Η πρόσφατη δημόσια «παρότρυνση» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος στη φυλακή, είναι ένα σεμινάριο ωμής υπεροψίας. Οι Αμερικανοί, με εκείνη την...

Πλήρες Κείμενο:

Η πρόσφατη δημόσια «παρότρυνση» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος στη φυλακή, είναι ένα σεμινάριο ωμής υπεροψίας. Οι Αμερικανοί, με εκείνη την αξεπέραστη ικανότητα να βλέπουν τον κόσμο σαν το προσωπικό τους οικόπεδο, αποφάσισαν ότι η ελληνική Δικαιοσύνη είναι, μάλλον, μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια που μπορεί να παρακαμφθεί με ένα tweet ή μια ανακοίνωση.

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς πως είναι δυνατόν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αγνοεί την έννοια της διάκρισης των εξουσιών –τον ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας που υποτίθεται πως εξάγουν– ή μήπως απλώς θεωρούν ότι η Ελλάδα λειτουργεί με το μοντέλο του «μπανανιστάν», όπου ο πρωθυπουργός παίρνει τηλέφωνο τον δικαστή για να του πει ποιον θα αφήσει ελεύθερο; Η απάντηση, δυστυχώς, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην απόλυτη περιφρόνηση και την αλαζονεία μιας αυτοκρατορίας που έχει ξεχάσει πώς να διαβάζει το Σύνταγμα άλλων κρατών.

Και μέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, στεκόμαστε εμείς, «γυμνοί» και ανήμποροι, να παρακολουθούμε την Ένωση Δικαστών να βγάζει ανακοινώσεις περί «ανεξαρτησίας», σαν να προσπαθεί να σταματήσει έναν τυφώνα με μια βεντάλια.

Είναι η απόλυτη γελοιότητα.

Από τη μία, η αμερικανική έπαρση που επιβάλλει την ατζέντα της, και από την άλλη, ο εγχώριος πολιτικός κόσμος που, ανάμεσα σε ευχαριστήρια τηλεγραφήματα και «ειδικές σχέσεις», δεν τολμά να ψελλίσει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τοπική υπόθεση για να την καθορίζουν οι πρεσβείες. Οι ΗΠΑ, με την ευκολία που χαρακτηρίζει τον «παγκόσμιο χωροφύλακα», κουνάνε το δάχτυλο, ενώ εμείς αναρωτιόμαστε αν το επόμενο στάδιο της υποτέλειας θα είναι η ανάθεση της απονομής των ποινών απευθείας σε κάποιο γραφείο στην Ουάσιγκτον.

Η σκηνή είναι κωμικοτραγική, οι μεν ζητούν να ανατραπούν δικαστικές αποφάσεις για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα της υπερδύναμης, οι δε θυμίζουν σε όλους ότι υπάρχει Σύνταγμα, ενώ όλοι μαζί γνωρίζουν πως αν οι «σύμμαχοι» αποφασίσουν ότι ο νόμος πρέπει να αλλάξει, μάλλον θα αλλάξει.

Είμαστε, πράγματι, θεατές σε μια παράσταση όπου το κράτος δικαίου καταρρέει κάτω από το βάρος της εξωτερικής επιβολής, και η μόνη μας άμυνα είναι μια ανακοίνωση που κανείς δεν θα διαβάσει πέρα από τα σύνορα.

Μικροί, φοβισμένοι και με τη δημοκρατία μας σε ελεύθερη πτώση, περιμένουμε τις εντολές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κάνοντας πως δεν βλέπουμε την ειρωνεία. . Κείμενο: pd

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους