Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σπίτι μας στο νησί άνοιγε τις πόρτες του κάθε καλοκαίρι για τις διακοπές της οικογένειας.

Οι φίλοι δεν έλειπαν ποτέ, άλλωστε.

Πολλές φορές έρχονταν κι από το εξωτερικό.

Δεν ήταν κανένα μεγάλο σπίτι, παλιό της αρωγής.

Όμως, χίλιοι καλοί.

Παράδοση από τη νόνα μας.

Δεν τολμούσε κανένας να περάσει από το φτωχικό της σιόρας- Ρεγγίνας και ν’ αρνηθεί το τρατάρισμά της.

Μετά το θάνατο της μάνας μας αποφασίσαμε να μεταφέρουμε στο νησί τα πιο αγαπημένα κομμάτια από το νοικοκυριό της στην Αθήνα.

Ετσι κατέφτασαν σε χαρτόκουτα κουταλάκια του γλυκού, φλιτζανάκια του καφέ, ποτηράκια του λικέρ, πιάτα Κεραμικός.

Το ηλεκτρικό ψυγείο, το οποίο – ω του θαύματος – ζει και βασιλεύει ανανεωμένο, αφού ένας φίλος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε υπέροχα την πόρτα του, καμαρώνει σήμερα σαν αυθεντική αντίκα, δίπλα στην παλιά ροτόντα.

Όμως, το πιο σημαντικό κομμάτι από όλη την οικοσκευή ήταν η ηλεκτρική κουζίνα.

Ένα από τα πρώτα μοντέλα της Elco Βαγιωνής της δεκαετίας του εβδομήντα.

Δε θα ξεχάσω τη μέρα που ο πατέρας έφερε στο σπίτι το νέο μέλος της οικογένειας.

Έτσι μας την παρουσίασε.

Δεν είχε κι άδικο.

Τουλάχιστον για μένα.

Μαθήτρια του γυμνασίου τότε, ανέλαβα αμέσως καθήκοντα.

Έπρεπε να διαβάσω προσεκτικά το φυλλάδιο με τις οδηγίες λειτουργίας: να τις κατανοήσω πρώτα εγώ και στη συνέχεια να τις εξηγήσω στη γιαγιά, που μαγείρευε τις καθημερινές και μετά στη μαμά, που μαγείρευε για το κυριακάτικο τραπέζι.

Σιγά σιγά γνωριστήκαμε.

Γίναμε αχώριστες.

Μαζί φτιάξαμε και χαλάσαμε τις πρώτες μου συνταγές.

Ύστερα ακολούθησαν εποχές μεγαλείου.

Πρωταγωνιστούσε σε γενέθλια, γιορτές κι επετείους.

Φούσκωνε τέλεια τα σουφλέ και τα κέικ μου.

Ροδόψηνε τις πίτες.

Συγκλονιστικό το αυτόματο μάτι της.

Μ’ έσωζε πάντα σε ώρες αιχμής.

Την αγάπησα, όσο καμία άλλη.

Μαζί της η ρουτίνα της μαγειρικής μετατρεπόταν σε παιγνίδι φαντασίας.

Όταν έφτασε στο νησί, ήταν σε πολύ καλή κατάσταση.

Με λίγα λόγια την περίμενε μια δεύτερη ζωή.

Έτσι κι έγινε.

Όταν τα καλοκαίρια το σπίτι γέμιζε κόσμο, δεν σταματούσε να δουλεύει αγόγγυστα: μαγειρευτά στην κατσαρόλα, ψητά στο φούρνο.

Μοσχομύριζε η γειτονιά: αλιάδα, κουνέλι στιφάδο, κρεατόπιτες, βακαλαόπιτες.

Ο χρόνος, όμως, αδυσώπητος.

Υπέκυψε κι αυτή στο νόμο της φθοράς.

Οι παρεμβάσεις κάθε καλοκαίρι για να κράτήσει μέχρι το επόμενο, πολλές.

Μία μία οι εστίες της την εγκατέλειπαν, οι αντιστάσεις της κάμφθηκαν.

Δεν υπήρχε άλλη λύση: η ανακύκλωση.

Στο τηλέφωνο μας είπαν να την βγάλουμε έξω στο δρόμο για να περάσουν να την πάρουν μ’ ένα φορτηγάκι.

Εκείνο το απόγευμα καθόμασταν στο σκεπαστό μπαλκόνι και πίναμε καφέ,όταν σταμάτησε έξω από το σπίτι ένα παλιό Datsun.

Το οδηγούσε ένας νεαρός Ρομά.

Ζούν στο έμπα του χωριού, πάνω από δύο δεκαετίες.

Ανενόχλητοι άνθρωποι, περίκλειστοι.

Επιβιώνουν, μαζεύοντας παλιά, ό,τι φανταστείς.

Μ’ ένα τρόπο μαγικό την μανουβράρισε και την τσούλησε πάνω στην καρότσα του Datsun, δίπλα σε κάτι διαλυμένα τραπεζάκια καφενείου.

Έστεκε όρθια με το λευκό της εμαγιέ και τα μεταλλικά της στοιχεία να λάμπουν κάτω από τις απογευματινές αχτίδες του ήλιου.

Τα μάτια της κατάμαυρα και τα στεφάνια της απείραχτα. Βούρκωσα.

Οι αναμνήσεις όρμησαν, για να μ’ εμποδίσουν να τη δώσω.

Ο νεαρός Ρομά μου έριξε μια ματιά γεμάτη απορία, βάζοντας μπροστά τη μηχανή του Datsun. Με κόπο συγκράτησα τα δάκρυά μου. Τέλος εποχής. “Η ηλεκτρική κουζίνα” Γράφει η Έμμα Τσιβρά https://www.fractalart.gr/i-ilektriki-koyzina/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους