Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιας και δεν έχει κάτι μπασκετικό σήμερα κι αύριο είναι οι Τελικοί, επιτρέψτε μου ένα μικρό κοινωνικό σχόλιο.

Έτσι, για να ξεφύγουμε λίγο από το άθλημα αλλά και ταυτόχρονα να προβληματιστούμε λίγο παραπάνω πριν πέσουμε για ύπνο και ξεκινήσει άλλη μια μέρα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου κυριαρχεί ένα περίεργο αίσθημα.

Δεν ξέρω πως να το περιγράψω.

Μας αρέσει να συμβεί κάτι που προκαλεί αίσθηση, σαν να είμαστε κατά μία έννοια ηδονοβλεψίες αλλά όχι απαραίτητα με την σεξουαλική του έννοια.

Θέλουμε να συμβεί κάτι για να βγάλουμε ότι πιο άρρωστο κρύβουμε μέσα μας.

Έφυγαν από την ζωή ο Μάριος Οικονόμου κι ο Παρασκευάς Άντζας, δύο διεθνείς ποδοσφαιριστές και έχεις τον κόσμο να "στήνει πανηγύρι". Να λέει ο,τι μα... βλακεία του κατέβει στο κεφάλι.

Και το πιο "αστείο" όλων; Τα λέει δίχως να σκέφτεται ποιος διαβάζει, ποιος ακούει, που βρίσκεται.

Λες και είναι στο καφενείο της γειτονιάς του όπου οποιαδήποτε άποψη "δικαιολογείται" επειδή συνοδεύεται από κάποιο ποτό και μεζέ.

Το πιο τραγικό όμως δεν είναι αυτό.

Πες, το "δέχομαι". Όχι πολύ (γιατί δεν θέλω πολύ να βγάλω εξανθήματα με αυτά που ακούω) αλλά άντε, οκ, είναι γνώμες κι αυτές είναι όπως και οι μύτες.

Όλοι έχουν από μία.

Το πιο τραγικό είναι πως υπάρχουν τραγικά γεγονότα που αντί να απαιτούν σεβασμό στην ιδιωτικότητα των προσώπων, των οικογενειών τους και γενικά στο δράμα των ανθρώπων, εντούτοις έχεις τον κάθε που για ένα ξεροκόμματο, βγαίνει με ένα μαρκούτσι και να ρωτάει ο,τι πιο χαζή ερώτηση μπορείς να φανταστείς. ΣΚΕΨΟΥ ΛΙΓΟ ΑΝΘΡΩΠΕ.

Κούνα λίγο το κεφάλι σου και πες μου αν κάνει "γκλου γκλου". Έχει ζελέ εκεί μέσα ή απλά είναι ένα άδειο κρανίο; Ερωτήσεις του στυλ "πως αισθάνεστε;", "πόσο μεγάλη απώλεια είναι;" κι άλλες που πιστεύω ακόμα και το ChatGPT θα έκανε καλύτερες ερωτήσεις.

Ρεπορτάζ από τις κηδείες λες και είναι το κόκκινο χαλί των βραβείων Όσκαρ με βαρύγδουπες εκφράσεις και κουραστικά κλισέ που πραγματικά δεν έχουν κανένα νόημα.

Αλλά άντε κι αυτό να το αντιπαρέλθω.

Έχω μεγάλη καρδιά και δεν θα κάτσω να το σχολιάσω.

Όμως άλλο είναι το χειρότερο.

Ξέρεις ποίο είναι; Βλέπεις, διαβάζεις, προβληματίζεσαι για το περιστατικό στην Καλαμάτα με την γυναικοκτονία (ναι, γυναικοκτονία είναι, ας το παραδεχθούμε, επιτέλους!) και μέρος της δημόσιας συζήτησης εστιάζει στον θύτη.

Ποιος ήταν και γιατί "δεν είχε δώσει δικαιώματα στην γειτονιά". Είτε αποφασίζει να "σκοτώσει" για δεύτερη φορά το θύμα.

Τι έκανε.

Γιατί έμενε.

Γιατί την σκότωσε.

Κάποιοι άλλοι θα πουν πως ήθελε και τα έπαθε (ξερνάω). Άλλοι άντρακλες θα πουν πως οι γυναίκες σήμερα δεν είναι όπως παλιά.

Είναι χειραφετημένες.

Ελευθέρων ηθών. Προκαλούν.

Και γενικά αντί να σταθούμε πως μπορούμε να αποτρέψουμε τέτοια περιστατικά, πως γιατί ως κοινωνία κάνουμε και συνεχίζουμε να κάνουμε τέτοια λάθη και πότε επιτέλους θα πάρουμε σοβαρές αποφάσεις αντί να κατηγορούμε πάντα οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν με κουράζει απλά όλο αυτό.

Μου προκαλεί αποστροφή.

Όσο κι αν είναι μια τσίχλα στο παπούτσι μου που πρέπει να προσπεράσω και να συνεχίσω την ημέρα μου, είναι κάτι το οποίο σαν κοινωνικό φαινόμενο πρέπει να μιλάμε.

Και ας πηγαίνει λίγο πιο πίσω το μπάσκετ.

Γιατί σημασία δεν έχει να βλέπουμε μόνο πως το πικ εν ρολ ανοίγει την αντίπαλη άμυνα αλλά γιατί η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια προχωρημένη σήψη που ούτε μια καλή άμυνα ζώνης δεν μπορεί να την σώσει. Αυτά από μένα. Καλό βράδυ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους