ΔΥΟ ΚΤΙΡΙΑ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ Ο Παρθενώνας χτίζεται το 447 π.Χ. μετά τη μεγαλειώδη νίκη των συνασπισμένων Ελλήνων απέναντι σε έναν όχι απλά ισχυρότερο, αλλά συντριπτικά ανώτερο εχθρό. Αθηναίοι, Σπαρτιάτες...

Πλήρες Κείμενο:

ΔΥΟ ΚΤΙΡΙΑ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ Ο Παρθενώνας χτίζεται το 447 π.Χ. μετά τη μεγαλειώδη νίκη των συνασπισμένων Ελλήνων απέναντι σε έναν όχι απλά ισχυρότερο, αλλά συντριπτικά ανώτερο εχθρό. Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Πλαταιείς, Κορίνθιοι και Μεγαρείς έχουν κατατροπώσει στις Πλαταιές τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου, αφού κατάφεραν να παραμερίσουν —προσωρινά— τις διαφορές τους, αλλάζοντας τον ρουν της Ιστορίας με απόλυτα εμφατικό τρόπο σε όλα τα επίπεδα.

Στο πολιτειακό, η ανατολική Δεσποτεία δεν θα εξαφανίσει από προσώπου γης το ριζοσπαστικότερο πολίτευμα όλων των εποχών, τη Δημοκρατία.

Στο πολιτισμικό, η Επιστήμη και το Θέατρο θα συνεχίσουν να εξελίσσονται ως τρόπος προσέγγισης της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας, ενώ στο πολιτικό, η Δημοκρατία και η Ιδιοκτησία του Πολίτη θα αποτελέσουν το υπόβαθρο της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Ο Παρθενώνας αποτελεί, εκτός από θαύμα της Μηχανικής, ένα μοναδικό πολιτισμικό μνημείο με τεράστια ακτινοβολία, που ακόμα και σήμερα αποτελεί σύμβολο ισχύος, πολιτισμού και πνευματικής ανάτασης. Οι Αθηναίοι ενσάρκωσαν όλα τα ιδανικά τους σε ένα υπέροχο κτίριο με τέλειες αναλογίες.

Ούτε μια ευθεία γραμμή, παρά ελαφρώς καμπύλο, ώστε η οπτική αίσθηση να διορθώνει την παραμόρφωση της προοπτικής.

Και βέβαια, τα ασύλληπτης καλλιτεχνικής αξίας Γλυπτά, οπου οι Άνθρωποι και Θεοί συνομιλούν ως ίσοι.

Έτσι αποτυπώνεται με απόλυτη ακρίβεια η ουσία του κλασικού ελληνικού ανθρωποκεντρισμού, όπου το θείο δεν τρομάζει τον άνθρωπο, αλλά εξυψώνει την ύπαρξή του.

Για αυτό, ο Παρθενώνας θα γίνει ένα παγκόσμιο διαχρονικό σύμβολο, που θα αντιγράφουν έως σήμερα όλα τα κράτη του πλανήτη, όταν θέλουν να προβάλουν κύρος, ισχύ και πολιτισμό.

Στον αντίποδα, ο υπερσύγχρονος ουρανοξύστης, μόνο κατ' όνομα "Ελληνικός", ορθώνεται στο βάθος του ορίζοντα χωρίς να φιλοδοξεί να προσφέρει στην Ανθρωπότητα ένα νέο αρχιτεκτονικό ή κοινωνικό πρότυπο.

Αντίθετα, αποτελεί την πιστή αντιγραφή ενός έτοιμου, δοκιμασμένου "σχεδίου επιτυχίας" από το Μανχάταν, το Ντουμπάι ή τη Σαγκάη στις ελληνικές ακτές.

Δεν εκφράζει μια εγχώρια πολιτισμική ή ιδεολογική πρωτοπορία, αλλά την ανάγκη υιοθέτησης μιας διεθνούς αισθητικής και οικονομικής συνταγής, προκειμένου η χώρα να δηλώσει "παρούσα" στον σύγχρονο κόσμο.

Σε αυτή τη νέα, γυάλινη κατασκευή, είναι διάχυτη μια σχετική γύμνια όσον αφορά τις οικουμενικές αξίες και τα υψηλά ιδανικά.

Αν ο χτισμένος από ατόφιο λευκό μάρμαρο Παρθενώνας συμπύκνωνε τις υπαρξιακές, πολιτικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις ενός ολόκληρου έθνους, ο σύγχρονος αυτός γυάλινος γίγαντας συμβολίζει κάτι αρκετά πιο πεζό και μονοδιάστατο: - Την κινητικότητα των κεφαλαίων και την κερδοφορία μεγάλων ιδιωτικών κοινοπραξιών. - Την ατομική ευμάρεια έναντι της συλλογικής ανάτασης. - Την αρχιτεκτονική της απομόνωσης και της αποκλειστικότητας, όπου το status μετριέται με το ύψος του ορόφου και την αξία του τετραγωνικού μέτρου.

Εδώ δεν προβάλλεται κάποιο όραμα για την Πόλη ή τον Πολίτη, παρά μόνο η προοπτική της οικονομικής συναλλαγής και η θολή υπόσχεση των "πολλών θέσεων" εργασίας για τους σημερινούς Θήτες.

Βεβαίως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε οτι, πίσω από το μπετόν και το ατσάλι κρύβεται μια βαθύτερη, σχεδόν δραματική αντίφαση.

Το σύγχρονο οικοδόμημα δεν φτιάχνεται ως μνημείο "νίκης", αλλά αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια μιας χώρας οικονομικά "ηττημένης", βαριά λαβωμένης και υποτιμημένης μετά από μια μακρά, πολυεπίπεδη κρίση.

Μιας χώρας που θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να ακολουθήσει την παγκόσμια τάση.

Πρόκειται για το σύμβολο ενός έθνους που, στερημένο προσωρινά από τη δυνατότητα να παράγει δική του, αυτόνομη πολιτισμική και παραγωγική ισχύ στο παρόν, σπεύδει να ενσωματωθεί στα διεθνή στάνταρ της εποχής, έστω και ως ουραγός, για να μην περιθωριοποιηθεί οριστικά.

Το διακύβευμα παραμένει: Θα μεταρρυθμίσουμε την πολιτεία μας ώστε να επιστρέψουμε ως πρωταγωνιστές, αξιοποιώντας όλο το πολιτισμικό και ιστορικό αποτύπωμα της Ελλάδας για να διεκδικήσουμε με αξιοπρέπεια τη θέση μας στην παγκόσμια σκηνή; Ή απλά θα αρκεστούμε σε ένα real estate πολυτελείας, που θα ωθεί τους νέους της χώρας είτε να αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό, είτε να εγκλωβίζονται σε μια καλοπληρωμένη θέση "σερβιτόρου της Ευρώπης";

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους