Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο δρόμος για τον τελικό, ήταν πιο δύσκολος από τον ίδιο τον τελικό.

Αν και ο Άγιαξ εκείνη την δεκαετία (1967-77) μοίραζε 5αρες (Λίβερπουλ-Βασιλεία-Καρλ Τσαιζ Ιενα), 4αρες (Νυρεμβέργη-Ατλέτικο-Μπάγερν-Χέρτα-Μίλαν-Ναπολι-Μαρσέιγ), 3αρες (Σέλτικ-Ατλέτικο-Τσσκα-Μπενφίκα), στον «μικρό» και «άβγαλτο» τότε Παναθηναϊκό, έβαλε μόλις ... 2. Και το ένα με ... αυτογκόλ στο 87ο λεπτό! Αυτό φυσικά δεν ήταν αποδεκτό στην Ελλάδα από όλους.

Με τον καιρό άρχισε η γνωστή προπαγάνδα, κυρίως για τον αγώνα με τον Αστέρα.

Προς τιμήν τους όλοι οι ποδοσφαιριστές του Αστέρα (πλην ενός) δήλωσαν τα ίδια.

Ο τότε τερματοφύλακας Ράντομιρ Ντουίκοβιτς τον Απρίλιο του 2020, δήλωσε. «Misterija Atine ne postoji.

Priča je sportska, otišli smo opušteno na revanš jer smo bili bolji tim od njih.

Pokazali smo to u Beogradu, ali smo platili skupo taj naš pristup.

Ne prođe uvek bolji.

Same okolnosti nisu bile najsportskije, jer teren bio loš, nije imao ni atletsku stazu, pa je publika „divljala“, gađala nas čime su stigli.

Ja sam najviše nadrljao jer sam im bio najlakša meta.

Eto, to su bile te nefudbalske stvari, a sve druge priče, nagađanja nisu tačna.

Sami smo bili krivi što nismo prošli u finale» «Το μυστήριο της Αθήνας, δεν υπάρχει.

Πήγαμε στον αγώνα χαλαροί γιατί ήμασταν καλύτερη ομάδα, το δείξαμε στο Βελιγράδι, αλλά πληρώσαμε «θανάσιμα» την προσέγγιση αυτή (του αγώνα στην Αθήνα). Λοιπόν, αυτά τα μη ποδοσφαιρικά πράγματα και όλες οι άλλες ιστορίες, οι εικασίες δεν είναι σωστές. Εμείς οι ίδιοι ήμασταν οι ένοχοι, που δεν πήγαμε στον τελικό»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους