Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Spyros Tsimouris :Το μεγάλο κόλπο πίσω από την εικόνα της κυριαρχίας της ΝΔ είναι ο τρόπος με τον οποίο διαβάζονται τα ποσοστά.

Όταν μια δημοσκόπηση δίνει στη ΝΔ περίπου 28% στην πρόθεση ψήφου, αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι την υποστηρίζει το 28% της ελληνικής κοινωνίας.

Σημαίνει ότι αυτό είναι το ποσοστό της μόνο μέσα σε όσους τελικά πάνε και ψηφίζουν.

Είναι άλλο πράγμα το "η Νέα Δημοκρατία έχει 28%" και εντελώς -μα εντελώς- άλλο το "την υποστηρίζει το 28% του ελληνικού πληθυσμού". Αυτά τα δύο ΔΕΝ είναι ίδια.

Όσο κι αν το μιντιακό πλυντήριο προσπαθεί να τα κάνει ένα, για να μπορεί να πουλάει κυριαρχία, αντοχή και πολιτική ηγεμονία (παπατζιλίκι δηλαδή) με την ίδια ευκολία που πουλάει απορρυπαντικά.

Με λίγα λόγια, αν η συμμετοχή στις εκλογές κυμανθεί γύρω στο 50% (όπως έγινε το 2023) τότε αυτό το 28% αντιστοιχεί χοντρικά σε ΜΟΛΙΣ 14% του εκλογικού σώματος. Προσέξτε: ΟΧΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ, μόνο του εκλογικού σώματος.

Δηλαδή το 14% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου.

Αν το μετρούσαμε σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας (το οποίο δεν έχει νόημα μιας και τα 8χρονα ή τα 14χρονα δεν μπορούν να καθορίσουν πολιτικές εξελίξεις, παρόλο που πλήττονται από τις πολιτικές επιλογές), τότε το ποσοστό μάλλον θα έπεφτε κάτω και από το 10%. Αυτή είναι η περιβόητη "πρώτη θέση". Καμία λαϊκή αποδοχή και καμία ευρεία μάζα που στηρίζει και "δίνει εντολή". Καμία κοινωνική πλειοψηφία δεν υπάρχει εδώ.

Υπάρχει μόνο μια οργανωμένη μειοψηφία απέναντι σε μια διαλυμένη πλειοψηφία.

Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι μία ενιαία μάζα.

Είναι τρεις διαφορετικές χώρες μέσα στην ίδια χώρα.

Υπάρχει ένα 15%-20% που περνάει σχετικά καλά: έχει εισόδημα, πρόσβαση, περιουσία, επαγγελματικές ευκαιρίες, κάνει διακοπές και ταξίδια, γεμίζει κεφετέριες, μποτιλιάρει τα δίοδια στα τριήμερα, έχει δυνατότητα να καταναλώνει, έχει σχέσεις με το σύστημα.

Με λίγα λόγια έχει λόγους να φοβάται την αλλαγή.

Αυτό το κομμάτι θέλει σταθερότητα, γιατί η σταθερότητα σημαίνει να συνεχίσει να βολεύεται και να αυξάνει τον όποιον πλούτο του.

Μετά υπάρχει ένα τεράστιο 50%-55% που δεν πεινάει, αλλά πιέζεται καθημερινά.

Επιβιώνει με μεγάλη πίεση.

Πληρώνει λογαριασμούς με άγχος, κόβει από όπου μπορεί, αναβάλλει ή κόβει ανάγκες.

Δουλεύει περισσότερο για να ζει χειρότερα.

Και υπάρχει και ένα 25%-30% που βρίσκεται πια στη ζώνη της πραγματικής κοινωνικής ασφυξίας.

Κοντά ή μέσα στη φτώχεια, στον αποκλεισμό, στην υλική στέρηση, στην πλήρη αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών.

Θα έλεγε κανείς πως η αυτονόητη λύση θα ήταν η συσπείρωση, η "συμμαχία" απέναντι στη ΝΔ. Όχι η ιδεολογική ταύτιση, ούτε κάποιο φανταστικό κόμμα που θα χωρέσει τους πάντες και θα λύσει και το μεσανατολικό στο διάλειμμα.

Μιλάμε για πολιτική συνεννόηση, για εκλογικές συνεργασίες, και για ένα ελάχιστο κοινό σχέδιο απέναντι σε μια κυβέρνηση που στηρίζεται στην κόπωση του κόσμου, στην αποχή και στον κατακερματισμό.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, κόμματα με σοβαρές διαφορές μεταξύ τους συνεργάζονται όταν ο βασικός στόχος είναι να αλλάξει η εξουσία.

Γιατί λοιπόν ΔΕΝ συμβαίνει αυτό και στην Ελλάδα; Επειδή η αντιπολίτευση παραμένει εγκλωβισμένη σε ηγεμονισμούς για τα πανηγύρια, σε προσωπικές φιλοδοξίες, κομματικούς μηχανισμούς, ιδεολογικές "καθαρότητες" του κώλου και έναν σχεδόν αυτοκτονικό ναρκισσισμό.

Ο καθένας θέλει να είναι ΑΡΧΗΓΟΣ ενός χώρου.

Ο καθένας φαντάζεται ότι μπορεί ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ να εκφράσει την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Ο καθένας περιμένει να καταρρεύσουν οι άλλοι για να εμφανιστεί εκείνος ως ΣΩΤΗΡΑΣ.

Και όσο περιμένουν όλοι αυτοί, κυβερνάει η ΝΔ. Κι έτσι η οργή (που δεδομένα υπάρχει παντού) δεν μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη.

Σπάει ανάμεσα σε αποχή, σε μικρά κόμματα, σε μορφώματα διαμαρτυρίας, σε ψήφους αγανάκτησης, σε κυνισμό, σε "έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι"... Δηλαδή στο πιο βολικό δώρο που μπορεί να κάνει μια κουρασμένη κοινωνία σε μια κυβέρνηση που θέλει απλώς να μείνει όρθια.

Το πολιτικό θαύμα της ΝΔ δεν είναι ότι την αγαπάει η κοινωνία.

Είναι ότι οι βολεμένοι έχουν μία ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι σκορπισμένοι σε δεκαπέντε κόμματα, τριανταπέντε απογοητεύσεις και αμέτρητη αποχή.

Κι όσο εμείς συνεχίζουμε έτσι η ΝΔ θα συνεχίσει να κυβερνά σαν να της ανήκει η χώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους