Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με είπανε ποιήτρια του πόνου και'γω γέλασα.. Έχω μάθει στην ζωή να γράφω για της ψυχής τον πόνο.

Για κείνον τον άνθρωπο τον μόνο... Για τις ρωγμές που ο χρόνος δεν τις κλείνει κι έχει για σκέπασμα και μαξιλάρι την μοναξιά στην κλίνη.

Με είπανε ποιήτρια της πίκρας και γέλασα.

Πάνω της πάτησα,πέρασα,γέρασα.

Και η καρδιά μου ακόμα ανατριχιάζει σαν νιώθει πως ο διπλανός έχει για δείπνο την κραυγή και με τον πόνο του πλαγιάζει.

Μου είπαν για χαρά να γράψω,και ξαναγέλασα.

Πως να τους πω χωρίς να κλάψω, ο ποιητής μονάχα σαν λυπάται γράφει.

Όσο κι αν θέλησε για κείνη να μιλήσει,η πένα πάνω της δεν θέλει να κυλήσει.

Με είπανε ποιήτρια στα μαύρα φορεμένη.

Μα η πένα μου, με μαύρο γράφει.

Με μαύρο και με αίμα απ'την ψυχή.

Εκεί'ναι βουτηγμένη.

Εκεί βουτάει ο ποιητής την πένα του και γράφει για του κόσμου τους καημούς και τ'άδικου τους στεναγμούς.

Ποιήτρια του πόνου με είπανε.

Μακάρι τα βάσανα του κόσμου να λείπανε.. Των ποιητών η πένα στο αίμα ζωντανεύει, και η ψυχή τους μέσα στους στίχους την λύτρωση γυρεύει Ελευθερία Λάππα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους