Ξαναρχίσανε τα ίδια με τον "φεμινισμό χωρίς γυναίκες" και τους αποκλεισμούς που δήθεν απαιτεί η τρανσφεμινιστική πλευρά με αφορμή τις δηλώσεις της Άννας Απέργη για το νέο κόμμα Τσίπρα και τα πρόσωπα...

Πλήρες Κείμενο:

Ξαναρχίσανε τα ίδια με τον "φεμινισμό χωρίς γυναίκες" και τους αποκλεισμούς που δήθεν απαιτεί η τρανσφεμινιστική πλευρά με αφορμή τις δηλώσεις της Άννας Απέργη για το νέο κόμμα Τσίπρα και τα πρόσωπα με τρανσφοβικές ή ιντερσεξοφοβικές απόψεις που όχι απλώς συμμετέχουν σε αυτό αλλά εμφανίζονται ως σύμβουλοι επί των έμφυλων ζητημάτων και ως συγγράφισσες μανιφέστων.

Δεν χρειάζεται να ξαναπούμε ότι αυτό το πατρόν της θυματοποίησης και της δήθεν απειλής για την ελευθερία της έκφρασης το έχει κοψει και το έχει ράψει ο τραμπισμός και η ακροδεξιά κατά κύριο λόγο.

Παρόμοια ζητήματα με τα φετινά και γύρω από τα ίδια πρόσωπα και τον ίδιο "φεμινιστικό" χώρο ανέκυψαν και πέρυσι με άλλες αφορμές (ένα βίντεο της Νεολαίας της Νέας Αριστεράς, κάποιες εσωτερικές εντάσεις στο Φεμινιστικό Δίκτυό της) και κορυφώθηκαν στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Είναι επίσης γνωστό ότι η τρανσφοβία, η ιντερσεξ-φοβία ή ακόμη και η ομοφοβία δεν αποτελούν προνόμιο του κόμματος Τσίπρα, αλλά ενδημούν σε όλες τις οργανώσεις της Αριστεράς (εννοείται πως κυριαρχούν στη Δεξιά), χωρίς αυτό να σημαίνει πως σε όλους αυτούς τους χώρους δεν υπάρχουν και πρόσωπα που υποστηρίζουν τις αντίθετες απόψεις.

Δεν ακούσαμε ωστόσο λίγα ούτε από λίγους πέρυσι όσες καταγγείλαμε τον τερφισμό, ούτε βρεθήκαμε τυχαία στο στόχαστρο όσες αντιδράσαμε στην υπογραφή κειμένου στήριξης της ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τη βία ενάντια σε γυναίκες και κορίτσια, η οποία ευθυγραμμίζεται με τις τραμπικές πολιτικές περί δύο φύλων (των βιολογικών προφανώς), θέτοντας σε κίνδυνο όχι απλώς τα δικαιώματα αλλά και την ίδια την ύπαρξη των τρανς ατόμων.

Την καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά τη βρήκα πέρυσι μεταφράζοντας τις "Γκερίλλες" της Μονίκ Βιττίγκ, μιας ριζοσπάστριας φεμινίστριας της εποχής του δεύτερου κύματος, μαρξίστριας και υλίστριας (όπως αρέσκονται να αυτοπροσδιορίζονται και κάποιες από τις σημερινές τρανσφοβικές φεμινίστριες). Στο βλακώδες ερώτημα "φεμινισμός χωρίς γυναίκες;", η Βιττίγκ απαντά καταφατικά, και η λέξη γυναίκα μέσα σε όλο το βιβλίο χρησιμοποιείται ελάχιστες φορές και μόνο για να δηλώσει το υποκείμενο που υφίσταται (και εντέλει ενσωματώνει) την καταπίεση της πατριαρχίας και κυρίως του πολιτικού καθεστώτος της ετεροφυλοφιλίας.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σήμερα τα βιβλία της επανεκδίδονται και ξαναδιαβάζονται υπό το πρίσμα των τρανσφεμινισμών και στηρίζουν τα επιχειρήματα των πολέμιων κάθε ουσιοκρατίας και βιολογισμού. ΥΓ. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, οι περσινές ιστορίες υπήρξαν η βασική αν και όχι η μόνη αιτία της σιωπηρής αποχώρησής μου από τη Νέα Αριστερά, οπότε δεν θα με βρείτε φέτος ούτε ανάμεσα στους μένοντες, ούτε ανάμεσα στους φεύγοντες. Ούτε πουθενά αλλού, είναι αλήθεια...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους