Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γλυκό του κουταλιού - Μωρ’ Ευπραξούλα μου είδες τα προικιά της Φρόσως; Απ’ όλα είχε η προίκα της.

Τί όμορφες μαξιλαροθήκες! όλο κοφτό κέντημα, ωραία τραπεζομάντηλα κεντημένα όλα από τα χέρια της και τί χρώματα! Νόμιζες ότι θα σκύψεις και θα μυρίσεις τα αγριολούλουδα. Μασαλά! Μασαλά! να είναι καλά και να τα χαρούνε! Τυχερός ο Βαγγέλης.

Χρυσοχέρα γυναίκα θα πάρει.

Να σου βάλω ακόμη λίγο γλυκό καρπούζι; Σαν κομμάτι μικρό μου φάνηκε αυτό που σου έβαλα.

Άντε να σου βάλω μια ψίχα ακόμη.

Σάμπως ποιος θα το φάει, εκεί στο βάζο θα μείνει.

Ο ζάχαρός μου ανέβηκε πάλι.

Αλλά γίνεται να μην έχεις και κανένα κομμάτι γλυκό; Έχουμε και τα κεράσματα! Ά όλα και όλα, εγώ τα γλυκά μου θα τα φτιάχνω.

Έτσι έμαθα! έτσι θα συνεχίσω. Κάθε Κυριακή, εγώ το έχω πει, αφήνω την αυλόπορτα ανοιχτή και όποιος θέλει ανεβαίνει στο φτωχικό μου για έναν καφέ και για γλυκό του κουταλιού! - Εσύ μόνο τα προικιά κοίταζες; Δεν πήρε το μάτι σου ούτε άκουσαν τ’ αυτιά σου τις ξεδιαντροπιές της νύφης; - Γιατί μωρ’ Ευπραξούλα τί έγινε; Δεν πήρα χαμπάρι τίποτε.

Για πες! - Καλά δεν άκουσες τί απάντησε, όταν της είπε η βάβω της: "Άντε μωρ Φρόσω μου και την άλλη Κυριακή την ίδια ώρα τί θα είσαι;" Ακούς τι απάντησε; χωρίς καν να κοκκινήσει. "Παντρεμένη γυναίκα θα είμαι". Που τολμούσαμε εμείς εκείνα τα χρόνια να μιλήσουμε έτσι μπροστά σε τόσες γυναίκες! Αντροπή μεγάλη αντροπή! αλλά σήμερα δε σέβονται τίποτε! - Και που είναι το περίεργο; πετάχτηκε η εγγόνα της που μέχρι τότε έκανε πως διάβαζε στη δική της γωνιά άλλα είχε στήσει τα αυτιά τους και άκουγε τον διάλογο των δυο ηλικιωμένων γυναικών. - Εσύ να κοιτάζεις τη δουλειά σου και να μην ανακατεύεσαι στις κουβέντες των μεγάλων, της απάντησε η γιαγιά της, ρίχνοντάς της άγριες ματιές. - Και που είσαι ακόμη Ευπραξούλα μου! Πάρε παράδειγμα από την εγγόνα μου, είδες γλώσσα; Ένας ταμπλάς τους ήρθε, όταν η εγγόνα βούτηξε τα βιβλία της και βγήκε φουριόζα έξω, φωνάζοντας: - Η υποκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο! Ξεχνάτε τα δικά σας, τους αχυρώνες, τα γεφύρια και τα ρουμάνια.

Μια παντόφλα πέρασε ξυστά της όπως κατέβαινε τα σκαλιά.

Ήξερε πως το βράδυ θα είχε και συνέχεια αλλά δεν την ένοιαζε, αρκεί που μίλησε και δεν το κατάπιε! © Αρετή Γραμμόζη - Παπαδημάτου. Ομφαλός της γης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους