Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ομάδα που ο κόσμος αγαπάει να μισεί περισσότερο τον τελευταίο καιρό είναι η Οκλαχόμα.

Το στα όρια του φάουλ physicality, σε συνδυασμό με τα κερδισμένα φάουλ του SGA, που κατέχει αυτή την… controversial τέχνη, έχουν κάνει την OKC τους κακούς.

Είναι και οι περσινοί πρωταθλητές, κέρδισαν και την Ιντιάνα που ήταν το απόλυτο cinderella story, αν οι Thunder δεν είναι η ομάδα που υποστηρίζεις, λογικά ήσουν στα playoffs εναντίον τους. Η Οκλαχόμα, λοιπόν, αποκλείστηκε.

Και τώρα τι κάνουμε, που δύο, για διαφορετικούς λόγους, συμπαθέστατες ομάδες είναι στον τελικό; Από τη μία, η ομάδα… της Ευρώπης.

Εκεί που οι fans του NBA και οι… παλαιοημερολογίτες τα βρίσκουν.

Καμία ομάδα δεν συμπαθήθηκε περισσότερο στη Γηραιά Ήπειρο και - σίγουρα - στην Ελλάδα από τους Spurs του Popovich, με Duncan, Ginobili και Parker.

Και τώρα αυτή η ομάδα έχει τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο και ένα από τα παιδιά που είναι destined να αφήσει εποχή στο άθλημα.

Και είναι από την Ευρώπη.

Και είναι συμπαθέστατος και καλλιεργημένος και παθιασμένος και συναισθηματικός και ευφυής και με προσόντα που δεν έχουμε ξαναδεί στο παρκέ.

Και είναι μόλις 22 ετών.

Και η παρέα δίπλα του είναι κι αυτή γεμάτη νιάτα, χαρακτήρα και αγωνιστικότητα.

Σκληρή, αλλά όχι ψευτομάγκικη. Ο Harper και ο Castle είναι 20 και 21 ετών.

Στα 20, 21 και 22 δεν κερδίζει σχεδόν κανείς πρωταγωνιστώντας.

Αυτή η ομάδα, όμως, με μπροστάρη τον Wemby, πάει να το κάνει.

Για να το κάνει, θα πρέπει να κερδίσει, όπως πριν από 27 χρόνια, τους Knicks.

Τότε, για το πρώτο πρωτάθλημα του επίσης νεαρού Tim Duncan. Οι Knicks όμως τώρα δεν έρχονται από την όγδοη θέση της Ανατολής, όπως τότε.

Έρχονται όντας διεκδικητές, παίζοντας μπασκετάρα, και θα βρεθούν ξανά σε τελικό για πρώτη φορά μετά από εκείνον τον χαμένο τελικό του 1999.

Με μπροστάρη τον άνθρωπο που είναι ο ορισμός της Νέας Υόρκης όπως την ονειρεύεται ο νέος της δήμαρχος.

Hard working, tough, χωρίς πλαφόν στα όνειρά του, γεννημένος νικητής, με chip on his shoulder.

Αυτός είναι ο Brunson.

Και πόσο υπέροχο είναι, στην εποχή που στον βωμό της δόξας τα cores σπάνε, η Νέα Υόρκη να έχει μία τριάδα που ήταν παρέα από το πανεπιστήμιο και ξανάσμιξε στους Knicks; Οι Nova Knicks! Με την καρδιά της να χτυπά στον ρυθμό του Josh Hart, που είναι η ψυχή της ομάδας αλλά και ένας υπέροχος τύπος με πάρα πολύ χιούμορ.

Άλλη μία ομάδα σκληρή χωρίς να είναι ψευτομάγκικη.

Και είναι οι Knicks, ε; Δεν είναι οι Pelicans - σόρι, Pels fans.

Είναι το τεράστιο franchise μιας τεράστιας πόλης, που η έδρα της είναι η Μέκκα του μπάσκετ. Το MSG θα σειστεί για χάρη της ομάδας που λατρεύεται από τους φίλους της κι ας μην κερδίζει ποτέ.

Ποτέ… μέχρι φέτος; Κι ο KAT, που έχει περάσει τόσα πολλά, είναι σπουδαία ιστορία.

Και η συνάντηση του Mike Brown με τον Fox.

Και το τρελό παρεάκι celebrities του Μεγάλου Μήλου. Spike Lee, πόσο το αξίζει να δει την ομάδα του να φτάνει μέχρι το τέλος; Και από την άλλη, βέβαια, τι κλάμα έχουμε να ρίξουμε αν το πάρουν οι Spurs και πάνε το Larry O’Brien Trophy στον El Jefe Pop; Η αφορμή για το κείμενο ήταν η αγάπη που ξέρω ότι έχει ο φίλος μου ο Δημήτρης Χρυσικός για τη νέα ομάδα των Spurs, ενώ παράλληλα η ομάδα που υποστηρίζει από πάντα είναι οι Knicks. «Δεν θα ήταν πιο εύκολη η θέαση κόντρα στην Οκλαχόμα;», αναρωτήθηκα.

Αν έχεις διαλέξει πλευρά, όπως ο Δημήτρης, τότε η απάντηση είναι μάλλον όχι.

Υποστηρίζεις την ομάδα σου και η ήττα πονάει ίσως λιγότερο.

Αν δεν έχεις διαλέξει πλευρά… εκεί τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.

Αλλά, όπως και να έχει, είναι μια υπέροχη άσκηση.

Μπορείς να νιώσεις πάθος χωρίς την ανάγκη των βαρβάρων; Των απέναντι; Των… οχτρών; Πάθος για την ομάδα σου χωρίς μίσος; Αλλά και πάθος για το υπέροχο μπάσκετ και τις υπέροχες ιστορίες που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια σου, αν δεν έχεις άλογο στην κούρσα; Σε έναν κόσμο που πλέον ζει για την αντιπαράθεση, οι τελικοί που ξεκινάνε αύριο τα ξημερώματα είναι μια κάποια λύσις. Let’s party like it’s 1999! #dominikos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους