Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ασημένιο Νόμισμα Απόψε η Πανσέληνος κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου.

Τόσο κοντά, που αν σηκώσω το χέρι θα βαφτούν τα δάχτυλά μου με το ασήμι της.

Την κοιτάζω.

Και πονάω.

Γιατί η ομορφιά πονάει όταν δεν έχεις με ποιον να τη μοιραστείς.

Το φως της πέφτει πάνω στα δέντρα, στις στέγες, στη θάλασσα.

Μα πιο πολύ πέφτει επάνω μου.

Στις μνήμες.

Στις ρωγμές.

Στα μέρη της ψυχής που νόμιζα πως είχαν κλείσει.

Και ξαφνικά δεν είμαι εδώ.

Γίνομαι πάλι παιδί.

Βρίσκομαι στο παλιό σχολείο.

Στο ξύλινο θρανίο.

Στα βιβλία που μύριζαν χαρτί, σκόνη, και υπόσχεση.

Ανοίγω τις σελίδες τους.

Και από μέσα ξεπηδούν λιοντάρια. Καμήλες. Έρημοι. Καράβια. Ο Έκτορας. Ο Αχιλλέας. Ο Οδυσσέας. Ο Όμηρος. Ο Ορφέας.

Όλοι ζωντανοί.

Όλοι φωτισμένοι από το ίδιο φεγγάρι, σαν να κατοικούσαν πάντοτε μέσα στο αίμα μου.

Και τότε καταλαβαίνω.

Δεν είναι η Πανσέληνος που φωτίζει τον κόσμο.

Είναι η Πανσέληνος που φωτίζει τη μνήμη.

Και η μνήμη δεν περπατά. Τρέχει.

Τρέχει στις αυλές που χάθηκαν.

Στα καλοκαίρια που τελείωσαν.

Στις φωνές που σώπασαν.

Στα πρόσωπα που έφυγαν.

Στις νύχτες που περίμενα να εμφανιστείς από τον δρόμο.

Σαν την Αν Λόμπεργκ.

Σαν θαύμα.

Σαν απάντηση.

Σαν λύτρωση.

Και δεν ήρθες.

Ποτέ δεν ήρθες.

Κι απόψε, κάτω από αυτή την Πανσέληνο, νιώθω ξανά εκείνο το παιδί που περιμένει ακόμη.

Περιμένει να ανοίξει μια πόρτα.

Να ακουστούν βήματα.

Να εμφανιστείς Και να κάνεις όλη αυτή την ομορφιά να πάψει να πονά.

Αλλά τι κρίμα... Η θάλασσα είναι πανέμορφη.

Η ασημένια λωρίδα του φωτός κολυμπά πάνω στα κύματα.

Τα γιασεμιά μοσχοβολούν.

Τα τζιτζίκια σωπαίνουν.

Ολόκληρος ο κόσμος μοιάζει να γιορτάζει.

Κι όμως εγώ στέκομαι μόνος.

Και τότε καταλαβαίνω πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η ομορφιά.

Γιατί όλη αυτή η λάμψη, όλη αυτή η γαλήνη, όλο αυτό το ασήμι, δεν βρίσκει τα μάτια σου για να καθρεφτιστεί.

Και ξαφνικά η θάλασσα, τα άστρα, τα γιασεμιά, το φεγγάρι, όλα γίνονται μαχαίρι.

Γιατί λείπεις.

Και δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό από μια όμορφη νύχτα όταν λείπεις, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεσαι δίπλα μου.

Τώρα η Πανσέληνος δεν μοιάζει με νόμισμα.

Μοιάζει με πληγή.

Μια ανοιχτή πληγή φωτός στον ουρανό και στην καρδιά μου.

Και όσο την κοιτάζω, τόσο νιώθω πως δεν φωτίζει τη νύχτα.

Φωτίζει την απουσία σου.

Και τότε συμβαίνει το πιο παράξενο.

Δεν δακρύζω μόνο για εσένα.

Δακρύζω για όλα.

Για το παιδί που υπήρξα.

Για τα βιβλία που έκλεισαν.

Για τα χαμένα καλοκαίρια.

Για τους ανθρώπους που έφυγαν.

Για τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.

Για τον χρόνο που πέρασε από πάνω μου σαν άνεμος μέσα από φύλλα.

Κι ένα δάκρυ κυλά αργά στο μάγουλό μου.

Μικρό σαν μια σταγόνα που γεννήθηκε από το ασήμι σου.

Και μέσα του καθρεφτίζεσαι ολόκληρη.

Καθρεφτίζεται το παιδί που ήμουν.

Ο άντρας που έγινα.

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε.

Οι άνθρωποι που έχασα.

Κι εσύ.

Πάνω απ’ όλους.

Και τότε μοιάζει σαν να χωρά μέσα σε μία μόνο σταγόνα όλη η ομορφιά, όλη η απώλεια, όλη η νοσταλγία, όλη η αγάπη που δεν ειπώθηκε, όλος ο χρόνος που πέρασε, ολόκληρο το Σύμπαν.

Και για μια στιγμή, καθώς η Πανσέληνος αιωρείται πάνω από τη θάλασσα, νομίζω πως ακούω την ίδια τη ζωή να ψιθυρίζει το όνομά σου. Μανώλης Α. Κατσούλης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους