Μία ακόμη γυναικοκτονία. Μέχρι πότε; Η είδηση της τρίτης γυναικοκτονίας του 2026 έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά και τραγική λίστα γυναικών που έχασαν τη ζωή τους από τα χέρια εκείνων που κάποτε...
Μία ακόμη γυναικοκτονία. Μέχρι πότε; Η είδηση της τρίτης γυναικοκτονίας του 2026 έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά και τραγική λίστα γυναικών που έχασαν τη ζωή τους από τα χέρια εκείνων που κάποτε υποτίθεται πως τις αγαπούσαν.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα.
Το 2021 καταγράφηκαν 15 γυναικοκτονίες, το 2022 άλλες 13, το 2023 έξι, το 2024 ξανά 15 και το 2025 ο αριθμός εκτοξεύθηκε στις 19. Συνολικά, 68 γυναίκες μέσα σε πέντε χρόνια δολοφονήθηκαν από τον σύζυγο, τον σύντροφο ή τον πρώην σύντροφό τους.
Πίσω από κάθε αριθμό δεν υπάρχει ένα στατιστικό στοιχείο.
Υπάρχει μια ζωή.
Μια μητέρα.
Μια κόρη.
Μια αδελφή.
Μια φίλη.
Υπάρχουν όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς τη μητέρα τους, οικογένειες που διαλύθηκαν μέσα σε μια στιγμή.
Ως γυναίκα είμαι βαθιά συγκλονισμένη.
Ίσως πιο τυχερή από πολλές άλλες, γιατί έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που με αγαπά, με σέβεται, με εκτιμά και με αφουγκράζεται.
Αυτό όμως δεν με κάνει να αδιαφορώ για την αγωνία και την απελπισία τόσων γυναικών που βρέθηκαν εγκλωβισμένες σε σχέσεις οι οποίες στην αρχή έμοιαζαν ιδανικές, αλλά στην πορεία μετατράπηκαν σε φυλακή.
Πόσες από αυτές τις γυναίκες είχαν φωνάξει για βοήθεια; Πόσες είχαν δώσει σημάδια; Πόσες προσπάθησαν να φύγουν αλλά δεν τα κατάφεραν; Και πόσες τελικά έμειναν μόνες απέναντι στον φόβο τους μέχρι την τελευταία τους ανάσα; Η τελευταία υπόθεση στην Καλαμάτα συγκλονίζει κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ευαισθησία.
Μια μητέρα δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Δύο ανήλικα κοριτσάκια βρίσκονταν στο σπίτι, στο διπλανό δωμάτιο, ενώ εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο να τους είχε χορηγηθεί υπνωτικό φάρμακο ώστε να μην ακούσουν τις φωνές και την απόγνωση της μητέρας τους.
Μόνο η σκέψη προκαλεί ανατριχίλα.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τέτοια θηριωδία.
Μεγαλώνουμε δύο αγόρια, ο Γρηγόρης κι εγώ.
Και το πρώτο πράγμα που προσπαθούμε να τους μάθουμε είναι ο σεβασμός.
Σεβασμός στον άνθρωπο, σεβασμός στη γυναίκα.
Να γνωρίζουν ότι το «όχι» σημαίνει «όχι». Ότι η σωματική δύναμη δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να επιβληθεί, να κακοποιήσει ή να αφαιρέσει μια ζωή.
Ότι η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με τον έλεγχο, την κτητικότητα και τη βία.
Δεν ξέρω αν όλα ξεκινούν από τα βιώματα, από την οργή που κρύβει κάποιος μέσα του, από λανθασμένα πρότυπα ή από μια κοινωνία που πολλές φορές κλείνει τα μάτια.
Ξέρω όμως ότι το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: μία ακόμη νεκρή γυναίκα.
Κουράστηκα να βλέπω απλώς μία ακόμη καταγραφή σε έναν πίνακα στατιστικών.
Κουράστηκα να διαβάζω τα ίδια τραγικά πρωτοσέλιδα.
Δεν αρκούν οι διαπιστώσεις, οι δηλώσεις και τα συλλυπητήρια.
Η κοινωνία και η Πολιτεία οφείλουν να προστατεύσουν ουσιαστικά τις γυναίκες που κινδυνεύουν.
Να παρέμβουν έγκαιρα.
Να ακούσουν τις κραυγές βοήθειας πριν να είναι αργά.
Γιατί πίσω από κάθε γυναικοκτονία υπάρχει μια γυναίκα που θα έπρεπε σήμερα να είναι ζωντανή.
Και γιατί δεν γίνεται, δεν πρέπει και δεν αντέχουμε να μιλάμε ξανά και ξανά για γυναίκες που δολοφονήθηκαν από τον ίδιο τους τον σύζυγο, τον σύντροφο ή τον πρώην σύντροφό τους. Μέχρι πότε;
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους