Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ Το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολις είχε ήδη χαθεί. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ´ Παλαιολόγος ήταν νεκρός. Η Αγία Σοφία είχε σωπάσει.

Οι οθωμανικές σημαίες κυμάτιζαν στα τείχη. Η Βασιλεύουσα των χιλίων χρόνων είχε πέσει.

Κι όμως… Σε τρεις πύργους πάνω από τον Κεράτιο Κόλπο, μια χούφτα άνδρες συνέχιζε να πολεμά.

Δεν ήθελαν να παραδοθούν.

Δεν ήθελαν να κατεβάσουν τη σημαία τους. Ήταν Κρητικοί.

Δύο μήνες νωρίτερα, όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε απευθύνει έκκληση βοήθειας προς κάθε γωνιά του ελληνικού κόσμου, η Κρήτη ανταποκρίθηκε.

Στις 15 Μαρτίου 1453, πέντε κρητικά πλοία απέπλευσαν από τη Σούδα με προορισμό την πολιορκημένη Βασιλεύουσα.

Επικεφαλής τους βρίσκονταν άνδρες που τα ονόματά τους σώθηκαν μέσα στους αιώνες: Ο Μανούσος Καλλικράτης από τα Σφακιά. Ο Πέτρος Κάρχας από την Κυδωνία. Ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης από την Ασκύφου. Ο Ανδρέας Μακρής από το Ρέθυμνο. Ο Παυλής Καματερός από την Κίσσαμο.

Μετά από συγκρούσεις στη θάλασσα και μέσα από τον οθωμανικό αποκλεισμό, τρία από τα πλοία κατάφεραν να φτάσουν στην Πόλη.

Οι άνδρες τους πήραν θέση στα τείχη.

Και περίμεναν.

Την αυγή της 29ης Μαΐου, η μεγάλη έφοδος άρχισε.

Οι ώρες που ακολούθησαν έγιναν θρύλος. Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού πολεμούσε και έπεφτε ο αυτοκράτορας.

Τα τείχη έσπαγαν.

Οι άμυνες κατέρρεαν. Η Πόλη πλημμύριζε από τους εισβολείς.

Όμως οι Κρητικοί δεν βρίσκονταν εκεί.

Η κύρια δύναμή τους είχε αναλάβει την υπεράσπιση τριών πύργων κοντά στην Ωραία Πύλη, πάνω στον Κεράτιο: Του Πύργου του Βασιλείου, του Πύργου του Λέοντος και του Πύργου του Αλεξίου.

Από εκεί παρακολουθούσαν την καταστροφή να απλώνεται γύρω τους.

Έβλεπαν τις σημαίες να αλλάζουν.

Έβλεπαν την Πόλη να χάνεται.

Μα συνέχιζαν να μάχονται.

Οι ώρες περνούσαν. Η Κωνσταντινούπολη είχε ήδη αλωθεί.

Ο αγώνας είχε τελειώσει για όλους τους άλλους.

Όχι όμως για εκείνους.

Από τους πύργους τους, οι Κρητικοί τοξότες - οι κορυφαίοι της εποχής τους - εξακολουθούσαν να σημαδεύουν με παροιμιώδη ακρίβεια.

Κάθε βέλος που έφευγε από τις χορδές τους έβρισκε τον στόχο του, κάνοντας τους επιτιθέμενους να πέφτουν νεκροί ο ένας μετά τον άλλον.

Κάθε προσπάθεια κατάληψης αποκρουόταν.

Κάθε έφοδος συναντούσε τον θάνατο. Οι Οθωμανοί είχαν κυριεύσει τη μεγαλύτερη πόλη της χριστιανοσύνης, και όμως δεν μπορούσαν να λυγίσουν μια χούφτα άνδρες που πολεμούσαν με την ορμή της Κρήτης.

Κάποια στιγμή η είδηση έφτασε στον ίδιο τον Μωάμεθ.

Ο σουλτάνος πληροφορήθηκε ότι οι υπερασπιστές των πύργων προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να παραδοθούν.

Και τότε συνέβη κάτι σπάνιο στην ιστορία των κατακτήσεων.

Αντί να διατάξει τη σφαγή τους, ο Μωάμεθ - αναγνωρίζοντας την ανυπέρβλητη ανδρεία τους - τους έστειλε μια πρόταση που δεν είχε προηγούμενο: Μπορούσαν να αποχωρήσουν ελεύθεροι.

Με τα όπλα τους.

Με τις σημαίες τους.

Με όλα τα υπάρχοντά τους.

Ήταν μια τιμή που κερδήθηκε με το σπαθί και το βέλος.

Έτσι, περίπου 170 επιζώντες κατέβηκαν από τους πύργους.

Δεν έφυγαν ως αιχμάλωτοι.

Δεν έφυγαν σκυφτοί.

Αλλά ως πολεμιστές που είχαν κερδίσει τον σεβασμό ακόμη και του νικητή.

Πέρασαν ανάμεσα από τις οθωμανικές γραμμές, επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και άνοιξαν πανιά.

Καθώς το κρητικό πλοιάριο γλιστρούσε στα νερά του Κερατίου, ο οθωμανικός στόλος παρέμενε ακίνητος, παρακολουθώντας σε σιωπή το πλοίο που έφευγε αήττητο μέσα από μια πόλη που ψυχορραγούσε.

Ίσως γι’ αυτό η μνήμη τους έμεινε ζωντανή στην κρητική παράδοση.

Ίσως γι’ αυτό, από εκείνη τη μέρα, οι Κρητικοί έδεσαν στο κεφάλι τους το μαύρο σαρίκι.

Τα πυκνά του κρόσσια δεν είναι απλό στόλισμα - είναι τα δάκρυα που έχυσε η Κρήτη για την Πόλη, ένας αιώνιος φόρος τιμής σε εκείνους που δεν λύγισαν.

Όταν όλα είχαν τελειώσει… όταν ο τελευταίος αυτοκράτορας είχε πέσει… όταν οι καμπάνες είχαν σιωπήσει… Υπήρχαν ακόμη κάποιοι που κρατούσαν τη σημαία ψηλά.

Και την κατέβασαν μόνο όταν τους ζητήθηκε με τιμή.

Γι’ αυτό η Ιστορία δεν τους θυμάται απλώς ως τους τελευταίους υπερασπιστές.

Τους θυμάται ως τους τελευταίους που δεν κατέβασαν ποτέ τη σημαία τους στη μάχη.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χανιώτικος συρτός προέρχεται από χορό που πρωτοχορεύτηκε από τους επιζώντες πολεμιστές κατά την επιστροφή τους.

Επίσης, το χωριό Καλλικράτης στα Σφακιά πήρε το όνομά του από τον αρχηγό Μανούσο Καλλικράτη. Πηγές: Γεώργιος Φραντζής (Χρονικό), Χειρόγραφα Μονής Βατοπεδίου (Μοναχός Καλλίνικος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους