ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Η ΔΑΚΕ μιλά για «ρεαλισμό» και «υπευθυνότητα». Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό αυτού του «ρεαλισμού». Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, η...

Πλήρες Κείμενο:

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Η ΔΑΚΕ μιλά για «ρεαλισμό» και «υπευθυνότητα». Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό αυτού του «ρεαλισμού». Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, η ΔΑΚΕ Π.Ε. Σερρών επιχειρεί να εμφανιστεί ως η δύναμη, που δήθεν σε κεντρικό επίπεδο, πρωτοστάτησε σε όλες τις μεγάλες κατακτήσεις του κλάδου: στους μόνιμους διορισμούς, στη δίχρονη προσχολική αγωγή, στην ίδρυση οργανικών θέσεων και στην υπεράσπιση των εκπαιδευτικών.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πεισματάρα.

Για πάνω από μια δεκαετία, η ΔΑΚΕ μαζί με τη ΔΗΣΥ αποτελούσαν τον βασικό κορμό της πλειοψηφίας στη ΔΟΕ.

Είχαν το προεδρείο, είχαν την ευθύνη των αποφάσεων, είχαν τον έλεγχο του συνδικαλιστικού μηχανισμού της Ομοσπονδίας.

Δεν ήταν παρατηρητές.

Ήταν οι βασικοί διαχειριστές της γραμμής του συμβιβασμού.

Σήμερα εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές των μόνιμων διορισμών.

Όμως οι χιλιάδες διορισμοί δεν έπεσαν από τον ουρανό ούτε χαρίστηκαν από καμία κυβέρνηση.

Ήταν αποτέλεσμα των πολύχρονων αγώνων των αναπληρωτών, των κινητοποιήσεων, των καταλήψεων, των διαδηλώσεων, της πίεσης που άσκησαν χιλιάδες συνάδελφοι απέναντι σε όλες τις κυβερνήσεις.

Όταν οι αναπληρωτές ζητούσαν αγωνιστικό σχέδιο για μαζικούς μόνιμους διορισμούς, η πλειοψηφία της ΔΟΕ απαντούσε με υπομνήματα, συναντήσεις και διαχειριστικές λογικές.

Όταν προτείνονταν κλιμάκωση των αγώνων, απεργιακά βήματα και συγκρουσιακές μορφές πάλης, οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού έσπευδαν να βάλουν φρένο. Η ΔΑΚΕ μιλά για την Ειδική Αγωγή.

Ξεχνά όμως να πει ότι οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Αγωγής βρέθηκαν για χρόνια αντιμέτωποι με την εμπορευματοποίηση των προσόντων, με ένα ατελείωτο κυνήγι μεταπτυχιακών, σεμιναρίων και πιστοποιήσεων.

Ξεχνά να πει ότι οι αναπληρωτές κατήγγειλαν επανειλημμένα την απουσία ουσιαστικής σύγκρουσης με αυτές τις πολιτικές που μετέτρεπαν την ανάγκη για εργασία σε ακριβοπληρωμένο προσοντολόγιο. Η ΔΑΚΕ μιλά για οργανικές θέσεις.

Πού ήταν όμως όταν χιλιάδες συνάδελφοι ειδικοτήτων γύριζαν κάθε χρόνο από σχολείο σε σχολείο, συμπληρώνοντας ωράριο σε τρία, τέσσερα και πέντε σχολεία; Πού ήταν όταν οι εκπαιδευτικοί Αγγλικών, Φυσικής Αγωγής, Μουσικής και άλλων ειδικοτήτων ζητούσαν μαζική ίδρυση οργανικών θέσεων παντού; Η ΔΑΚΕ μιλά για τη δίχρονη προσχολική αγωγή.

Ξεχνά όμως να πει ότι η εφαρμογή της στηρίχθηκε πολλές φορές σε κοντέινερ, σε ακατάλληλους χώρους και σε ανεπαρκείς υποδομές.

Ξεχνά να πει ότι οι νηπιαγωγοί έδωσαν μάχη για πραγματικά δημόσια νηπιαγωγεία, για αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης και εργασίας, απέναντι σε λογικές που αντιμετώπιζαν την προσχολική αγωγή ως φθηνή διαχειριστική άσκηση.

Ξεχνά επίσης να πει ότι για χρόνια οι νηπιαγωγοί διεκδικούσαν ίσα εργασιακά δικαιώματα, βελτίωση του ωραρίου και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, ενώ η πλειοψηφία της ΔΟΕ επέλεγε τη λογική της αναμονής και της θεσμικής διαμεσολάβησης.

Η αλήθεια είναι ότι πίσω από τις λέξεις «ρεαλισμός» και «υπευθυνότητα» κρύβεται μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη: η αποδοχή των ορίων που θέτουν οι κυβερνήσεις, η αποφυγή της σύγκρουσης, η λογική του «εφικτού» και του «μικρότερου κακού». Αυτός ο «ρεαλισμός» ήταν που αποδέχθηκε την υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου.

Αυτός ο «ρεαλισμός» ήταν που ανέχθηκε χιλιάδες αναπληρωτές σε καθεστώς διαρκούς ομηρίας.

Αυτός ο «ρεαλισμός» ήταν που αντιμετώπισε όλες τις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις ως ζητήματα προς διαχείριση και όχι ως πολιτικές προς ανατροπή.

Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται άλλους διαχειριστές της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στα σωματεία.

Χρειάζονται σωματεία μαχητικά, δημοκρατικά και ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κομματικούς μηχανισμούς.

Χρειάζονται συνδικαλισμό που να οργανώνει αγώνες και όχι συνδικαλισμό που να δικαιολογεί τις κυβερνητικές επιλογές.

Οι κατακτήσεις του κλάδου δεν ήταν δώρο κανενός.

Κερδήθηκαν από τους αγώνες των εκπαιδευτικών.

Και μόνο με αγώνες μπορούν να υπερασπιστούν και να διευρυνθούν.

Απέναντι στον συνδικαλισμό της συναίνεσης και του συμβιβασμού, επιλέγουμε τον δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, της αλληλεγγύης και του αγώνα.

Στις 16 Ιουνίου 2026 δεν επιλέγουμε διαχειριστές της ίδιας πολιτικής.

Επιλέγουμε τη φωνή που στάθηκε δίπλα στους αναπληρωτές, στους νηπιαγωγούς, στους εκπαιδευτικούς της Ειδικής Αγωγής και των ειδικοτήτων.

Ψηφίζουμε – στηρίζουμε ΑΚΕ – Αυτόνομη Κίνηση Εκπαιδευτικών μέλος του Δικτύου των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων Για να υπάρχει σταθερά μέσα στα σωματεία μια αγωνιστική, ακηδεμόνευτη και ανυποχώρητη φωνή απέναντι σε κάθε αντιεκπαιδευτική πολιτική. Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα κατακτώνται με αγώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους