Προσκύνημα μιας ζωής Αύριο, όπως κάθε χρόνο, ξεκινάμε πάλι για το προσκύνημα στο Περιβόλι της Παναγιάς. 75άρηδες πια, όμως νιώθουμε το ίδιο σφίξιμο, την ίδια γλυκιά ανυπομονησία που είχαμε όταν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί αυτό το ταξίδι δεν είναι απλώς μια συνήθεια.

Είναι μια υπόσχεση που κρατήσαμε.

Να μείνουμε φίλοι.

Μια φιλία που συνεχίζεται εδώ και 65 χρόνια, από τότε που γνωριστήκαμε στο κατηχητικό της γειτονιάς μας.

Τότε ο κόσμος μας ήταν μικρός, αλλά η καρδιά τεράστια έτοιμη να πετάξει στη ζωή.

Ξεκινάμε λοιπόν ξανά.

Τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες φωνές, οι ίδιες σιωπές.

Με τη βαθιά, ανθρώπινη βεβαιότητα πως μια φιλία, όταν ριζώσει νωρίς, δεν γερνάει ποτέ, μόνο αλλάζει μορφή, γίνεται μνήμη, γίνεται στήριγμα, γίνεται δρόμος που τον περπατάς χωρίς να ανησυχείς πια πού οδηγεί, αφού εμπιστεύεσαι τυφλά αυτούς που περπατούν δίπλα σου.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ήμασταν παιδιά.

Ποτέ δεν χωριστήκαμε πραγματικά.

Φτιάξαμε οικογένειες, δουλέψαμε, χαρήκαμε, πονέσαμε, χάσαμε, ξανασηκωθήκαμε.

Η ζωή μάς πήγε από μονοπάτια που ούτε φανταζόμασταν τότε, παιδιά στο κατηχητικό με κοντά παντελονάκια και μάτια γεμάτα περιέργεια.

Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, μέσα στις αλλαγές, στις χαρές και στις δοκιμασίες, κάτι έμεινε ακέραιο.

Η φιλία μας.

Η βεβαιότητα πως υπάρχουν άνθρωποι που σε ξέρουν, από τότε που δεν ήξερες ούτε εσύ τον εαυτό σου.

Που σε είδαν να μεγαλώνεις, να αλλάζεις, να πέφτεις, να σηκώνεσαι.

Που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, γιατί κουβαλούν μέσα τους την ίδια ιστορία με σένα.

Κι αυτή η αίσθηση, αυτή η βαθιά, ανθρώπινη ρίζα, είναι που μας κρατά ακόμη μαζί.

Είναι ο λόγος που, 65 χρόνια μετά, συνεχίζουμε να περπατάμε πλάι πλάι.

Μαζί μας θα είναι και πάλι ο τότε ομαδάρχης μας, ο Παναγιώτης, σήμερα 86 χρονών.

Ο άνθρωπος που στάθηκε κοντά μας όταν ήμασταν παιδιά και, χωρίς μεγάλα λόγια αλλά με πράξεις, μας έδειξε τι σημαίνει ομάδα.

Μας έμαθε πως το «ανήκω» δεν είναι φωνές, ούτε κανόνες, ούτε επιβολή.

Είναι το χέρι που απλώνεται διακριτικά.

Είναι το βλέμμα που σε προσέχει χωρίς να το ζητήσεις.

Είναι η σιωπηλή φροντίδα που δεν χρειάζεται χειροκρότημα.

Αυτός ήταν και θα είναι ο Παναγιώτης για εμάς.

Είναι αυτός που μας, μας έδωσε το σημαντικότερο μάθημα ζωής: να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Κι αυτό κάνουμε.

Για μια ολόκληρη ζωή.

Τώρα, μισό αιώνα και βάλε μετά, θα περπατήσουμε ξανά μαζί του στο περιβόλι της Παναγιάς, γιατί ακόμη χρειαζόμαστε εκείνη την παρουσία του, εκείνη τη γαλήνη που κουβαλά, εκείνο το «μαζί» που μας έμαθε όταν ήμασταν παιδιά.

Και κάθε φορά που τον βλέπουμε να προχωρά δίπλα μας, νιώθουμε πως δεν μεγαλώσαμε ποτέ πραγματικά.

Απλώς συνεχίζουμε το μάθημα.

Και εκεί στη Βεράντα της Μονής του Παντοκράτορος θα του επαναλάβουμε το μεγάλο «ευχαριστώ». Φέτος, κάποιοι από την ομάδα μας δεν μπόρεσαν να είναι μαζί μας σωματικά.

Κι όμως, το ξέρουμε όλοι: στα στασίδια του μοναστηριού θα στέκονται δίπλα μας, με εκείνη τη σιωπηλή, διακριτική παρουσία που έχουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και νοιαζόμαστε.

Θα τους νιώσουμε στο άναμμα του κεριού, στη μυρωδιά του θυμιάματος, στις προσευχές μας.

Γιατί η φιλία που άντεξε 65 χρόνια δεν μετριέται με παρουσίες και απουσίες.

Δεν μετριέται με βήματα, ούτε με αποστάσεις.

Μετριέται με καρδιές.

Με εκείνο το αόρατο νήμα που, όσο κι αν τεντωθεί, δεν σπάει.

Και, εκεί μπροστά στα κεριά και στις εικόνες, θα νιώσουμε ξανά: καθαροί, αθώοι, ενωμένοι.

Θα αφήσουμε για λίγο κάτω τα βάρη που κουβαλάμε.

Θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον, θα αγνοήσουμε τις ρυτίδες και θα δούμε την ιστορία που γράψαμε παρέα.

Γιατί τελικά, αυτό το προσκύνημα που κάνουμε κάθε χρόνο δεν είναι απλώς μια διαδρομή, ούτε μια απλή συνήθεια που απλά κρατήσαμε.

Είναι η πιο αληθινή προσευχή μας.

Μια προσευχή χωρίς λόγια, χωρίς τυπικό, χωρίς επίδειξη.

Μια προσευχή που λέγεται με βήματα, με βλέμματα που συναντιούνται, με καρδιές που θυμούνται.

Είναι η προσευχή της φιλίας.

Αυτής που άντεξε.

Αυτής που μας κράτησε όρθιους, όταν όλα γύρω άλλαζαν.

Αυτής που μας μαλάκωσε, μας δίδαξε, μας συντρόφεψε.

Αυτής που μας έφερε ως εδώ, πλάι πλάι.

Και ίσως, στο τέλος της ημέρας, αυτή να είναι η πιο μεγάλη ευλογία που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος: να περπατά ακόμη με εκείνους που ξεκίνησε παιδί. Και του χρόνου φίλοι μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους