Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ίχνη που άφησαν δυο πνευματικοί άνθρωποι με αφορμή τη μέρα τη χτεσινή ένα γράμμα του Νίκου Καχτίτση προς τον Νίκο Σπάνια: "Πολυαγαπητέ μου Νίκο, μόλις και μεταβίας καταφέρνω τελικά να σου γράψω.

Τα ποιήματά σου δεν τα χάρηκα όσο έπρεπε, απασχολημένος σε τρομερό βαθμό με κάτι που θα ιδείς πολύ σύντομα.

Προτού το ξεχάσω στείλε μου επειγόντως τα 13 ποιήματα που έχεις μεταφράσει για άμεση έκδοση.

Σε παρακαλώ επίσης να μου στείλεις το συντομότερο 1) Τα δυο ακόμα ποιήματά σου ( γιατί διαφορετικά ο Παπαδάκης δεν δίνει τιμή) και 2) Τα δύο ακόμα ποιήματά μου μεταφρασμένα από σένα.

Έκανα την απερισκεψία να δεχθώ, κατόπιν πιέσεως, την επιμέλεια του μυθιστορήματος του γιατρού Νικολαΐδη επί χρήμασι, γιατί έχω ανάγκη.

Εννοείται ότι αναγκάστηκα να δεχθώ την αμοιβή επειδή δεν πρόκειται για φίλο.

Πρόσεξέ το αυτό και τάλαιπωρούμαι με τις διορθώσεις.

Επειδή μου ζήτησες τη γνώμη μου για τα ποιήματά σου, κι επειδή σ'αγαπάω, έχω να κάνω μια παρατήρηση, που ωστόσο διστάζω να την κάμω φοβούμενος ότι δεν είμαι κατάλληλα εξοπλισμένος να αποφανθώ για ποίηση.

Πάντως λέω τη γνώμη μου και κάνε ό,τι θέλεις.

Μήπως πλατυάζουν μερικά από τα ποιήματά σου, ή μήπως παρασύρομαι από τον γραφικό σου χαρακτήρα; Γιατί η ευαισθησία μου σε κάτι τέτοια (το ζήτημα του γραφικού χαρακτήρα εννοώ) είναι παθολογική.

Είναι η μόνη παρατήρηση που έχω να κάνω . Το ποιητικό σου εγώ και εκείνη η ιδιάζουσα απελπισία του καλλιτέχνη φαίνεται από μια ώρα μακριά -πράγμα που εκτιμώ ιδιαίτερα, γιατί με τρέφει και γίνεται ένα με τη δική μου απελπισία, οπότε όχι μόνο αγάλλομαι από την απόλαυση αλλά και παρηγορούμαι γιατί δεν νιώθω μόνος.

Θα σου κάνω μια έκδοση που θα γλείφεις τα νύχια σου.

Θα μου επιτρέψεις βέβαια να βάλω και παλαιικές βινιέτες που είναι η μανία μου.

Ἐχω ολόκληρη συλλογή.

Σε παρακαλώ γράψε μου αμέσως.

Σε φιλώ, Νίκος Υ.Γ. Λυπάμαι για τα βάσανά σου στα δικαστήρια.

Τα έχω κάθε μέρα.

Ο γραφικός σου χαρακτήρας είναι "μπόλικος", "πληθωρικός", δυό λέξεις πιάνουν μερικές φορές ολόκληρες αράδες." και ο Σπάνιας για τον Νίκο Καχτίτση πιο κάτω: "Αυτό ήταν το τελευταίο γράμμα του Νίκου.

Επιθυμώ να προσθέσω ένα δυό σχόλια και μια διευκρίνιση.

Με τον Νίκο είμαστε πολύ συνδεδεμένοι και μπορούσε αν ήθελε πιο τσεκουράτα να εκφράσει τη γνώμη του για τα γραφτά μου.

Αλλά όχι.

Η έμφυτη ευγένειά του, η υπέρμετρη αγάπη του για τον άλλο -μήπως και τον πληγώσει -τον έκανε να υιοθετεί έναν τόνο δισταχτικό, άκρως ευγενικό, ανθρώπινο, παρηγορητικό, απολογητικό, (εγώ θα φταίω κι όχι εσύ) συνεσταλμένο.

Έτσι ήταν ο χαρακτήρας του.

Τόνισα πιο πάνω τη φανατική προσήλωση του Νίκου στην ελληνική γλώσσα.

Μπορούσε κάλλιστα να γράψει τα μυθιστορήματά του στην αγγλική.

Όμως όχι.

Προτίμησε να καλλιεργήσει τη γλώσσα του, να πιαστεί από πάνω της, να νικήσει όσο μπορεί την μοναξιά του και ταυτόχρονα να δώσει ένα μάθημα de haute actualité στους άλλους μετανάστες λογοτέχνες και μη, που μέσα σε λίγα χρόνια διαμονής στο εξωτερικό παραμελούν την γλωσσα τους, την απολησμονούν και κουρελιάζουν την ψυχή τους.

Θέλω -κι ας μου συγχωρεθεί ο φαινομενικός εγωισμός-να συμπεριλάβω και το άτομό μου στην ίδια άνιση και ευγενική πάλη που στην απελπισία της μας έφερνε κοντά τον ένα με τον άλλο. Ο Νίκος Σπάνιας ζούσε στη Νέα Υόρκη και ο Νίκος Καχτίτσης στο Μοντρεάλ όπου διατηρούσε και μικρό τυπογραφικό εργαστήριο, Ο δευτερος πρόλαβε να γυρίσει στην Ελλάδα λίγες μέρες πριν πεθάνει το 1970 σε ηλικία 44 χρονών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους