Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο Μπαρόκ η σονάτα δεν αποτελούσε και την πιο δημοφιλή μουσική φόρμα, γνωστή τότε ως εκκλησιαστική σονάτα ή σονάτα δωματίου, κυρίως γραμμένη για basso continuo, με τους περισσότερους συνθέτες να αδιαφορούν να την τιμήσουν στα πλήκτρα πλην του Scarlatti που συνέθεσε περί τις 550 για τσέμπαλο κυρίως, και πάλι με άλλη δομή, ένα μόνο μέρος, σε αντίθεση με ο,τι ακολούθησε στην κλασική περίοδο όπου δοξάστηκε στο πιάνο με τη συνήθη δομή της στα 3 ή 4 μέρη. Ο Hydn έγραψε περισσότερες από 60, ο Mozart συνέθεσε 18 ολοκληρωμένες σονάτες για σόλο πιάνο μεταξύ 1774 και 1789, αλλά το ιερό δισκοπότηρο του είδους ανήκει στον Beethoven με τις διαολεμένες 32 που ο διάσημος μαέστρος, πιανίστας και συνθέτης Hans von Bülow τις χαρακτήρισε ως το «Καινή Διαθήκη» της μουσικής (με την «Παλαιά Διαθήκη» να είναι προφανώς το Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο του Μπαχ). Αν υπήρχαν ηχογραφήσεις και κατάλογοι επιτυχιών τότε, η Moonlight, η Apassionata και η Pathétique θα ξεπερνούσαν σε εβδομάδες παραμονής το Dark Side of The Moon των Floyd και είναι τέτοια η επίδρασή τους στη μουσική έκτοτε που δεν άφησαν αλώβητο κανένα είδος μουσικής. O Lennon αντέστρεψε τη συγχορδία της Moonlight για το Because και ο Billy Joel πήρε ατόφιο το δεύτερο μέρος της Pathétique για το This Night., μεταξύ άλλων ενώ όλοι οι μινιμαλιστές μπορεί να πήραν τη γεωμετρία του ήχου τους από τον Bach, το συναίσθημα όπως είναι ατόφιος Beethoven και δη οι σονάτες του.

Οι ηχογραφήσεις άπειρες και οι καταπληκτικές πολλές: οι θρυλικές του Artur Schnabel, η ποιητική κομψότητα του Wilhelm Kempff, η καθαρότητα του Friedrich Gulda, οι νεωτερισμοί του Stephen Kovacevich, ο μεγαλειώδης Emil Gilels και κάπου ανάμεσα ο μοναδικός Alfred Brendel με τις τρεις ηχογραφήσεις του στις 32 σονάτες του Beethoven, με την τρίτη στα 90ς για την Philips με το ασυναγώνιστο κοντρόλ να μου κολλάει στο αυτί για πάντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους