Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα γράφω για πολύ καιρό ακόμη για όσα ζήσαμε στο #DISFestival Dis Festival Η κοπέλα δίπλα μου είναι μια γυναίκα με αυτισμό, λίγο μικρότερη από μένα.

Θεώρησε αυτονόητο ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ.

Και όταν είμαι κουρασμένη, η κινητικότητα στα δάχτυλά μου είναι περιορισμένη έως ανύπαρκτη.

Νομίζω ότι το κατάλαβε.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο όμορφα συναισθήματα που έχω βιώσει μέσα από την επαφή μου με ανθρώπους με νοητική ή ψυχική αναπηρία: έχουν μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση.

Βλέπουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη δική τους βοήθεια, τη δική τους παρουσία, τη δική τους φροντίδα.

Και αυτό είναι βαθιά ωφέλιμο.

Για εκείνους.

Αλλά και για όλους μας.

Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να αισθανόμαστε χρήσιμοι και ενεργοί πολίτες.

Να γνωρίζουμε ότι η παρουσία μας έχει αξία και νόημα.

Γι' αυτό δεν αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι με νοητική ή ψυχική αναπηρία είναι τόσο διαφορετικοί από τους υπόλοιπους.

Έχουν τις ίδιες ανάγκες για αξιοπρέπεια, συμμετοχή, εργασία, αναγνώριση και προσφορά.

Και ίσως γι' αυτό με προβληματίζει το γεγονός ότι, το 2026, εξακολουθούμε συχνά να συζητούμε για τη συμπερίληψη μόνο στο επίπεδο της καφετέριας, της εκδρομής ή της ψυχαγωγίας.

Αυτό δεν είναι μεμπτό.

Είναι όμως η απόδειξη ότι έχουμε πάρα πολλά ακόμη να κάνουμε για να εξασφαλίσουμε τη συμμετοχή των ανθρώπων με αναπηρία στην εργασία.

Χρειαζόμαστε ανοιχτά μυαλά, όραμα και διάθεση να δοκιμάσουμε νέους δρόμους.

Για τις σοβαρές νοητικές και ψυχικές αναπηρίες δεν μιλούμε ακόμη αρκετά.

Κι όμως.

Και αυτό γίνεται.

Όταν σταματήσουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους μόνο ως αποδέκτες φροντίδας και αρχίσουμε να τους βλέπουμε ως πολίτες που έχουν κάτι να προσφέρουν. #DISFestival #TogetherWeAreBetter #Inclusion #DisabilityRights #Accessibility #ActiveCitizenship #Neofytos #DisabilityCulture #Cyprus

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους