Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από όταν ήμουν μαθητής, θυμάμαι τη συζήτηση για το σύστημα των πανελληνίων και για τις πιθανότητες κατάργησης ή αλλαγής.

Διάφορα πειράματα που έγιναν κατά καιρούς ως εναλλακτικές επιλογές, απέτυχαν ή βρήκαν τέτοια αντίσταση που τελικά δεν προχώρησαν.

Οφείλουμε καταρχάς να δεχτούμε ότι το σύστημα των πανελληνίων έχει ορισμένα πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα.

Πρώτον είναι το προφανές, είναι ένα ξεκάθαρα αδιάβλητο σύστημα, το οποίο διατηρεί την ακεραιότητά του δεκαετίες.

Δεύτερον είναι «απλό». Δεν απαιτούνται πολλές «ήπιες δεξιότητες» από εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενους.

Διδάσκεται η ύλη – αποστηθίζεται η ύλη – εξετάζεται η ύλη.

Έχει δηλαδή μια «βιομηχανική» δομή που επιτρέπει ένα μίνιμουμ ποιότητας Τρίτον προσφέρει κάποιες δεξιότητες.

Το να μαθαίνει κάποιος να είναι πειθαρχημένος, ανταγωνιστικός, να έχει δυνατότητες απομνημόνευσης δεν είναι κακό σε καμία περίπτωση.

Ωστόσο κάπου εδώ αρχίζει να υπάρχει και ένας σοβαρός αντίλογος.

Αδιάβλητο δεν σημαίνει 100% δίκαιο.

Σε ένα ποσοστό πάλι ευνοούνται όσοι έχουν τα μέσα για καλύτερη προετοιμασία και βέβαια συγκεκριμένο τύπο ευφυίας που λειτουργεί καλά σε αυτό το σύστημα.

Είναι επιβεβαιωμένο ότι «αφήνει απέξω» πολλούς ικανούς.

Επίσης είναι ένα σύστημα που «σκοτώνει» το λύκειο και την γενική εκπαίδευση.

Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση που θα έπρεπε να είχε ως στόχο να διαμορφώνει ανθρώπους με ευρύτητα πνεύματος και αντίληψης, λειτουργεί ως παρατεταμένος προθάλαμος προετοιμασίας για τις εξετάσεις.

Οτιδήποτε αφορά τις «μαλακές δεξιότητες» τις ΠΛΕΟΝ απαραίτητες στην εποχή μας, μένει εκτός.

Ακόμα είναι ένα σύστημα που δίνει πολύ μεγάλο βάρος σε νέους ανθρώπους. Στην Ελλάδα ΝΑΙ, οι πανελλήνιες είναι κρίσιμες, σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται η πορεία της ζωής ενός ατόμου και η αποτυχία στις πανελλήνιες μπορεί να επιφέρει μη ανατρέψιμο κόστος στην πορεία της ζωής ενός ανθρώπου.

Αυτό το βάρος δεν είναι φυσιολογικό από καμία άποψη.

Ούτε το στίγμα της αποτυχίας που μπορεί να συνοδεύει νέους ανθρώπους.

Είμαι σίγουρος ότι αν το αναλύσει κάποιος παραπάνω, θα μπορεί να βρει και άλλα υπέρ ή κατά στο σύστημα.

Όμως για μένα είναι αναγκαίο να δούμε την ανάγκη για αλλαγή.

Ναι μεν το αδιάβλητο είναι επιθυμητό, αλλά το λειτουργικό είναι ακόμα περισσότερο, σε μια εποχή που αλλάζει με διαστημικές (κυριολεκτικά) ταχύτητες.

Η ενίσχυση της σημασίας του λυκείου είναι μονόδρομος όπως και η επιδίωξη ανάπτυξης της κριτικής σκέψης, της λογικής και των ήπιων δεξιοτήτων.

Μια άλλη σημαντική μεταβλητή που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, είναι η αναγκαιότητα της ευελιξίας.

Το σύστημα που έχουμε δημιουργήσει, αφορά μια κοινωνία που λειτουργεί «γραμμικά» για προκαθορισμένες πορείες των πολιτών.

Πανεπιστήμιο – Εργασία (με σταθερά στάδια ανέλιξης) – σύνταξη.

Η αληθινή ζωή απέχει από αυτό.

Γίνονται πισωγυρίσματα, υπάρχουν αλλαγές σχεδίων, αποφασίζουν οι άνθρωποι νέα ξεκινήματα.

Θα πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα λοιπόν που να υποστηρίζει την αλλαγή, να βοηθάει τα επόμενα βήματα.

Το πείραμα του ανοιχτού πανεπιστημίου είναι το μόνο σωστό που έχει γίνει προς αυτή τη κατεύθυνση, χρειάζονται περισσότερα.

Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται στη δημιουργία ενός νέου οράματος για την παιδεία και την κοινωνία ίσως.

Οι αποφάσεις που θα ληφθούν για το πώς θα πρέπει να είναι η παιδεία του μέλλοντος θα στηρίζουν αυτό το όραμα και όχι συσχετισμούς ή προσωρινές «λειτουργικότητες». Το τι ακριβώς μπορεί να γίνει, υπάρχουν πιο ειδικοί που ίσως θα μπορέσουν να το απαντήσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους