Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περίεργη εποχή. Έχει περισσότερη μουσική από ποτέ και λιγότερη σιωπή για να την ακούσεις.

Το content που παριστάνει το τραγούδι είναι ο πραγματικός σούπερ σταρ της εποχής.

Και οι φασαίοι κάθε είδους και ηλικίας είναι συχνά οι πιο πρόθυμοι να πληρώσουν εισιτήριο για θέαμα.

Από τη μία, να ’ναι καλά τα παιδιά.

Χάρη και σε αυτούς συνεχίζουν κάποιοι μουσικοί να ζουν από τη δουλειά τους.

Το ταμείο δεν έχει ιδεολογία.

Πληρώνεται και από άνθρωπο που τραγουδάει φάλτσα σε story με φωτάκι νέον σε σχήμα φοίνικα.

Τέτοια είναι η αγορά.

Ένα μικρό καζίνο αισθητικής με χορηγό τη ντοπαμίνη.

Από την άλλη, μαθαίνεις σιγά σιγά πώς μπορούν να συνυπάρχουν μέσα στην ίδια εικόνα: το σουβλάκι, η πλαστική άσπρη καρέκλα, γυαλιά Πράντα, τα iPhone 58 pro max με σπόρους τσία, και ο μουσικός με κιθάρα να φουσκώνει μπαλόνια σαν κλόουν παιδικού πάρτι.

Όλα αυτά πάνω σε ένα ρεπερτόριο από memes, ringtones και διαφημιστικά jingles, με τα ντραμς να βαράνε τσιφτετέλι πανηγυριού λες και κάπου στο βάθος πέθανε η έννοια της ενορχήστρωσης αλλά δεν βρέθηκε συγγενής να την αναγνωρίσει.

Δεν υπάρχει γκρίνια εδώ.

Ούτε νοσταλγία για κάποιο χαμένο μεγαλείο.

Αυτή η αισθητική δεν είναι αντίφαση.

Είναι η φυσιολογική συνέχεια του κόσμου.

Η υψηλή και η χαμηλή κουλτούρα δεν συγκρούστηκαν ποτέ.

Απλώς κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, παρήγγειλαν energy drink με truffle fries και άρχισαν να ανεβάζουν reels.

Ο κόσμος δεν αγοράζει απαραίτητα τραγούδια.

Αγοράζει παρουσία.

Περιμένει διασκέδαση για τα λεφτά που έδωσε και μπόλικο content για τα stories του.

Κάπου εκεί είναι που μπερδεύεται ο μουσικός και δεν ξέρει αν πρέπει: να γράψει τραγούδι, να κάνει performance, να γίνει influencer, ή να μάθει να χαμογελάει σωστά σε vertical format για να επιβιώσει ο αλγόριθμος.

Αλλά ίσως έτσι πρέπει να είναι.

Ο καλλιτέχνης πάντα όφειλε να βρει την απάντηση μόνος του.

Κανείς δεν υποσχέθηκε ότι η τέχνη είναι εύκολο πράγμα.

Ούτε ότι υπάρχει manual χρήσης για να βρεις τη φωνή σου μέσα στο χάος.

Αυτή είναι η δουλειά σου τελικά.

Να βρίσκεις τρόπο, κάθε φορά, με οποιοδήποτε μέσο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, να μεταφράζεις συναίσθημα σε κάτι που μπορεί να αγγιχτεί και να αγγίξει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους