Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΑΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ "ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΕΣ" ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΦΕΛΕΙΑ & ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ... Είδα την ανάρτηση του κ. Διονύση Τεμπονέρα που απαντά όχι μόνο στην κριτική που δέχεται ο ίδιος για μια αδόκιμη αποστροφή του για τη Γενοκτονία στη Γάζα σε συγκεκριμένη συνέντευξη που έδωσε, αλλά, και κυρίως, για τον οχετό προσβλητικών & υβριστικών σχολίων από ένα διαδικτυακό ακροατήριο προς το πρόσωπό του, που συνάδει με συμπεριφορά αγέλης, και που, είναι αλήθεια, ότι έχει ελάχιστη σχέση με την αριστερά.

Ο κ. Τεμπονέρας είναι, σε κάθε περίπτωση, ένας αξιόλογος αγωνιστής της αριστεράς και συνεπής ως προς το ιδεολογικό & προγραμματικό αποτύπωμα του λόγου που διατυπώνει δημόσια επί χρόνια.

Επίσης, διαθέτει ένα πολύ βαρύ επώνυμο για την Αριστερά.

Είναι το παιδί ενός αληθινά μαχητικού & ασυμβίβαστου αγωνιστή εκπαιδευτικού, που πλήρωσε την υπεράσπιση των ιδεών του με την ίδια του τη ζωή, πέφτοντας δολοφονημένος από τραμπούκους της Νεολαίας του κόμματος που κυβερνά αυτή τη στιγμή τη χώρα, της ΟΝΝΕΔ της ΝΔ στην Πάτρα το 1991. (Αξίζει, για τους νεότερους της κάλπης που θα κληθούν να ψηφίσουν και για ζητήματα της προεκλογικής ατζέντας που αφορούν στο "κράτους Δικαίου", ότι ο τραμπούκος Καλαμπόκας, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πάτρας που διέλυσε το κεφάλι του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα το Γενάρη του 1991 με σιδερένιο λοστό, καταδικάστηκε πρωτοβάθμια σε ισόβια κάθειρξη, αλλά η ποινή του μειώθηκε σε 16 χρόνια και 9 μήνες από τον Άρειο Πάγο και τελικά αποφυλακίστηκε το 1998 έχοντας εκτίσει μόνο 7 χρόνια φυλάκισης, δηλ. τα 2/5 της ποινής του!)... Από κει και πέρα, και επειδή το θέμα δεν αφορά στενά το πρόσωπο του κ. Τεμπονέρα, ο οποίος αναμφισβήτητα προσέδωσε ιδιαίτερη πολιτική υπεραξία στο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, συμβολοποιώντας στη πράξη την έννοια της "αριστερής συμπαράταξης" στο σχήμα της "ΕΛ. Α. Σ", θα σταθώ τηλεγραφικά σε δύο σημεία, διαφορετικής ασφαλώς βαρύτητας, που το πρώτο φέρει και την προσωπική νωπή εμπειρία του γράφοντος : 1. Ο εκφασισμός στο διαδίκτυο, με τη μορφή της λούμπεν & αγελαίας συμπεριφοράς, του λεκτικού προπηλακισμού & της σπίλωσης συνειδήσεων με στόχο τον δημόσιο διασυρμό και την ατομική ηθική εξόντωση, δεν έχει δυστυχώς έναν συγκεκριμένο χώρο του πολιτικού φάσματος ως μήτρα εκφοράς.

Έχει λάβει πλέον ενδημικό χαρακτήρα, αποτυπωνόμενος ασφαλώς σε όλα τα διαθέσιμα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά με έκταση που εκκινεί από την φασιστική δεξιά έως και την παραδοσιακή-παραδοσιακότατη αριστερά.. Μπορεί να μην διαθέτω την "επωνυμία" του κ. Τεμπονέρα, αλλά έχω την αντίστοιχη "τιμητική" μου εδώ και ενάμισι χρόνο που διέκοψα "μαχαίρι" την συμπόρευση με το ΚΚΕ, δεχόμενος απίστευτο όγκο ανοίκειων και βαθιά ανήθικων προσωπικών διαδικτυακών (και όχι μόνο) επιθέσεων, οι οποίες μπορεί να δοκιμάζουν συχνά πυκνά την υπομονή μου για το είδος της μεταχείρισης που τους αξίζει, αλλά είναι απόλυτα ενδεικτικές για το πού μπορεί να οδηγήσει η ιδεολογική & πολιτική κατρακύλα ενός κόμματος, όταν αυτό διαπαιδαγωγεί το κομματικό & εκλογικό του ακροατήριο με τον τρόπο που περιέγραφε κάποτε ο Καστοριάδης στην "Άνοδο της ασημαντότητας" αναλύοντας την πορεία κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, όταν το κόμμα κατέληγε να ήταν στην ουσία η ίδια η κοινωνία, καθιστώντας την μια κοινωνία απαθή και παραιτημένη, παραλυμένη από την αγκύλωση που της προκαλούσε ο κομματικός νάρθηκας που φορούσε... Μέχρι πριν λίγο καιρό, είχα την πεποίθηση ότι, έχοντας θητεύσει τόσο στη σοσιαλδημοκρατία στα νιάτα μου (ΠΑΣΟΚ) αλλά και στην ριζοσπαστική αριστερά μετέπειτα (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), και παρότι εγκατέλειψα και τα δύο πολιτικά σχέδια στην πορεία, ΔΕΝ υπήρξε ούτε μία φορά που να δέχτηκα ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις από τους δύο αυτούς χώρους.

Οι δε προσωπικές σχέσεις αλληλοσεβασμού και εκτίμησης, παρέμειναν μέσα στο χρόνο αναλλοίωτες.

Απλολαϊκά μιλώντας, το τι έχω "σούρει" στο ΠΑΣΟΚ διαχρονικά και στον ΣΥΡΙΖΑ και στον ίδιο τον Τσίπρα από το ΄15 και μετά (παρότι αποχώρησα το 2013 ως μέλος της Κ.Ε του) δεν περιγράφεται.

Το ότι δέχομαι ανηλεή επίθεση από το "ΚΚΕδικο", χωρίς να διαφοροποιείται αυτή από εκείνη που δέχονται ασφαλώς όσοι και όσες επίσης αποχώρησαν από το "μαγαζί" σχετικά πρόσφατα, καταδεικνύει ότι το αφιονισμένο (και εντελώς ιδεολογικά αθωράκιστο και βαθιά αποπολιτικοποιημένο) ακροατήριο του συγκεκριμένου χώρου είναι επαρκώς εκπαιδευμένο σε μια αντίληψη που συνοψίζεται στο γνωστό "όποιος δεν είναι μαζί μας πρέπει να εξοντώνεται", που έβαλε μια ολόκληρη ιστορική διαδικασία κοινωνικής χειραφέτησης στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στο σκοτεινό τούνελ του τρόμου, των απηνών διώξεων και της ψυχοπνευματικής και σωματικής εξόντωσης της αντίθετης άποψης, για να σωρεύσει στο τέλος με νομοτελειακό τρόπο αποκαΐδια... Είναι προφανές ότι με τον οραματικό ορίζοντα αυτού του ιστορικού υποδείγματος που λανσάρουν οι εγχώριοι νοσταλγοί του υπό το brand name "ΚΚΕ", δεν έχουμε πλέον κάποιοι & κάποιες να μοιραστούμε ούτε τον πυρετό μας, διότι, εκτός των άλλων, έχουν προστεθεί και εξίσου πολύ σοβαροί άλλοι λόγοι που δεν αφορούν απλά την τρέχουσα σεχταριστική πολιτική του γραμμή και την αδιέξοδη στρατηγική του αλλά τον πυρήνα των πραγματικών κινήτρων της δράσης του μέσα στην κοινωνία, που παραπέμπει σε προϊούσα εσωτερική ηθικοπολιτική σήψη και πλήρη πολιτικό και γραφειοκρατικό εκφυλισμό... Ωστόσο, δεν περίμενα ότι η "διαπαιδαγώγηση" σε μια τέτοια αγελαία συμπεριφορά προς οποιονδήποτε πολίτη στις μέρες μας που θα θελήσει να μετατοπιστεί πολιτικά ασκώντας τον αναφαίρετο δικαίωμά του να εκφραστεί ιδεολογικά ελεύθερα, θα μεταδιδόταν με τέτοια μολυσματική δυναμική και σε άλλους χώρους μέσα στην Αριστερά με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα την περίπτωση Τεμπονέρα... 2. Ο κ. Τεμπονέρας, σε ό, τι αφορά στην προσέγγισή που κάνει, τόσο ο ίδιος όσο και το σχήμα που συμμετέχει, στο ζήτημα της Παλαιστίνης, για όσους και όσες είμαστε χωρίς αστερίσκους με την (σύνολη) ένοπλη παλαιστινιακή Αντίσταση, τη λιβανέζικη Αντίσταση υπό την Χεζμπολλάχ, την υμένικη Αντίσταση και την αντίσταση του περήφανου ιρανικού λαού και της πολιτικοστρατιωτικής του ηγεσίας, που δέχονται τη λυσσώδη επίθεση του αμερικανο-σιωνιστικού ιμπεριαλιστικού άξονα, θεωρούμε ότι δεν λέει όλη την αλήθεια.

Κι αυτό είναι μια ευγενική αντιμετώπιση εκ μέρους μας... Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο κ. Τεμπονέρας δεν πρωτοτυπεί.

Διότι εκφράζει την ίδια ακριβώς άποψη που έχει ΟΛΟΚΛΗΡΗ η ελληνική Αριστερά, σίγουρα όλες οι κοινοβουλευτικές εκδοχές της και πολύ μεγάλο μέρος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς... Τα ίδια πράγματα έχουμε βαρεθεί να ακούμε από όλα τα "αριστερά" χείλη αλλά και από το ΠΑΣΟΚ.

Τα ίδια αιτήματα, που λειτουργούν ως προσχήματα μια διεκπεραιωτικής τακτικής στο θέμα. "Αναγνώριση ανεξάρτητου κράτους", "εφαρμογή ψηφισμάτων ΟΗΕ", "Στα σύνορα του ΄67 με πρωτεύουσα την Ανατ.

Ιερουσαλήμ", "τιμωρία του Νετανιάχου", "Τερματισμός ανθρωπιστικής κρίσης" και άλλα ηχηρά και όμορφα... Τα ίδια λέει και το ΚΚΕ, και η Νέα Αριστερά, και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΜΕΡΑ25 και η λίστα συνεχίζεται.

ΟΛΑ αυτά είναι στημένα πάνω στη λογική της "λύσης των δύο κρατών". Λογική που ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ την κατοχή σε ποσοστό πάνω από 80%, που αθωώνει τον μεγάλο διωγμό της Νάκμπα το ΄48, που καθιστά μη εφαρμόσιμα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την επιστροφή των προσφύγων, που ξεπλένει τη Γενοκτονία και τα εγκλήματα πολέμου, που κατοχυρώνει μια πλαδαρή κρατική μορφή πλήρως δορυφοροποιημένη και εξαρτώμενη από τις συνεχείς κατοχικές διαθέσεις του σιωνιστικού κρατικού καρκινώματος του Τελ Αβίβ.

Είναι η πολιτική "προγραμματική" πλατφόρμα της δοσιλογικής κλίκας του Αμπάς στη Ραμάλα, που δεν πολεμάει στα παραπήγματα της Γάζας αλλά συναλλάσσεται με τον Νετανιάχου και το σιωνιστικό καθεστώς και που ασφαλώς ως θέσεις αναπαράγονται από τους πολιτικούς και διπλωματικούς της εκπροσώπους στην Ελλάδα και πλευρές της εδώ Παλαιστινιακής Παροικίας, και προσφέρουν πολύτιμο άλλοθι στο εγχώριο πολιτικό προσωπικό να εμφανίζεται σύμφωνο με τις δήθεν θέσεις των Παλαιστινίων… Κύριε Τεμπονέρα, εκφράζετε εξ ονόματος όλης της ελληνικής Αριστεράς και της «κεντροαριστεράς», τη γραμμή συνθηκολόγησης του παλαιστινιακού αγώνα, τη στιγμή που αυτός συνεχίζει να διεξάγεται με τίμημα μια ολόκληρη Γενοκτονία σε πλήρη εξέλιξη… Όσες και όσοι διαχωρίσαμε τη θέση μας έγκαιρα και καθαρά, σταθήκαμε (και στεκόμαστε) ενεργά αλληλέγγυοι όπως μπορέσαμε και μπορούμε, το κάναμε διακόπτοντας σχέσεις στήριξης πολιτικών σχηματισμών στους οποίους ανήκαμε, διαρρηγνύοντας ακόμη και προσωπικές σχέσεις δεκαετιών, που περιελάμβαναν ολόκληρες βιωματικές ενότητες ζωής.

Αλλά δεν θα συμβιβαστούμε για κανέναν λόγο και σκοπιμότητα με τη γραμμή της συνθηκολόγησης, ούτε θα ανεχθούμε τακτικισμούς και μεθοδεύσεις που φέρνουν την «προσαρμογή στα ρεαλιστικά δεδομένα» από την «πίσω πόρτα». Είμαστε απέναντι σε κάθε σιωνιστική παρουσία στη χώρα μας, στηρίζουμε κάθε αντισιωνιστική δράση με αξιώσεις και απτό αποτέλεσμα, και δεν πρόκειται να προσυπογράψουμε πλαστογραφήσεις της Ιστορίας αλλά και της Θεωρίας.

Δεν αφορά εμάς το ερώτημα της επόμενης μέρας μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του κρατικού σιωνιστικού καρκινώματος ώστε να αναπνεύσει όλη η Μέση Ανατολή.

Το ερώτημα «πού θα πάνε» οι Εβραίοι Σιωνιστές αφορά τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ.

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να εισφέρει δήθεν θετικά κάνοντας μαρξιστική/ταξική ανάλυση μιας βαθιά άρρωστης, πλήρως εκφασισμένης, ρατσιστικής κοινωνίας σε σήψη όπως της ισραηλινής, πλασάροντας σε ένα αδιάβαστο κομματικό ακροατήριο, μυημένο στην μαρξίζουσα τσιτατολογία, ότι στο Ισραήλ υπάρχει «εργατική τάξη», και «στρώματα που είναι απέναντι στη Γενοκτονία και αγωνίζονται» και «οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και μπορούν να ζουν ειρηνικά» και άλλες δακρύβρεχτες αρλούμπες, στο φόντο της σφαγής στο γόνατο ενός ολόκληρου λαού, παίζει το παιχνίδι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνιστικού του κλώνου στην περιοχή και τον παίζει συνειδητά και σκόπιμα… Και αυτό ακριβώς κάνει σύσσωμη η ελληνική Αριστερά!... Κλείνοντας: γνωρίζουμε ότι τα δικά μας ατομικά προτάγματα, οι δικές μας ιεραρχήσεις της πολιτικής ατζέντας, ΔΕΝ είναι ιεραρχήσεις και προτεραιότητες της κοινωνίας.

Γνωρίζουμε ότι βαδίζουμε μάλλον στην κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση του μεταπολιτευτικού κύκλου στην Ελλάδα.

Και γνωρίζουμε ότι μπροστά μας οι συσχετισμοί θα ορθωθούν αδυσώπητοι, κρύβοντας ίσως προς το παρόν χειρότερες όψεις ενός κοντινού μέλλοντος για την περιοχή μας και δεν αποκλείεται και για την ανθρωπότητα, υποδεικνύοντάς μας να κάνουμε αφαιρέσεις, συμψηφισμούς προς τα κάτω, να ξανασυστηθούμε με τη λογική του «μη χείρον βέλτιστον», να αναδιατάξουμε το μείζον και το έλασσον, να γειωθούμε με το πολιτικά επείγον της επόμενης μέρας που μας (προ)καλεί να αλλάξουμε την όψη που συνηθίσαμε να του δίνουμε 7 χρόνια τώρα… Γνωρίζουμε ότι είναι η εποχή των χαμηλών προσδοκιών.

Ότι το κοινωνικό σώμα «παραπατάει». Ανάμεσα στην οργή, την απογοήτευση, την παραίτηση, την διατήρηση μιας καθημερινότητας χωρίς αιφνιδιασμούς, το μετρήσιμο αποτέλεσμα της πολιτικής.

Ως εξαγγελίας και εφαρμογής.

Αυτή τη φορά ο προγραμματικός λόγος των κομμάτων θα απαιτήσει μεγαλύτερες αξιώσεις. Κυριε Τεμπονέρα, γνωρίζουμε ότι τόσο το επικοινωνιακό σας επιτελείο όσο και το προγραμματικό, έχουν διαισθανθεί απαιτήσεις, διακυβεύματα, προκλήσεις, δυνατότητες και όρια.

Είναι στο «χέρι» σας να εμφανιστείτε με τον στοιχειωδώς πολιτικά αξιόπιστο τρόπο που θα επιτρέψει σε ευρύτερα λαϊκά ακροατήρια να λύσουν τον γόρδιο δεσμό που βάζει το συντριπτικό δίλημμα της επερχόμενης κάλπης.

Μπορείτε βέβαια, όσο η Αριστερά θα σκέφτεται αν θα πρέπει να κάνει χαρακίρι, αφού επί 7 χρόνια δεν κατόρθωσε να πάρει μαζί της μια κρίσιμη λαϊκή μάζα και να καταστεί πρόξενος γεγονότων και να επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις, να ξανασερβίρετε ένα χιλιοζεσταμένο φαγητό από αυτά που είναι πάντα έτοιμα στο ψυγείο της αμαρτωλής Σοσιαλδημοκρατίας.

Πάντως το παιχνίδι είναι πλέον «μια πίστα κάτω» από τη δυσκολία του Παλαιστινιακού αλλά εξακολουθεί να ισχύει πλήρως ο ισχυρισμός του Ντανιέλ Μπενσαΐντ ότι "η πολιτική θα σημαίνει πάντα ανατροπή" καθώς και το ότι "όπου υπάρχει στρατηγική σκέψη, η πολιτική συνωμοτεί με την Ιστορία"…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους