Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ελένη Πορτάλιου, σ' ευχαριστούμε για όλα! Πέταξε τώρα, ξεκουράσου, δεν άξιζε άλλη φθορά σ' ένα πνεύμα σαν το δικό σου.

Εκτός από σπουδαία ακαδημαϊκός και δασκάλα, υπήρξες και μια σπουδαία, πραγματικά σπουδαία, ποιήτρια.

Θεωρώ τιμή μου που έζησα κάτι μαζί σου, το οποίο αφηγούμαι δημόσια για πρώτη φορά: Βουλευτικές εκλογές και έχουμε ξεκινήσει να πάμε για ψήφο στο δικό μας εκλογικό κέντρο, στον Άγιο Αρτέμιο Παγκρατίου (στο Παγκράτι έζησα για έξι ολόκληρα χρόνια), εσύ, η επιστήθια φίλη σου, η Λιάνα Μαλανδρενιώτη, η καλύτερη φίλη που θα μπορούσες νά'χεις ποτέ, κι εγώ.

Ήταν το ίδιο διάστημα που τρέχαμε για τις δημοτικές εκλογές με τον συνδυασμό σου, την «Ανοιχτή Πόλη», τότε που μου είχες κάνει την τιμή να με συμπεριλάβεις στο ψηφοδέλτιο σου.

Ημέρα εθνικών εκλογών, λοιπόν, και η Λιάνα μας περίμενε στο ισόγειο του εκλογικού κέντρου, μιλούσε με κόσμο - συντρόφια από τον ΣΥΡΙΖΑ και εμείς ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο.

Στην κορυφή της σκάλας καθόταν ο Μιχαλολιάκος, σαν να μας είχε στημένη ενέδρα, μαζί με δυο - τρεις μαυροντυμένους φουσκωτούς.

Εσένα είχαν δει που θα πήγαινες για ψήφο και σου την έστησαν πραγματικά.

Μου έκανες ένα νεύμα να μην κάνω απολύτως τίποτα, καμία αντίδραση, για να τους προσπεράσουμε.

Τη στιγμή ακριβώς που περάσαμε μπροστά από τον Μιχαλολιάκο, αυτός γύριξε και έριξε μία ροχάλα πίσω μας. «Η περιφρόνηση τους τρελαίνει, καταλαβαίνουν πως δεν έχουν καμία εξουσία πάνω μας» γύρισες και μου είπες και το κρατάω από τότε μέχρι σήμερα σαν ακόμη ένα αντιφασιστικό αντανακλαστικό μου.

Μια ζωή αγωνίστρια και με σπάνια αισθητική, Αριστερή με Α κεφαλαίο, πάντα υπέρ όλων των μειονοτήτων και των κατατρεγμένων.

Κυκλοθυμική και έντονη σε σημείο να κάνεις κρόσσια τα νεύρα των άλλων, μα ποτέ κακόπιστη.

Ήσουν υπόδειγμα ανθρωπιάς και καλοσύνης.

Για την ποίηση σου ότι και να πω εγώ θα'ναι λίγο, για τις επιρροές σου από τον λατρεμένο σου, Τάσο Λειβαδίτη, για τις κουβέντες μας που μπορεί να κατέληγαν σε μικρούς χαριτωμένους καυγάδες, μα πάντα ήταν εκεί η Λιάνα να κάνει τον διαιτητή.

Θυμάμαι τα γέλια που κάναμε όταν είχαμε πάει στην καρακιτσάτη απονομή των Κορφιάτικων Βραβείων, εκεί που μόνο ο Τέρης Χρυσός δεν είχε βγει να τραγουδήσει, και γυρνάς και μου κάνεις: «Πω, πω, δεν αντέχεται όλο αυτό το κιτς». Δεν είχες λείψει από καμία προβολή ταινίας μου, οπουδήποτε και αν παιζόταν στην Αθήνα, όπως και από καμία πολιτικοποιημένη καλλιτεχνική διοργάνωση της Λιάνας.

Μαζί έχουμε δει και έχουμε σχολιάσει συναυλίες και παραστάσεις της Φαραντούρη, της Πλάτωνος, της Τσανακλίδου και πολλών άλλων, μαζί πρωτοπήγαμε στις Koukles Club Athens για να θαυμάσεις, έλεγες, τα ταλαντούχα τρανς κορίτσια.

Όλα αυτά δεν έγιναν πολλά χρόνια πίσω...Γιατί, ρε γαμώτο, άρχισε αυτή η φθορά στην υγεία σου τόσο γρήγορα; Είχες την ίδια μοίρα τελικά με τη Μαντώ Αραβαντινού, την ποιήτρια, για την οποία τα είχαμε πει κάποτε, εκείνο το λαμπρό σουρεαλιστικό πνεύμα που χάθηκε στους λαβυρίνθους του μυαλού του.

Ο θάνατος σου σε ηλικία 79 ετών, σ' αυτή την εποχή που σου έλαχε να συμβεί, σ' αυτή την ιστορική περίοδο εγώ δεν θα πω ότι σηματοδοτεί και το τέλος της Αριστεράς.

Αντίθετα, ίσως γίνεις ο σπόρος για κάτι καινούργιο που θα προκύψει κάπως, που θα γεννηθεί κάποτε, μόνο και μόνο για ξαναενώσει τα σπασμένα κομμάτια της Αριστεράς σ' αυτή τη χώρα ή και για να υλοποιηθεί το όραμα σου για έναν πραγματικά καλύτερο κόσμο.

Καλή ανάπαυση, Ελένη Πορτάλιου.

Κι αν αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε, ούτε και θα αλλάξει ποτέ μάλλον, εσύ την προσπάθεια σου την έκανες. Και με το παραπάνω! Υ.Σ. Liana, χάσαμε την Ελένη μας...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους