Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, πριν μιλήσεις... άκουσε. Άκουσε τον άνεμο, όχι σαν θόρυβο, αλλά σαν κάτι που έρχεται από μακριά.

Άκουσε την αναπνοή σου.

Είναι ο πρώτος ρυθμός που γνώρισες και ο τελευταίος που θα σε συνοδεύσει.

Και άκουσε την καρδιά σου.

Εκεί φυλάσσονται πράγματα που δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία και δεν ειπώθηκαν ποτέ με λέξεις.

Οι πρόγονοι δεν κατοικούν μόνο στο παρελθόν.

Ζουν στον τρόπο που φέρεσαι στους ανθρώπους.

Στον τρόπο που στέκεσαι όρθιος όταν κανείς δεν σε βλέπει.

Στην επιλογή να παραμείνεις αξιοπρεπής όταν θα ήταν ευκολότερο να γίνεις σκληρός.

Πολλοί νομίζουν πως τιμάς όσους ήρθαν πριν από εσένα όταν μιμείσαι τη ζωή τους.

Ίσως όμως να τους τιμάς περισσότερο όταν παίρνεις ό,τι σου άφησαν και το κάνεις σοφία.

Όταν μετατρέπεις τον φόβο σε κατανόηση.

Τον θυμό σε αυτογνωσία.

Τον πόνο σε κάτι που δεν θα χρειαστεί να κληρονομήσουν όσοι έρθουν μετά από εσένα.

Ένας πολεμιστής δεν κρατά πάντοτε όπλο.

Μερικές φορές κρατά την υπομονή του.

Μερικές φορές κρατά τη σιωπή του.

Και μερικές φορές κρατά έναν ήρεμο λόγο μέσα σε έναν κόσμο που έχει μάθει να φωνάζει.

Γιατί οι φωνές είναι πολλές.

Φωνές που γεννιούνται από τον φόβο.

Από τη βιασύνη.

Από την ανάγκη να αποδείξουμε συνεχώς ποιοι είμαστε.

Σου λένε να τρέξεις πιο γρήγορα.

Να κερδίσεις περισσότερα.

Να απαντήσεις αμέσως.

Να πολεμήσεις ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματικός εχθρός.

Όμως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος.

Ο δρόμος της ευγένειας χωρίς αδυναμία.

Της σταθερότητας χωρίς σκληρότητα.

Της δύναμης που δεν χρειάζεται επίδειξη.

Η αληθινή σοφία σπάνια υψώνει τη φωνή της.

Φαίνεται στις πράξεις.

Φαίνεται όταν κάποιος αρνείται να επαναλάβει τη βία που γνώρισε.

Όταν θεραπεύει μια πληγή αντί να τη μεταβιβάσει.

Όταν κοιτάζει τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού του χωρίς να τις αφήνει να κυβερνήσουν τη ζωή του.

Δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να αφήσεις το αποτύπωμά σου στον κόσμο.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου κάθε στιγμή.

Αρκεί να ζεις με τέτοιο τρόπο ώστε η παρουσία σου να φέρνει λίγη περισσότερη γαλήνη, λίγη περισσότερη αλήθεια και λίγη περισσότερη ανθρωπιά εκεί όπου βρίσκεσαι.

Και όταν κάποτε σε ρωτήσουν τι είναι αυτό που σε κράτησε όρθιο στις δύσκολες μέρες, ίσως η απάντηση να είναι απλή: «Δεν περπάτησα μόνος.

Κουβαλούσα μέσα μου τις μνήμες, τα λάθη, τη δύναμη και την αγάπη όσων ήρθαν πριν από εμένα. Και προσπάθησα να τα παραδώσω καλύτερα σε όσους θα έρθουν μετά.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους