Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τελικά πότε ακριβώς έγινε πιο πιθανό να σκοτώσεις μια γυναίκα παρά να την φροντίσεις μέχρι το τέλος;» 💔 Γιατί κάπου εκεί βρισκόμαστε σαν κοινωνία.

Από τη μία, να ακούμε σχεδόν καθημερινά για ανθρωποκτονίες γυναικών, κακοποίηση, βία, αρρωστημένους ανθρώπους που βαφτίζουν την κατοχή “αγάπη”... Κι από την άλλη, βλέπουμε έναν άντρα να μένει δίπλα στη γυναίκα του στην αρρώστια και μέχρι τον θάνατο, και το παρουσιάζουμε σαν κάτι ηρωικό.

Σαν θαύμα... Καταλαβαίνετε πόσο τρομακτικό είναι αυτό❓️ Να θεωρείται πιο φυσιολογική η βία από την αφοσίωση.

Πιο συνηθισμένη η εγκατάλειψη από την παρουσία.

Πιο αναμενόμενη η προδοσία από την αγάπη. ΌΧΙ! Δεν είναι ήρωας όποιος στέκεται δίπλα στον άνθρωπό του μέχρι το τέλος.

Έτσι θα έπρεπε να είναι η αγάπη.

Απλώς έχουμε σαπίσει τόσο πολύ συναισθηματικά, που το φυσιολογικό μάς φαίνεται υπεράνθρωπο.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι σχέσεις διαλύονται, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται, γιατί χάθηκε η εμπιστοσύνη.

Γιατί πολλοί δεν ξέρουν πως να γίνουν αγάπη.

Ξέρουν μόνο να κατέχουν, να απαιτούν, να ελέγχουν και να καταναλώνουν ανθρώπους.

Αγάπη χωρίς σεβασμό δεν είναι αγάπη.

Αγάπη χωρίς παρουσία δεν είναι αγάπη.

Αγάπη χωρίς ευθύνη είναι απλώς εγωισμός με ωραίο όνομα. ΌΧΙ! Η αγάπη ΔΕΝ είναι συναίσθημα. Είναι κατάσταση ύπαρξης. Ή είσαι αγάπη ή δεν είσαι. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους