ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω ή να καυχηθώ (άλλωστε δεν υπήρξα ποτέ ψωνισμένος), όπως ανακάλυψα τον όρο «Μουσική Σκηνή» το 1990 για το Contrast — έναν όρο που...
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω ή να καυχηθώ (άλλωστε δεν υπήρξα ποτέ ψωνισμένος), όπως ανακάλυψα τον όρο «Μουσική Σκηνή» το 1990 για το Contrast — έναν όρο που καθιερώθηκε αργότερα από πολλά νυχτερινά μουσικά στέκια — έτσι υπήρξα πρωτοπόρος και σε κάτι ακόμη: στα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου ως μέρος του προγράμματος μουσικών χώρων.
Είχα τελειώσει τη μεγάλη του γένους Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου, όπου σπούδασα σκηνοθεσία έως το 1988.
Από εκείνα τα χρόνια λοιπόν διέθετα δεκάδες φωτογραφίες, αφίσες και σλάιντς από αρκετές εμπορικές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Όταν λοιπόν στήναμε το πρόγραμμα του Contrast, μου ήρθε η ιδέα να συμπεριλάβουμε κάποια τραγούδια από το ελληνικό σινεμά, συνοδεύοντάς τα με ταυτόχρονη προβολή των σλάιντς σε μια γιγαντοοθόνη.
Όλα αυτά πάντα με εύθυμη και χιουμοριστική διάθεση. Ο Βασίλης Καζούλης, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Γιάννης Νικολάου, η Αναστασία Μουτσάτσου κι εγώ ερμηνεύαμε αυτά τα τραγούδια με πολύ κέφι και μεγάλη επιτυχία.
Θυμάμαι ότι το ξεκινήσαμε δειλά, με μια ενότητα περίπου είκοσι λεπτών.
Όμως, λόγω της εντυπωσιακής ανταπόκρισης του κοινού, συνεχώς προσθέταμε τραγούδια και μεγαλώναμε το αφιέρωμα.
Τα επόμενα χρόνια κουβάλησα αυτό το κομμάτι του προγράμματος, μαζί με τα σλάιντς και σε άλλους χώρους όπου εμφανιζόμουν.
Εν τω μεταξύ, η ιδέα είχε αρχίσει να διαδίδεται και μέσα στη δεκαετία του ’90 όλο και περισσότεροι συνάδελφοι παρουσίαζαν αντίστοιχα αφιερώματα.
Είχε γίνει πια μόδα.
Ίσως γιατί αυτά τα τραγούδια και οι σκηνές από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο κουβαλούσαν μνήμες από την παιδική μας ηλικία· από εκείνη την εποχή της αθωότητας, που όλοι νοσταλγούμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους