Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πιστεύω ότι ο Πέτρος Κόκκαλης πρέπει να το ξανασκεφτεί, να μην πάρει βιαστικές αποφάσεις και να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό του και το κόμμα του οποίου είναι ιδρυτής και πρόεδρος, να τα ξαναβρούν.

Όσο μεγάλες και αν είναι οι διαφορές τους, δεν είναι αγεφύρωτες.

Ήδη έχει προσφερθεί ο Πέτρος ο Κοκκάλης να μεσολαβήσει ώστε να φιλιώσουν.

Ύστερα πρέπει να αναλογιστεί και το άλλο – πώς μπορεί να σταθεί το κόμμα του Πέτρου Κόκκαλη χωρίς τον Πέτρο Κόκκαλη; Θα είναι αντίφαση εν τοις όροις.

Αν πάλι σκέφτεται να πάει σε άλλο κόμμα – του Τσίπρα, όπως λέγεται – τίθεται αυτομάτως το ερώτημα: πώς θα τα βρει με άλλους όταν δεν μπορεί να τα βρει με τον ίδιο του τον εαυτό; Εδώ ίσως μπορεί να μας βοηθήσει η έννοια του διχασμένου υποκειμένου, που εισήγαγε ο Λακάν.

Από τη στιγμή που το άτομο εισέρχεται στο Συμβολικό - τη γλώσσα - διχάζεται αναπόδραστα ανάμεσα στο Υποκείμενο της εκφοράς – αυτός που μιλά από το ασυνείδητο.

Και το Υποκείμενο του Εκφερόμενου – το γραμματικό «Εγώ» μέσα στη φράση - η κοινωνική σημασία.

Όταν ο Πέτρος Κόκκαλης λέει «Εγώ είμαι στον Κόσμο» η αντωνυμία «Εγώ» είναι απλώς ένα σημαίνον - μια ταμπέλα της γλώσσας.

Το πραγματικό υποκείμενο (της εκφοράς) δεν μπορεί να καρφωθεί σε μια λέξη.

Αν ρωτήσετε τον Πέτρο να σας πει ποιος είναι, θα απαντήσει «ο Κόκκαλης», αν επανέλθετε με νέο ερώτημα «και ποιος είναι ο Κόκκαλης» θα σας απαντήσει «ο πρόεδρος του Κόσμου», αν επιμείνετε, θα διευκρινίσει «ο σύζυγος της Δήμητρας Ματσούκα» κ.ο.κ. Το υποκείμενο δηλαδή διολισθαίνει διαρκώς, γλιστράει ασταμάτητα κάτω από τα σημαίνοντα.

Δεν βρίσκεται σε καμία λέξη αλλά στο «διάκενο» ανάμεσα στις λέξεις.

Άρα ο Πέτρος Κόκκαλης δεν είναι πραγματικά στον Κόσμο, κατά μια έννοια δεν ήταν ποτέ, με το που τον έφτιαξε αλλοτριώθηκε από αυτόν - ο Κόσμος κυριολεκτικά δεν τον χωράει.

Η γλώσσα αποτυγχάνει να εκφράσει τον όλον του, αφήνει πάντα ένα υπόλειμμα, μια επίμονη έλλειψη, την οποία τώρα προσπαθεί να πληρώσει αναχωρώντας για την ΕΛΑΣ του Αλέξη. Από Κοσμο-πολίτης – εθνικός.

Μάταια όμως, σύντομα θα διαπιστώσει ότι ούτε εκεί καλύπτεται στ’ αλήθεια, αφού ο διχασμός είναι καταστατικός και η έλλειψη ανεκπλήρωτη.

Και τότε θα αναφωνήσει μελαγχολικά το ρεφρέν με το με το οποίο έγινε διάσημη η σύζυγός του Δήμητρα στο «Κάτι τρέχει με τους δίπλα»: Κρίμα τέτοια τύχη, κρίμα Ήταν χαμένος χρόνος, κρίμα Ζήλεψες την ψευτιά Της άναψες φωτιά Μόνο που το τραγούδι δεν θα λέγεται «Ένα σπίτι καίγεται» (Νατάσα Θεοδωρίδου), αλλά «Ένα – ακόμη- κόμμα καίγεται» (Πέτρος Κόκκαλης).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους