις ηλικίες είναι στην έξαρση της ενεργητικότητάς τους εμείς απαιτούμε από ψυχούλες που μόλις αναπτύσσονται να καθίσουν ακίνητες και να ακούν κάποιον που μπορεί και να μην τους εμπνέει.

Εκεί λοιπόν από το άγχος η κοιλιακή αναπνοή του παιδιού, δηλαδή η βαθιά και ολική αναπνοή, γίνεται θωρακική, δηλαδή κοντή.

Επίσης από το άγχος ατροφούν οι οφθαλμοκινητικοί μύες και χρειάζονται γυαλιά.

Τα παιδιά εκπαιδεύονται, αντί να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες, να γίνονται υπάκουοι καταναλωτές.

Να λοιπόν πώς εκφασίζεται ο πλανήτης.

Οι τελετουργίες δημιουργούνται σε κοινότητες, οι οποίες αποτελούν την πραγματική αναρχία, την πραγματική Αριστερά και την πραγματική πρόοδο.

Μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι δημοκρατική.

Το μέγεθος το ίδιο την αποκλείει από οποιαδήποτε διαδικασία συμπερίληψης.

Αν έχει μέλλον ο πλανήτης, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κοινοτικό.

Να αποτελείται δηλαδή από πολλές ισχυρά αλληλεπιδρώσες κοινότητες.

Η ατομικότητα υπάρχει χωρίς να τη σκέφτεσαι, είναι αυθύπαρκτη.

Όταν ασχολείσαι με την ατομικότητά σου –αφού υπάρχει που υπάρχει– είναι σαν να βάζεις ζάχαρη στους κουραμπιέδες.

Είναι σαν να βγω και να φωνάζω: «Είμαι Κρητικός». Μα το βλέπετε ότι είμαι.

Εχετε παρατηρήσει ότι ποτέ σε δίσκο των Χαΐνηδων δεν εκθειάσαμε την Κρήτη ενώ άλλοι την αναφέρουν με έναν τρόπο τελείως αυτάρεσκο, ναρκισσιστικό και άρα εκφασισμένο; Δεν υποτιμούμε ούτε υπερτιμούμε την ιδιαιτερότητα.

Ούτως ή άλλως αυτή φαίνεται και θεωρώ ότι πρέπει να την καμαρώνουμε, αλλά όχι να την ιδρυματοποιούμε.

Πιστεύω ότι πρέπει να λουστράρουμε και να αναδεικνύουμε τις ιδιαιτερότητες κάθε ατομικότητας, γιατί μόνο τότε θα είναι δικαιωμένη.

Προσωπικά είμαι υπέρ της διακριτικότητας.

Ναι, ισχύει αυτό.

Και είμαι περήφανος για τον τόπο μου, είναι η μάνα μου.

Αλλά, όπως αγαπώ τη δική μου μάνα, αγαπώ τη μάνα κάθε ανθρώπου.

Δηλαδή όποιος μου κοινωνήσει το μεράκι του, βλέπω ταυτόχρονα και το μεράκι του τόπου του.

Δεν γίνεται να μην αγαπήσω για παράδειγμα τον Πόντο ή την Ηπειρο, τα Βαλκάνια, την τουρκική ή την αμερικανική μουσική, τους Γερμανούς συνθέτες.

Εγώ, ρε παιδί μου, πιστεύω ότι ο τόπος είναι ιερός.

Αλλά ο τόπος σαν πεδίο αντιπαράθεσης είναι τοξικός.

Κάθε τόπος ζει όταν παντρεύεται.

Οτιδήποτε δεν παντρεύεται, δεν τολμά δηλαδή να ανοίξει τα σύνορά του, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι διαλύεται.

Έχω πει κι άλλες φορές ότι το κέρασμα έγινε κέρδος, η παλικαριά παλικαρισμός, η επαναστατικότητα παραβατικότητα και η λιτότητα χλιδή.

Οι αξιακές μεταλλάξεις είναι ραγδαίες.

Οπως ραγδαία εξελίσσεται η τεχνολογία, το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους.

Δεν εξελίσσονται πνευματικά.

Οπότε, αν δεν εξελίσσεται ολικά, τι εξελίσσεται; Ο εγωισμός.

Εχει γεμίσει ο τόπος λυράρηδες αλλά κανείς δεν ζει λυράρικα.

Η μόνη ενδιαφέρουσα ζωή που μπορεί να κάνει κάποιος είναι όταν αντιστοιχούν οι σκέψεις του με τα λόγια του και τα λόγια του με τα έργα του.

Σπανίως έχω δει μπουζουξή να ζει μπουζουξίδικα, σαξοφωνίστα να ζει τζαζίστικα, κιθαρίστα να ζει ροκάδικα και ειδικά λυράρη να ζει λυράρικα.

Μου κάνει τρομερή εντύπωση να βλέπω να παίζουνε λύρα και να είναι καθώς πρέπει.

Μου φαίνεται σαν να βλέπω Αιγύπτιο σκιέρ ή Ικαριώτη ωρολογοποιό.

Τέτοια αντίφαση.

Κι αυτό συμβαίνει γιατί αυτός ο πλανήτης πρώτη φορά δεν έχει όραμα.

Ετσι, χωρίς όραμα, χωρίς παρέες και κοινότητες τι κάνουν οι άνθρωποι; Καταφεύγουν στα παλιά στερεότυπα: γάμος, οικογένεια, πατρίδα, θρησκεία, παράδοση.

Εμείς όμως δεν κάνουμε παράδοση, παραλαβή κάνουμε.

Αν παραδώσουμε κάτι, θα το κρίνει η Ιστορία. Βεβαίως.

Αν στην πόλη λειτουργεί η κοινότητα.

Πώς γεννιέται ένας καλλιτέχνης; Μέσα από τις παρέες.

Τι θα ήταν ο Χατζιδάκις αν δεν ήταν παρέα με τον Γκάτσο και τον Τσαρούχη; Η παρέα ήταν το κουκούλι για να ξεπηδήσουν οι πεταλούδες του πνεύματος και της τέχνης.

Σε μια παρέα ο ένας αναγκάζεται να εκφράσει την ανάγκη του.

Οι άλλοι γίνονται αυτόματα ακροατές-θεατές της έκφρασής του.

Οπότε αναγκάζεται να γίνει το κέντρο της αφηγηματικής βαρύτητας.

Οταν λοιπόν απουσιάζουν τα κοινοτικά κύτταρα, καταφεύγουμε σε αυτά τα παράδοξα και ανησυχητικά εκφρασισμένα φαινόμενα της επιστροφής στην παράδοση. https://youtu.be/zxWew7Kaqxw

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους