Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ, ΤΙ; Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι στην Ελλάδα έχουμε μια περίεργη σχέση με ό,τι είναι δικό μας.

Πρώτα το αγαπάμε.

Μετά το θεωρούμε δεδομένο.

Μετά το πουλάμε.

Και στο τέλος αναρωτιόμαστε πού πήγε.

Πουλήσαμε τον ΟΤΕ.

Δώσαμε τα αεροδρόμια.

Δώσαμε τον σιδηρόδρομο.

Δώσαμε λιμάνια. Μαρίνες. Παραλίες.

Ό,τι είχε αξία, κάποια στιγμή βρέθηκε σε έναν φάκελο με τίτλο «αξιοποίηση». Δεν μπαίνω καν στο αν ήταν σωστό ή λάθος.Αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι αν συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό, κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα διαβάσουμε: "Το ελληνικό δημόσιο ανακοινώνει τη στρατηγική αξιοποίηση της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας." Και τότε θα αρχίσει το πραγματικό πανηγύρι.

Το τζατζίκι θα παραχωρηθεί στους Ιταλούς για 99 χρόνια.

Θα ξεκινήσουν αμέσως ντοκιμαντέρ που θα εξηγούν ότι στην πραγματικότητα η συνταγή προέρχεται από έναν ξεχασμένο δούκα της Τοσκάνης.

Σε πέντε χρόνια θα αμφιβάλλουμε κι εμείς οι ίδιοι αν είναι ελληνικό.

Θα το σερβίρουν σε κάτι τεράστια πιάτα με δύο κουταλιές μέσα.

Θα το φωτογραφίζουν από δεκαεπτά γωνίες.

Και θα πληρώνεις είκοσι πέντε ευρώ για να δεις τον πάτο του πιάτου.

Το σουβλάκι θα περάσει σε κινεζικό όμιλο.

Όχι γιατί το θέλουν.

Αλλά γιατί μπορούν.

Σε έξι μήνες θα παράγουν περισσότερα σουβλάκια από όσα έχουμε γουρούνια στα Βαλκάνια.

Θα κατεβάζεις εφαρμογή.

Θα κλείνεις ραντεβού για πίτα.

Θα σου έρχεται ειδοποίηση: "Το χοιρινό σας βρίσκεται τρία λεπτά μακριά." Ο μουσακάς θα καταλήξει σε βελγικό επενδυτικό ταμείο.

Και κάπου εκεί θα χαθεί η μπάλα.

Θα εμφανιστούν σύμβουλοι.Επιτροπές.Υποεπιτροπές.

Μελέτες βιωσιμότητας.

Θα χρειάζεσαι δικηγόρο για να καταλάβεις αν η μπεσαμέλ είναι υποχρεωτική ή προαιρετική.

Τα γεμιστά θα δοθούν στους Ισραηλινούς.

Και αμέσως θα ξεκινήσει πόλεμος.

Όχι κανονικός. Χειρότερος.

Πόλεμος στο ίντερνετ.

Τριάντα χώρες θα διεκδικούν την πατρότητα.

Χίλιοι ιστορικοί θα εμφανιστούν από το πουθενά.

Και κανείς δεν θα μιλάει πλέον για το φαγητό.

Θα μιλάνε μόνο για τα δικαιώματα του φαγητού.

Το κοκορέτσι θα το πάρουν οι Γερμανοί."Bratwurst Organ Roll." Αυτό είναι βέβαιο.

Και θέλω πραγματικά να δω τη συνάντηση.

Να κάθεται ένας Γερμανός μηχανικός μπροστά σε PowerPoint 180 σελίδων.

Και να προσπαθεί να εξηγήσει στους μετόχους: "Παίρνουμε έντερα και τα τυλίγουμε γύρω από άλλα έντερα." Σιωπή στην αίθουσα.

Κάποιος σηκώνει χέρι. «Είστε βέβαιοι ότι αυτό είναι τρόφιμο;» Και ένας Έλληνας από το βάθος απαντά: "Περιμένετε να το δοκιμάσετε το Πάσχα." Μετά θα έρθει η σειρά της φασολάδας.

Του παστίτσιου.

Της χωριάτικης.

Του γαλακτομπούρεκου.

Της πορτοκαλόπιτας.

Του ρυζόγαλου.

Των γεμιστών της μάνας σου.

Του κοκκινιστού της γιαγιάς σου.

Και κάπου εκεί ένας λογιστής θα σηκωθεί και θα ρωτήσει: «Ωραία όλα αυτά.

Αλλά ποιο είναι το επιχειρηματικό μοντέλο της φασολάδας;» Κι εκεί θα καταλάβεις ότι χάθηκε το παιχνίδι.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι πουλήθηκαν αεροδρόμια.

Δεν είναι ότι δόθηκαν τα τρένα.

Δεν είναι ότι παραχωρήθηκαν υποδομές.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αρχίζεις να κοιτάς τα πάντα με το ίδιο μάτι.

Το μνημείο.

Το λιμάνι.

Το βουνό.

Το φαγητό.

Τη συνταγή της γιαγιάς.

Και να τα βλέπεις όλα σαν περιουσιακά στοιχεία που περιμένουν κάποιον να τα αξιοποιήσει.

Γιατί κάποια πράγματα δεν είναι επιχειρήσεις.

Δεν είναι επενδύσεις.

Δεν είναι μετοχές.

Το τζατζίκι είναι το τραπέζι μετά την παραλία.

Η φασολάδα είναι η Τρίτη του χειμώνα.

Ο μουσακάς είναι η μάνα σου που σου λέει να πάρεις δεύτερο κομμάτι.

Το κοκορέτσι είναι η μυρωδιά που σε χτυπάει στη μούρη το Πάσχα και σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα εδώ.

Και αν μια μέρα φτάσουμε να τα μετράμε κι αυτά σε ποσοστά, συμβάσεις και επενδυτικά πλάνα… τότε δεν θα έχουμε χάσει απλώς την κουζίνα μας. Θα έχουμε χάσει τον λόγο που καθόμασταν όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους