Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την Ελένη Πορτάλιου δε την γνώριζα ιδιαίτερα προσωπικά, πέρα από την παρακολούθηση του μαθήματός της στο μεταπτυχιακό και την γνώση της κινηματικής, πολιτικής και θεωρητικής συμβολής της.

Τι θυμάμαι, τι (νομίζω ότι) μας δίδασκε, τι καταλάβαινα από όσα έγραφε, έλεγε και έκανε; Ότι η αρχή είναι η κίνηση των απο κάτω.

Ότι έχουν σημασία οι αγώνες, και -φυσικά- τα κοινωνικά κινήματα της πόλης.

Όχι έτσι, γενικά, σαν σύνθημα.

Όχι βαριεστημένα, σαν να το λες από υποχρέωση.

Όχι κάτω κάτω, σε υποσελίδα, υποσημείωση σε μεγάλα πολιτικά σχέδια.

Στην πράξη, στην καθημερινή διεκδίκηση, στην οργάνωση.

Τα κινήματα παράγουν αποτελέσματα, αλλάζουν τους συσχετισμούς, γεννούν συνειδήσεις, ανοίγουν δρόμους.

Χωρίς αυτά, τι σχέδια να κάνεις; Έτσι, στον αέρα; Και ότι οι αριστερές και οι αριστεροί πρέπει να συμμετέχουν σε αυτά.

Στα μικρά και στα μεγάλα.

Για το πάρκο και για την κομμούνα, για ένα κτιριάκι, για ένα δεντράκι και για την εξουσία.

Πρέπει να τους δίνουν σημασία, να ξυπνάνε το πρωί για να δώσουν μια μάχη, να τα μελετούν, να τα αγαπάνε, να τα προσέχουν, να τα οργανώνουν.

Όχι από πάνω, όχι μπροστά, όχι πίσω.

Μέσα σε αυτά, δίπλα στον κόσμο του αγώνα.

Διαβάζοντας τα συγκινητικά λόγια πολλών κοντινών της ανθρώπων, καταλαβαίνουμε ότι θα λείψει από την Αριστερά και τα κινήματα ο ανιδιοτελής και βαθιά καλλιεργημένος χαρακτήρας της.

Θα πρόσθετα ότι θα λείψει και αυτή η σκέψη, η προσήλωση και η προσωπική συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα σαν πρότυπο στράτευσης, ένα πρότυπο που σπανίζει τα τελευταία χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους