Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά άλλη μία γυναίκα. Άλλος ένας τίτλος. Άλλη μία είδηση που περνά μπροστά από τα μάτια μας και χάνεται μέσα στην επόμενη.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό απ όλα.

Όχι μόνο η ίδια η βία, αλλά η συνήθεια στη βία.

Σαν γυναίκα, αλλά και σαν καλλιτέχνης που δουλεύω χρόνια πάνω στη γυναικεία μορφή, δεν μπορώ να το δω σαν μια “ακόμη είδηση”. Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος.

Μια ζωή.

Μια παρουσία που χάθηκε βίαια.

Στα έργα μου η γυναίκα δεν είναι μόνο μορφή.

Κουβαλά μνήμη, σιωπή, ευαλωτότητα αλλά και δύναμη.

Και όσο γύρω μας μεγαλώνει η εξοικείωση με τη βία, τόσο περισσότερο αισθάνομαι την ανάγκη η τέχνη να θυμίζει αυτό που η κοινωνία αρχίζει να ξεχνά... ότι καμία απώλεια δεν πρέπει να γίνεται συνήθεια.

Η τέχνη ίσως δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο από μόνη της.

Μπορεί όμως να κρατήσει ζωντανή την ευαισθησία μας. Και σήμερα αυτό μοιάζει πιο απαραίτητο από ποτέ. "Στην πέμπτη αισθηση"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους