Αυτό που κάνει τους Δαιμονισμένους τόσο ισχυρούς είναι ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες τους κυνηγιούνται από κάτι αόρατο. Άλλοι από ενοχές. Άλλοι από ματαιοδοξία. Άλλοι από την ανάγκη να νιώσουν...
Αυτό που κάνει τους Δαιμονισμένους τόσο ισχυρούς είναι ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες τους κυνηγιούνται από κάτι αόρατο.
Άλλοι από ενοχές.
Άλλοι από ματαιοδοξία.
Άλλοι από την ανάγκη να νιώσουν σημαντικοί.
Άλλοι από ιδέες που δεν έχουν κατανοήσει πλήρως.
Άλλοι από τον φόβο ότι η ζωή ίσως να μην έχει κανένα νόημα.
Γι’ αυτό και ο τίτλος του μυθιστορήματος είναι τόσο εύστοχος.
Οι «δαίμονες» του έργου δεν είναι πρωτίστως υπερφυσικά όντα.
Είναι οι εμμονές, οι ιδεολογικές βεβαιότητες, η αλαζονεία, η μνησικακία και τα ψέματα που εισχωρούν αθόρυβα στις ανθρώπινες ψυχές. Ο Ντοστογιέφσκι υπονοεί ότι μια κοινωνία μπορεί να κυριευθεί από αυτά εξίσου εύκολα όσο και ένα άτομο.
Πρώτα διαβρώνεται η γλώσσα.
Ύστερα η αλήθεια γίνεται σχετική. Έπειτα η σκληρότητα παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα. Και τελικά η βία εμφανίζεται ως λύση.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους