Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🧨Για τη διάσπαση της Νέας Αριστεράς. 👉Αποφεύγω με κάθε τρόπο να πάρω δημόσια θέση για τις διεργασίες σε αριστερά & κεντροαριστερά.

Κυρίως γιατί καταλαβαίνω ότι η Επικοινωνία είναι πόλεμος. 💣Και ο καθένας μας έχει πεπερασμένο αριθμό βολών.

Που καλό είναι να τις ρίχνει στις στρατηγικές επιλογές του κατεστημένου. 📌Επιτρέψτε μου, όμως κατ'εξαίρεση να γράψω απλώς κάτι για τη σημερινή διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΕΑΡ. 🖋️Κάτι που δεν αφορά τα άτομα, αλλά τις πολιτικές θέσεις.

Το πιστεύω βαθιά, ότι πάνω σε αυτές πρέπει να συζητάμε. 💥Να προσεγγίζουμε πρώτα απ’ όλα το περιεχόμενό των θέσεων.

Όχι τα πρόσωπα, τις μετακινήσεις, τις συμμαχίες και τα ενδεχόμενα κινητρά τους. 🎯Και σίγουρα να αποφεύγουμε τις προσωπικές επιθέσεις. ⛈️Επομένως αυτή η δημοσίευση δεν αφορά τον Charitsis -, τον Ηλιόπουλος, την Αχτσιόγλου, τον Τζανακόπουλος προσωπικά.

Αλλά τους αφορά πολιτικά. 🪡Αφορά το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο παίρνουν αυτήν την πολιτική επιλογή. 🛑Και γι’ αυτό γράφω αυτή τη δημοσίευση: για να μετατοπίσω, όσο μου αναλογεί, τη συζήτηση απ'το προσωπικό στο πολιτικό. ⚡️Δεν έχει σημασία αν ο Τσίπρας ή ο Χαρίτσης είναι καλά παιδιά ή όχι.

Ούτε τα κίνητρα που πιθανολογούμε ότι έχουν. 🧲Έχει σημασία αν θα συνεχίσουν τα τρένα μας να είναι ιδιωτικά. 🎩Με άλλα λόγια: να επιστρέψουμε στο πολιτικό. 🎳Δηλαδή καταρχάς στο τι ονοματίζει κάθε πολιτικός παίκτης ως πρόβλημα και τι προτείνει ως λύση. 🌩️Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένα από τα βασικά προβλήματα είναι ότι ζούμε σε μια χώρα όπου σχεδόν τα πάντα έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή λειτουργούν με όρους ιδιωτικοποίησης.

Και αυτό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική κουβέντα.

Δυστυχώς, τα παραδείγματα είναι άφθονα. 📝Από τα τρένα και το έγκλημα των Τεμπών, μέχρι τα ματωμένα εργατικά δικαιώματα στα ιδιωτικοποιημένα λιμάνια.

Από την πανάκριβη ενέργεια μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου ακόμη περιμένουμε τις επενδύσεις για τις οποίες υποτίθεται ότι έγινε η ιδιωτικοποίηση, το ξεπούλημα δυσκολεύει κάθε μέρα τις ζωές μας. 💈Χωρίς αυταπάτες: Το να θέτεις αυτό το ζήτημα στην ατζέντα είναι δημοσιογραφική επιλογή, αλλά είναι και πολιτική επιλογή. 📸Το να αποφεύγεις να το θέσεις στην ατζέντα είναι επίσης πολιτική επιλογή. 🌪️Έχει ενδιαφέρον ότι ο Αλέξης Τσίπρας, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν έχει πει ουσιαστικά τίποτα γι’ αυτά.

Και ενώ, φαντάζομαι, θα συμφωνούσαμε όλοι ότι αν μιλούσαμε για την Αργεντινή του Μιλέι ή για τη Βρετανία της Θάτσερ, θα λέγαμε πως είναι πρόβλημα να περνούν κρίσιμες υποδομές και κοινωνικά αγαθά στα χέρια ιδιωτών, στην ελληνική περίπτωση αυτό το ζήτημα μοιάζει να εξαφανίζεται από τη συζήτηση.

Και χωρίς πια καμία Τρόικα να μας αναγκάζει. 🤑Για την ακρίβεια, αν αντιμετωπίσουμε τον Δημόσιο Λόγο σαν ένα Πασχαλινό Οικογενειακό τραπέζι, υπάρχει πάνω στο οικογενειακό τραπέζι εκείνος ο θείος που μας λέει πόσο καλές είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, αλλά δεν υπάρχει ένας, να πει ότι πρέπει να γίνει το αντίθετο και να επιχειρηματολογήσει για αυτό, πείθοντας και το υπόλοιπο τραπέζι.

Και έτσι στο τέλος κερδίζει ο γαλάζιος θείος, 3-0 άνευ αγώνος. 🚦Στη βάση αυτού του άξονα, που είναι βασικός άξονας πολιτικής και βασικό πεδίο σύγκρουσης με τον νεοφιλελευθερισμό, ρώτησα δημόσια και τον Σωκράτη Φάμελλο και τον Αλέξη Χαρίτση (στη ΔΕΘ) ποιες από αυτές τις στρατηγικές υποδομές θεωρούν ότι πρέπει να περάσουν ξανά στο Δημόσιο.

Και στη συνέχεια τους ρώτησα ποιες από αυτές αποτελούν κόκκινες γραμμές. 🔍Ο Χαρίτσης τότε απάντησε συγκεκριμένα.

Μίλησε για δημόσιο έλεγχο σε κρίσιμες υποδομές και είπε ότι αυτά αποτελούν κόκκινες γραμμές σε οποιαδήποτε πολιτική συμμαχία. ☄️Πολλοί μου είπαν τότε: «Και τι έγινε; Μπορεί να μην τα εννοεί.

Άλλα λένε και άλλα κάνουν». Εγώ επιμένω ότι έχει σημασία να εγκαλείς έναν πολιτικό δρώντα να τοποθετηθεί συγκεκριμένα.

Γιατί έτσι επιστρέφει η πολιτική.

Έτσι επιστρέφει το πρόγραμμα.

Έτσι δημιουργείται δημόσια δέσμευση.

Και μετά είτε θα την υλοποιήσει, είτε θα την αναθεωρήσει και θα πάρει τον μουτζούρη της αναθεώρησης. 🌔Όπως καταλαβαίνετε σήμερα μάλλον έχουμε την δεύτερη έκβαση.

Ελπίζω να αποδειχθώ λάθος. 🧵Το ενδιαφέρον λοιπόν είναι ότι δύο μήνες μετά την απάντησή του, έγινε γνωστό ότι ο Αλέξης Χαρίτσης θέλει να κινηθεί προς τον Τσίπρα.

Δηλαδή προς μια πολιτική κατεύθυνση η οποία, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν έχει πει τίποτα ουσιαστικό για αυτά τα ζητήματα και μοιάζει ακριβώς αντίθετη από τη στάση που ο ίδιος ο Χαρίτσης περιέγραψε στη ΔΕΘ. 💿Αυτό τι είναι πολιτικά; 🫗Και κάτι ακόμη: το να λες ότι κρίσιμες υποδομές πρέπει να είναι δημόσιες δεν είναι κάποιος τρομερός ριζοσπαστισμός.

Το λέω καμιά φορά και σε φίλους που παραμένουν στον χώρο του πρ. Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ και συχνά αντιμετωπίζομαι σαν να λέω κάτι ακραίο. 🫵Δεν είναι σαν να κατέβηκε κανείς από το βουνό με το τουφέκι. 🌨️Ήταν βασικός άξονας του Συνασπισμού για είκοσι χρόνια. 🫥Λέω κάτι που ήταν θέση του Νίκου Κωνσταντόπουλου και συχνά αντιμετωπίζομαι σαν διασταύρωση Λένιν με Νετσάγιεφ. 🌬️Έτσι χτίζεται η δεξιά ηγεμονία. ✂️Όχι μόνο όταν η Δεξιά λέει τα δικά της.

Αλλά και όταν η Αριστερά αρχίζει να θεωρεί αδιανόητα πράγματα που μέχρι χθες αποτελούσαν στοιχειώδεις θέσεις της.

Και κάπως έτσι στο τέλος κερδίζει στο τραπέζι ο γαλάζιος Θείος. ⏳Έτσι βαφτίζονται οι στοιχειώδεις αλλαγές ως «πράγματα που δεν γίνονται». 🔇Και έτσι, στο τέλος, δεν συζητάμε πια για το ποια κοινωνία θέλουμε.

Συζητάμε μόνο για το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα έναν τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που μας επέβαλαν τα παιδιά του Σικάγο. 👉Επιτρέψτε μου να κλείσω, όμως με τα λόγια του Αλέξη Χαρίτση: Οι ακυρώσεις των ιδιωτικοποιήσεων «Είναι στα ζητήματα στα οποία η Αριστερά και οι δυνάμεις οι οποίες θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές πρέπει να έχουν μια πάρα πολύ καθαρή θέση και να διδαχτούν από το παρελθόν.» Επομένως, (με βάση τον Χαρίτση) δεν μπορείς να λέγεσαι προοδευτική ή αριστερή δύναμη αν δεν μιλάς για δημόσιο επανέλεγχο σε στρατηγικές υποδομές.

Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με όσα είπε ο Χαρίτσης τον Σεπτέμβριο του 2025; Εκτός από τον ίδιο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους