Η Διεθνής Ημέρα Ιεροδούλων τιμάται κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου. Καθιερώθηκε το 1975, όταν εκατό περίπου εργάτριες του σεξ κατέλαβαν την εκκλησία Σαιν-Νιζιέ, στη Λυών της Γαλλίας, προκειμένου να...

Πλήρες Κείμενο:

Η Διεθνής Ημέρα Ιεροδούλων τιμάται κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου. Καθιερώθηκε το 1975, όταν εκατό περίπου εργάτριες του σεξ κατέλαβαν την εκκλησία Σαιν-Νιζιέ, στη Λυών της Γαλλίας, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τη συνεχή αστυνομική βία, την περιθωριοποίηση και τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους.

Σήμερα, η συγκεκριμένη ημέρα, αξιοποιείται παγκοσμίως από συλλογικότητες και οργανώσεις για: Τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας.

Την προστασία των εργαζομένων από τη βία και την εκμετάλλευση.

Τον αποστιγματισμό του επαγγέλματος και την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους.

Μία από τις πιο φωτεινές και τις πιο αδάμαστες παρουσίες, στον χώρο αυτό, ήταν και η θρυλική εταίρα, "η πλανεύτρα των Αθηνών" Γαβριέλλα Ουσάκοβα (φωτογραφία), γνωστή ως "πόρνη των Αθηνών". Παλαιότερα, ίσως, κάποιοι τη συναντούσαν στον φημισμένο δρόμο των Εξαρχείων, ή στα ακριβά της στέκια, μα οι τωρινοί τη βρίσκουμε στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες που υμνούν τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα και την υπέροχη, μοναδική, ιστορία της, όσο και εάν ορισμένοι τη χαρακτήρισαν προκλητική, ή κυνική. Η Γαβριέλλα Ουσάκοβα γεννήθηκε τον Μάιο του 1916 στη Ρωσία.

Ήλθε στην Ελλάδα με τους γονείς της το 1929.

Μεγαλώνει σε αστικό περιβάλλον, και φοιτά σε αυστηρό θρησκευτικό σχολείο, όπου δίδασκαν και επόπτευαν αποκλειστικά μοναχές.

Φοίτησε επίσης στο Γαλλικό Ινστιτούτο, δίδαξε γαλλικά, ενώ γνώριζε άλλες 4 γλώσσες.

Διάβαζε, αγαπούσε τη μουσική και πήγαινε συχνά στο θέατρο.

Ήταν κοκέτα κι αφιέρωνε πολύ χρόνο στην εμφάνισή της.

Με δική της απόφαση, άρχισε να ασχολείται με την σεξεργασία, καθώς λάτρευε τους άνδρες, το χρήμα και τον έρωτα, κι όπως είχε αναφέρει χαρακτηριστικά στον υπότιτλο της βιογραφίας της: «Έγινα ιερόδουλος διότι εγεννήθην έτσι» καταδεικνύοντας έτσι πως, εκείνο που εντέλει μετράει δεν είναι το τι νομίζουν οι άλλοι, για εσένα, αλλά η αυτοδιάθεσή σου.

Από είκοσι ετών, στα μέσα της δεκαετίας του ‘30, είναι οικονομικά ανεξάρτητη με ιδιόκτητο διώροφο, επί της οδού Μάρκου Ευγενικού 14, στα Εξάρχεια, που υπήρξε και ο μοναδικός χώρος εργασίας της, επειδή αρνείτο να εργασθεί σε άλλους οίκους ανοχής.

Δεν έδινε λόγο για τίποτε και σε κανέναν, κατά τον καιρό που η ανεξαρτησία των γυναικών μόνο δεδομένη και αυτονόητη δεν ήταν.

Υπήρξε η πρώτη σεξεργάτρια που βρέθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, προκειμένου να λάβει τιμητική διάκριση για τις υπηρεσίες της στη χώρα, κατά την διάρκεια της Κατοχής, αφού εκμεταλλευόταν τους κατακτητές για να αποκαλύψει τα μυστικά τους στα μέλη της Αντίστασης.

Παράλληλα, άφηνε τρόφιμα στις πόρτες των γειτόνων της, και προέβαινε σε πάρα πολλές αγαθοεργίες, πράγμα που ενίσχυε την άδολη λατρεία του κόσμου προς το πρόσωπό της.

Η αλληλεγγύη και η πρωτοπόρος χρήση του αυτόματου τηλεφωνητή, κατά τη δεκαετία του 1950, όταν οι περισσότεροι δεν είχαν καν τηλέφωνο, εκτοξεύουν τη φήμη της, κι έτσι βαφτίζεται «πόρνη των Αθηνών» και «Αγία Γαβριέλλα». Ο Καλδάρας, το ’88, της έγραψε τραγούδι, ο Κώστας Φέρρης έκανε τη ζωή της έργο στο θέατρο, η πολιτεία την τίμησε για την προσφορά της στην Αντίσταση, ο Ηλίας Λάγιος την έκανε ποίημα, και ο κόσμος όλος την αποκαλεί, πλέον "αγία Γαβριέλλα" για τις φιλανθρωπίες της.

Εξίσου τη θρήνησε, όταν βρέθηκε, στις 26 Αυγούστου του 1991, ανηλεώς στραγγαλισμένη στο "παλατάκι" της, στην οδό Μάρκου Ευγενικού, το φτιαγμένο απ’ τον ιδρώτα της, από δουλειά κοπιαστική και τίμια – με όλη τη σημασία της λέξης.

Και μέχρι τότε, στα 75 της, εξακολουθούσε να εργάζεται.

Στο βιβλίο της περιγράφει παραδόξως πώς γλίτωσε άλλες δύο φορές τον πνιγμό από αδίστακτους πελάτες της.

Ο δράστης (ένας ή πολλοί;) δεν βρέθηκε ποτέ, που σημαίνει πως, το έγκλημα, μέχρι τώρα, παραμένει ανεξιχνίαστο. "Εκείνη την εποχή οι άντρες το ‘δεσαν φιόγκο και οι γυναίκες οι δικές μας όλο με ξένους πήγαιναν.

Και σαν πέρασαν ιταλοί, γερμανοί, εγγλέζοι τι να σου κάνουν; Πιάσαν σόι.

Οι κινέζοι μια φορά δεν ήρθαν, άπε θα είχαμε και κινεζάκια.

Σπέρμα είναι αυτό, πιάνει όποιας φυλής κι αν είναι." — M’ έχει βαρύνει το ποτό κι απόψε.

Αυτή ’ναι η τελευταία μου παρτίδα. — Δώσε μου τα χαρτιά. Μοιράζω. Κόψε.

Τσιπ. — Κι εκατό. — Κι άλλα εκατό. — Τα είδα. — Διαβάσατε τί γράφει η εφημερίδα ; Σκοτώσαν τη Γαβριέλλα· βράδυ Τρίτης.

Έφυγε για να βρει κι αυτή πατρίδα.

Να πάει στους ουρανούς με το μουνί της. — Την πήδηξα. . . λοιπόν, το εξηνταδύο. — Πεντακόσια.

Για σκέψου, ήμουν παιδάκι τότε. — Θα μπω.

Σκαστός από τ’ Ωδείο ( η μάνα επέμενε να πάω )∙ λιγάκι δείλιασα όταν πρωτόειδα το φωτάκι κόκκινο και μουντό.

Μα το κορμί της. . . Θεέ μου, τώρα το λιώνει το σαράκι.

Μα ας πάει στους ουρανούς με το μουνί της. — Εμπρός, συγκεντρωθείτε.

Ανοίγω φύλλο. — Πάσο.

Κι εγώ το πρώτο μου γαμήσι το ’κανα στης Γαβριέλλας.

Μ’ έναν φίλο τον Πέτρο. — Ρέστα μου. — Την έχεις στήσει.

Πάσο ταχέως. — Τα βλέπω.

Κάποια δύση την πήρα, του πενήντα.

Νά, η μορφή της ! και ντάμες τρεις. Καρέ.

Σ’ έχω κερδίσει.

Θα πάω στους ουρανούς μες στο μουνί της.

Κυρά των εκκλησιών και των μπουρδέλων, σεβάσου την αρχόντισσα Γαβριέλλα∙ κι ευδόκησε στις τάξεις των αγγέλων ν’ αριθμηθεί.

Ως λαλεί μικρός προφήτης και καταπαύει την επίγεια τρέλα, να πάει στους ουρανούς με το μουνί της. Ηλίας Λάγιος, Μπαλάντα της δασκάλισσας όλων των γενεών Το Βιβλίο της Μαριάννας, 1993 Υ.Γ.: Η “πλανεύτρα των Αθηνών” όπως την αποκαλούσαν, η θρυλική ιερόδουλος Γαβριέλα, μπορεί να ήταν διάσημη για τα κάλλη της στον αντρικό πληθυσμό της πόλης, έγινε όμως κυρίως γνωστή για το ήθος, τον χαρακτήρα και το φιλανθρωπικό της έργο, στοιχεία που έκαναν τους γείτονές της να τη λατρέψουν μέχρι τέλους.

Οι άνθρωποι που τη γνώριζαν καλά μιλούν για μία γυναίκα βαθιά θρησκευόμενη και απολύτως ανεξάρτητη, που βοήθησε πάρα πολλά παιδιά να πάνε σχολείο και πλήρωνε τα ιατρικά έξοδα των φτωχών γειτόνων της.

Συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 1991, σε ηλικία 75 ετών, οπότε και βρήκε τραγικό θάνατο από στραγγαλισμό.

Οι δράστες, μπήκαν στο σπίτι της σαν πελάτες και τη σκότωσαν χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος.

Η αστυνομία δεν μπόρεσε να τους συλλάβει ποτέ.

Στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο μιλά για την παιδική της ηλικία, τους άντρες και τις επαγγελματικές της δραστηριότητες, για τις οποίες ποτέ δεν αισθάνθηκε μειονεκτικά.

Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι πρόσφερε στους άντρες στοργή και ζεστασιά, και ότι στο σπίτι της έβρισκε κανείς παρηγοριά, αφού με τους πελάτες γινόταν φίλη, έπιανε συζήτηση και πολλοί της εκμυστηρεύονταν τα προσωπικά τους προβλήματα.

Επίσης ποτέ δεν ήταν βιαστική, ποτέ δεν τους φόβιζε και ποτέ δεν τους μιλούσε άσχημα. Η Γαβριέλα ποτέ δεν έπαψε να αισθάνεται άνθρωπος, αν και πολλές φορές ενεργούσε με τρόπο όχι κοινά αποδεκτό.

Έτσι, όμως, συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που αισθάνονται ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό τους και κατόπιν με τους άλλους. (Via Χαριτίνη Ξύδη) https://www.facebook.com/photo?fbid=10238133067079197&set=a.2420316460824

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους