Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές πιστεύουν ότι το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να αποχωρήσουν από μια ομάδα που αρνείται να τους πληρώσει.

Η αλήθεια είναι πως η χαρτούρα που ακολουθεί είναι πολύ πιο δύσκολη.

Βάσει του Άρθρου 17 του Κανονισμού Ιδιότητας και Μετεγγραφών της FIFA (RSTP), η μονομερής λύση ενός συμβολαίου χωρίς "βάσιμη αιτία" ενεργοποιεί υποχρεωτικές οικονομικές αποζημιώσεις, πιθανές αθλητικές κυρώσεις και μια νομική διαδικασία που μπορεί να τραβήξει για χρόνια.

Οι παίκτες που βγαίνουν κερδισμένοι από αυτή τη διαδικασία είναι εκείνοι που φρόντισαν να κατανοήσουν τους κανόνες πριν τους χρειαστούν.

Η καλύτερη κίνηση είναι να μιλήσετε με έναν δικηγόρο... Όταν οποιαδήποτε πλευρά σπάσει ένα συμβόλαιο χωρίς βάσιμη αιτία, η οικονομική αποζημίωση προς την άλλη πλευρά είναι υποχρεωτική.

Ο υπολογισμός λαμβάνει υπόψη τον εναπομείναντα μισθό του συμβολαίου που λύθηκε, την αξία του νέου συμβολαίου που θα υπογράψει ο παίκτης, και τον χρόνο που απέμενε στην αρχική συμφωνία, με μέγιστο όριο τα πέντε χρόνια.

Επίσης, συνυπολογίζονται και άλλα αντικειμενικά κριτήρια ανάλογα με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης.

Με απλά λόγια, αν αποχωρήσετε από ένα συμβόλαιο χωρίς δικαιολογία, θα πληρώσετε για τη ζημιά που υπέστη η άλλη πλευρά εξαιτίας της απόφασής σας.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και αντίστροφα.

Αν ένας σύλλογος τερματίσει τη συνεργασία χωρίς δικαιολογία, οφείλει να αποζημιώσει τον παίκτη με τον ίδιο τρόπο.

Υπάρχει ένα επιπλέον επίπεδο κανονισμών που εφαρμόζεται ειδικά κατά τη διάρκεια της λεγόμενης "προστατευόμενης περιόδου". Ακούστε προσεκτικά, γιατί αυτό μπερδεύει ακόμα και τους δικηγόρους: πρόκειται για τα τρία πρώτα χρόνια ενός συμβολαίου που υπογράφεται πριν από την ηλικία των 28 ετών, και τα δύο πρώτα χρόνια για συμβόλαια που υπογράφονται από τα 28 και μετά.

Αν η λύση του συμβολαίου χωρίς βάσιμη αιτία συμβεί μέσα σε αυτό το χρονικό παράθυρο, μπορούν να επιβληθούν αθλητικές κυρώσεις πάνω από τις οικονομικές επιπτώσεις.

Για τους παίκτες, η ποινή είναι αποκλεισμός τεσσάρων μηνών από επίσημους αγώνες, ο οποίος μπορεί να φτάσει τους έξι μήνες αν υπάρχουν επιβαρυντικές συνθήκες.

Για τις ομάδες που αποδεδειγμένα υποκίνησαν την αθέτηση της συμφωνίας, η τιμωρία είναι απαγόρευση μεταγραφών για δύο πλήρεις και συνεχόμενες μεταγραφικές περιόδους.

Η λέξη-κλειδί εδώ είναι το "μπορούν". Οι αθλητικές κυρώσεις δεν επιβάλλονται αυτόματα σε κάθε περίπτωση, αλλά αξιολογούνται μεμονωμένα με βάση τα πραγματικά περιστατικά.

Ένα πραγματικό παράδειγμα τα κάνει όλα πιο ξεκάθαρα.

Το 2004, ο Μούτου βρέθηκε θετικός σε κοκαΐνη ενώ αγωνιζόταν στην Τσέλσι.

Η ομάδα τερμάτισε το συμβόλαιό του, αποδεικνύοντας ότι υπήρχε "βάσιμη αιτία". Ο Μούτου κυνήγησε την υπόθεση μέχρι το Ανώτατο Αθλητικό Δικαστήριο (CAS), αλλά το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό γι' αυτόν.

Διατάχθηκε να πληρώσει στην Τσέλσι περίπου 17 εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση.

Η υπόθεση αυτή ανέδειξε κάτι που κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να καταλάβει: η λύση συμβολαίου με βάσιμη αιτία ισχύει και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Οι ομάδες μπορούν επίσης να διακόψουν ένα συμβόλαιο δικαιολογημένα, και όταν το κάνουν, οι οικονομικές συνέπειες βαραίνουν εξ ολοκλήρου τον παίκτη που ευθύνεται.

Οι παίκτες έχουν συχνά το δικαίωμα να λύσουν το συμβόλαιό τους με βάσιμη αιτία.

Μπορούν να αποχωρήσουν απολύτως νόμιμα στις εξής περιπτώσεις: - Όταν τους οφείλονται μισθοί τουλάχιστον δύο μηνών. - Όταν αγωνίζονται σε λιγότερο από το 10% των αγώνων της ομάδας τους σε μια σεζόν (κάτι που ονομάζεται "αθλητική βάσιμη αιτία"). Το πρακτικό μάθημα από το Άρθρο 17 δεν είναι περίπλοκο, αλλά απαιτεί πειθαρχία.

Ποτέ μην τερματίζετε ένα συμβόλαιο χωρίς να έχετε πρώτα τεκμηριώσει τους λόγους σας και χωρίς να έχετε ακολουθήσει τη σωστή διαδικασία.

Ποτέ μην αποχωρείτε σιωπηλά.

Ο νόμος δεν επιβραβεύει τη σιωπή, αλλά την πλευρά που ακολούθησε τα βήματα και μπορεί να το αποδείξει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους